Προαίσθημα στην Πανεπιστημίου - AllYou.gr

Search

Προαίσθημα στην Πανεπιστημίου

Μέσα από το παραθυράκι, ξαφνικά, ένα λευκό μπαστούνι. Τίποτα άλλο, μόνο αυτό. Δεν διακρίνω ποιος το κρατάει αλλά είναι σχεδόν σα να το ακούω, τακ, τακ, τακ,τακ, καθώς χτυπάει ψηλαφιστά την άσφαλτο.

25 Νοεμβρίου 2015

Είμαι μικρή, έφηβη. Πηγαίνω, όπως κάθε Σάββατο πρωί, στη μητέρα και στον πατριό μου. Περιμένω το τρόλεϊ, έρχεται, ανεβαίνω. Κάθομαι ακριβώς πίσω από τον οδηγό, στη θέση για τους έχοντες ανάγκη. Μια ματιά γύρω μου, όλοι υγιείς μου φαίνονται και υπάρχουν ακόμα άδεια καθίσματα. Στρώνω χωρίς τύψεις τη λουλουδάτη φούστα μου στη ειδική εκείνη θέση, και καρφώνω το βλέμμα μου διαγώνια, στο κάτω κομμάτι της μπροστινής πόρτας του τρόλεϊ, το οποίο χωρίζεται σε μικρά, θολά παραθυράκια. 

Μέσα από αυτά βλέπω τον κόσμο αποσπασματικά-το χαμηλό μέρος του κόσμου, δηλαδή, γκρίζα κομμάτια ασφάλτου και τα βιαστικά μπατζάκια των περαστικών που θα διασχίσουν το δρόμο μπροστά μας, όποτε το φανάρι μάς σταματήσει. 

Μπατζάκια, γόβες. Το θέαμα δεν είναι συναρπαστικό αλλά ούτε η ζωή μου είναι, δεν είμαι καλά, ποτέ δεν είμαι καλά τα Σάββατα -αυτή η επαναλαμβανόμενη τελετουργία, η καταναγκαστική διήμερη επίσκεψη σε ανθρώπους που δεν αγαπώ πια, που μου τάζουν ένα μέλλον εγκλωβισμένο σε σταθερό, διαπέραστο σκοτάδι. 

Κοιτάζω τα μπατζάκια που περνούν και προσπαθώ να αδειάσω το μυαλό μου από το φόβο ενός ακόμα Σαββατοκύριακου, ξέροντας ότι η Δευτέρα θα έρθει ξανά, σαν ευλογία. 

Φανάρι κόκκινο, μένουμε ακίνητοι. Μέσα από το στενό παραθυράκι, ξαφνικά, ένα λευκό μπαστούνι. Τίποτα άλλο, μόνο αυτό. Δεν διακρίνω ποιος το κρατάει αλλά είναι σχεδόν σα να το ακούω, τακ, τακ, τακ, τακ, καθώς χτυπάει ψηλαφιστά την άσφαλτο. Σηκώνω το βλέμμα, κοιτάζω για πρώτη φορά από το τεράστιο παρμπρίζ, η θέα επιτέλους άπλετη αλλά κενή. Κανένας δε διασχίζει το δρόμο. Ανασηκώνομαι, να σιγουρευτώ. Κανείς. Ο τυφλός κάτοχος του μπαστουνιού δεν είναι πουθενά, η Πανεπιστημίου απρόσμενα έρημη. 

Το τρόλεϊ ξεκινά και πάλι. Σε λίγα λεπτά, αρκετά πιο κάτω, η στάση. Η μπροστινή πόρτα ανοίγει, ένα λευκό μπαστούνι ανεβαίνει τα σκαλιά, τακ, τακ, τακ, τακ, ένας τυφλός το ακολουθεί. Σηκώνομαι υπνωτισμένη, του δίνω τη θέση μου. Δεν τολμώ να κοιτάξω το πρόσωπό του, αν και νιώθω ότι εκείνος γνωρίζει το δικό μου.

Από τότε, έμαθα να πιστεύω και σε αυτά που δεν εξηγούνται. Συμβαίνουν πότε πότε, απρόβλεπτα, ακατανόητα προαισθήματα που επιβεβαιώνονται θριαμβευτικά. Έρχονται αγκαλιά με τις εντάσεις, η γαλήνη δεν τα χρειάζεται και δεν τα πυροδοτεί, και τα δέχομαι χωρίς πολλές ερωτήσεις. Μαντάμ Ζαϊρα δεν έγινα, ποτέ δεν κατάφερα να τα χειριστώ και να τα κατευθύνω, όμως μου αποδεικνύουν, ξανά και ξανά, τη μαγεία που φωλιάζει μέσα μας. 

Μ΄αυτήν ξεφεύγω, κάθε φορά, απ’ το σκοτάδι.

4oW8Kls3JS8{/videobox}

Photo credit: Patty Maher

Hot αυτή τη στιγμή!

DO IT YOURSELF

Να τι θα φορέσεις στην επόμενη βραδινή σου έξοδο

Ακόμη και αν ο καιρός γράφει… μείον, εσύ θα είσαι in style!
ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Τελικά υπάρχουν τρόφιμα με αρνητικές θερμίδες;

Ώρα να μάθεις αν όντως υπάρχουν τρόφιμα που αποδίδουν λιγότερες θερμίδες από αυτές που δαπανά ο οργανισμός για την πέψη τους.
FASHION TRENDS

Αυτή η τάση είναι η πιο chic εναλλακτική του νυφικού φορέματος

Γιατί μια λευκή ολόσωμη φόρμα πρέπει να είναι το ρούχο που θα φορέσεις την ημέρα του γάμου σου!
ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ

"Καλησπέρα από το Χαλέπι. Διαβάζω για να ξεχάσω τον πόλεμο"

Η Bana Alabed είναι 7 χρονών και μαζί με τη μητέρα της, διατηρεί έναν από τους πιο καθηλωτικούς λογαριασμούς στο Twitter.
DO IT YOURSELF

To πιο εύκολο και κομψό μανικιούρ για να δοκιμάσεις τώρα

Πριν κλείσεις το επόμενο ραντεβού στην μανικιουρίστα σου δοκίμασε αυτό!
ΑΣΚΗΣΗ

«Αν και δεν έχω παχύνει, τα ρούχα μου με στενεύουν. Τι συμβαίνει;»

Το πρόβλημα είναι συνηθισμένο και –ευτυχώς- υπάρχει λύση υποστηρίζουν οι ειδικοί.