28 χρόνια χωρίς την Τζένη Καρέζη

"Όποιος απομακρύνεται από την αλήθεια οδεύει προς το θάνατο. Τον όποιο θάνατο. Γιατί υπάρχουνε πολλοί"

Αγγελική Λάλου

 

 

Η Τζένη Καρέζη (ή Ευγενία Καρπούζη) γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου 1932 και πέθανε στις 27 Ιουλίου του 1992.

Κόρη εκπαιδευτικών, πέρασε τα πρώτα της σχολικά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, ως εσωτερική στην Ελληνογαλλική σχολή Καλογραιών και αργότερα στην Αθήνα στην Ελληνογαλλική σχολή Άγιος Ιωσήφ. Ήδη στα μαθητικά της χρόνια έδειξε την κλίση της στο θέατρο, συμμετέχοντας σε σχολικές παραστάσεις.

Το 1951 και παρά την αρνητική στάση του πατέρα της πέρασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Δάσκαλοι της ήταν οι Δημήτρης Ροντήρης (ο οποίος ήταν και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου), Άγγελος Τερζάκης, Γεώργιος Παππάς, Έλεν Τσουκαλά, Κωστής Μιχαηλίδης, Πέλος Κατσέλης κ.ά.

Συμμαθητές της ήταν μεταξύ άλλων οι Ρίκα Διαλυνά, Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Αποφοίτησε το 1954 με άριστα.




Την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο την έκανε τον Οκτώβριο του 1954, στο έργο «Ωραία Ελένη», παίζοντας μαζί με τη Μελίνα Μερκούρη και τον Βασίλη Διαμαντόπουλο. Στη συνέχεια έπαιξε στο έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» πλάι στην Κατίνα Παξινού . 

Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1955, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο». Λόγω της μεγάλης επιτυχίας της ταινίας, γυρίστηκε το 1957 και η συνέχειά της, το Λατέρνα, φτώχεια και γαρίφαλο.

Η θεατρική της πορεία στο Εθνικό Θέατρο κράτησε μέχρι το 1959. Το 1960 έκανε στορφή στο ελεύθερο θέατρο, συγκροτώντας θιάσους με όλα σχεδόν τα διάσημα ονόματα του ελληνικού θεάτρου, όπως ενδεικτικά τον Κώστα Μουσούρη. 

 

 

Ταυτόχρονα οι ρόλοι της στον κινηματογράφου, δεν άργησαν να την καθιερώσουν ως μια από τις μεγαλύτερες σταρ της Ελλάδας. Ο Τύπος της εποχής την έχρισε ως «το αντίπαλον δέος» της Αλίκης Βουγιουκλάκη.

Η κινηματογραφική της καριέρα μετράει συνολικά 33 ταινίες. Το 1958 ξεχώρισε στην ταινία του Γιώργου Ζερβού «Η λίμνη των πόθων», η οποία διακρίθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κορκ στην Ιρλανδία, κερδίζοντας μάλιστα το αργυρό μετάλλιο. Το 1959 στην ταινία «Το νησί των γενναίων», ερμήνευσε συγκλονιστικά το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Μην τον ρωτάς τον ουρανό».

Το 1960 μετέφερε τη μεγάλη της θεατρική επιτυχία «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» στον κινηματογράφο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη και με συμπρωταγωνιστές τους Ντίνο Ηλιόπουλο και  Διονύση Παπαγιαννόπουλο.


 


Στις 7 Μαΐου του 1962 έγινε ο πρώτος της γάμος με τον δημοσιογράφο Ζάχο Χατζηφωτίου. Ο γάμος τους έγινε στην Κρύπτη Αγίας Φιλοθέης με κουμπάρα την Μάγια Καλλιγά, ενώ το γαμήλιο πάρτι δόθηκε στο ξενοδοχείο Auberge στη Βαρυμπόμπη. Φορούσε νυφικό δημιουργίας του Έλληνα σχεδιαστή Ντίμη Κρίτσα, με τον οποίο διατηρούσε φιλική και επαγγελματική σχέση. Το ταξίδι του μέλιτος έγινε στο Παρίσι.
Ο γάμος τους δεν είχε διάρκεια, καθώς όπως υποστήριξε ο Χατζηφωτίου είχαν μεγάλη διαφορά στον τρόπο ζωής τους. Από τη μία τα συχνά επαγγελματικά ταξίδια του Χατζηφωτίου και από την άλλη οι επαγγελματικές υποχρεώσεις της Καρέζη δημιούργησαν απόσταση στο ζευγάρι, που οδήγησε στο διαζύγιο το 1964.

Ως χρονιά σταθμός για την κινηματογραφική της καριέρα μπορεί να θεωρηθεί το 1963. Πρωταγωνιστώντας στην ταινία «Τα κόκκινα φανάρια», του Βασίλη Γεωργιάδη, που ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 36η απονομή τον Απρίλιο του 1964, ενώ έλαβε μέρος και στο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών την άνοιξη του 1964.



Η τεράστια επιτυχία της ταινίας έγινε το έναυσμα για να την εντάξει ο Φίνος στην εταιρεία του Φίνος Φίλμ. Στη Φίνος Φιλμ η Καρέζη έπαιξε στις δραματικές ταινίες «Λόλα» και «Ένας μεγάλος έρωτας» και στην κωμωδία «Δεσποινίς Διευθυντής». Την περίοδο 1965-1966 γύρισε τις δυο μεγαλύτερες κινηματογραφικές της επιτυχίες «Μια τρελή... τρελή οικογένεια» και «Τζένη Τζένη».

Το 1966 γύρισε τη μοναδική ξενόγλωσση ταινία της «Μια σφαίρα στην καρδιά», ελληνογαλλικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Ζαν Ντανιέλ Πολέ και με μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Η ταινία αποδείχθηκε εμπορική αποτυχία, όπως και η επόμενη ταινία της, το «Εκείνος και Εκείνη» της Φίνος Φιλμ.

 

Το 1966 κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Κοντσέρτο για πολυβόλα» του Ντίνου Δημόπουλου, παραγωγής Φίνος Φιλμ γνώρισε και ερωτεύτηκε τον συμπρωταγωνιστή της Κώστα Καζάκο. Η σχέση τουςεπισημοποιήθηκε στις 5 Αυγούστου 1968, και ο γάμο τους έγινε με την παρουσία λίγων και αγαπημένων ανθρώπων τους. Η ζωή της άλλαξε και άρχισε νέο κεφάλαιο, που την έκανε να νιώθει σύμφωνα και με δικές της δηλώσεις ολοκληρωμένη. Τον επόμενο χρόνο (25 Απριλίου 1969) η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος απέκτησαν τον γιο του, τον Κωνσταντίνο Καζάκο. Η Καρέζη και ο Καζάκος παρέμειναν μαζί ως τον πρόωρο θάνατο της το 1992.

Το 1967 βγήκε στις αίθουσες το πολεμικό δράμα «Κοντσέρτο για πολυβόλα», που έκοψε συνολικά 427.698 εισιτήρια.

Το 1972 γύρισε την ταινία «Ερωτική συμφωνία» σε δικό της σενάριο και σκηνοθεσία Κώστα Καζάκου. Το 1973 έκανε την τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση με τη «Λυσιστράτη».



Σε όλη την δεκαετία του 60 θεατρικά η Καρέζη σημείωσε τεράστιες εμπορικές επιτυχίες, παίζοντας συνήθως μπουλβάρ, όπως το «Μαίρη Μαίρη», «Δεσποινίς Διευθυντής», «Ένας Ιππότης για την Βασούλα», «Η Κυρία δε με μέλει» κ.ά. Μετά το 1968 και την θεατρική επιτυχία «Θεοδώρα η Μεγάλη» σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, θα συνεργαστεί αποκλειστικά με τον ηθοποιό και πλέον σύζυγό της Κώστα Καζάκο.

Το 1973 συμμετείχε στην ιστορική παράσταση «Το μεγάλο μας τσίρκο» σε κείμενα του Ιάκωβου Καμπανέλλη και σκηνοθεσία του Κώστα Καζάκου. Τη μουσική έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος και τραγούδησε ο Νίκος Ξυλούρης, ενώ τα σκηνικά είχε επιμεληθεί ο Ευγένιος Σπαθάρης. Η παράσταση σημείωσε θριαμβευτική επιτυχία, κόβοντας περί τα 550.000 εισιτήρια, αριθμό ρεκόρ για την εποχή. «Το μεγάλο μας τσίρκο» πέρα από την τεράστια επιτυχία του ήταν μια παράσταση με έντονα πολιτικά μηνύματα κατά της Χούντας των συνταγματαρχών, γεγονός που οδήγησε την ίδια και τον Καζάκο στη φυλακή.
Μετά την πτώση της δικτατορίας η παράσταση ανέβηκε ξανά και οι εισπράξεις κατατέθηκαν υπέρ της Κύπρου, ενώ το 1975 ανέβασε το έργο του Καμπανέλλη «Ο εχθρός λαός».

Τις χρονιές 1988-1989 έπαιζε στον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ. Τον Μάρτιο του 1989 η παράσταση διακόπηκε και η Καρέζη ταξίδεψε για εξετάσεις στο Λονδίνο. Εκεί της διαγνώστηκε γυναικολογικός καρκίνος. Παρ’ όλα αυτά έδωσε ακόμα μια παράσταση, το «Διαμάντια και Μπλουζ» την περίοδο 1990-1991. Έκτοτε η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε αρκετά.

Απεβίωσε στις 27 Ιουλίου 1992 μετά από τριετή αντιμετώπιση καρκίνου. Η σορός της τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Στις 29 Ιουλίου έγινε η κηδεία στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και απλού κόσμου. Λίγους μήνες πριν το θάνατό της είχε συγγράψει την αυτοβιογραφία της, που εκδόθηκε ένα χρόνο μετά τον θάνατό της υπό τον τίτλο «Τετράδια Ζωής».

Τον Σεπτέμβριο του 1992 ιδρύθηκε η Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Ίδρυμα Τζένη Καρέζη», στόχος της οποίας είναι η ανακουφιστική φροντίδα για καρκινοπαθείς και ασθενείς με άλλες χρόνιες νόσους. 


 

Μερικές δικές της φράσεις:

«Το σεξ είναι ένα από τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή και η βασική προϋπόθεση του έρωτα. Μπορεί ένα ζευγάρι να το συνδέουν χίλια δυο πράγματα, αλλά η βάση όλων είναι το σεξ. Έρωτας χωρίς σεξ είναι αδύνατον να υπάρξει. Δυστυχώς, όμως, υπάρχει σεξ χωρίς έρωτα. Τώρα τι σόι σεξ είναι αυτό δεν μπόρεσα ποτέ να το καταλάβω. Γιατί, για μένα, ένα από τα πιο μαγευτικά στοιχεία του σεξ είναι η ανακάλυψη του άλλου ανθρώπου. Αλλά το άλλο άτομο πρέπει να το αγαπάς για να θέλεις κάθε στιγμή να το ανακαλύπτεις. Δεν είμαι καθόλου πουριτανή, σιχαίνομαι όμως βαθύτατα τον ελεύθερο έρωτα. Αυτή η χειραφέτηση της γυναίκας, η κακώς εννοούμενη σεξουαλική ελευθερία και η εξίσωσή της με τον άντρα βρίσκω πως είναι ολέθρια. Ποτέ δεν ανακαλύπτει κανείς τον έρωτα μέσα από πολλούς ανθρώπους. Μια γυναίκα πρέπει να κρατάει τον εαυτό της για τον άνθρωπο που θα ερωτευτεί ή έστω που θα νομίσει ότι έχει ερωτευτεί και να μη σπαταλιέται. Γιατί αν “ζει τη ζωή της” έντονα, όταν θα έρθει εκείνος ο άντρας που θα ερωτευτεί πραγματικά, δεν θα έχει πια να του δώσει, παρά μόνο ένα βρόμικο κορμί και μια ακόμα πιο βρόμικη ψυχή».



«Μεγαλώσαμε πια! Δεν έχει κανένα νόημα να κάνεις παρέα με ανθρώπους από τους οποίους δεν έχεις τίποτα να πάρεις. Εγώ χρειάζομαι ανθρώπους που να μου αρέσει να τους ακούω να συζητάνε. 

Να συζητάνε με πάθος για ποίηση, για πολιτική, για λογοτεχνία, για κινηματογράφο, για θέατρο. Και να γεμίζει το σπίτι φωνές, γνώση, πάθος και απόψεις. Ανθρώπους ξύπνιους και καλλιεργημένους, που ξέρω ότι μου λένε την αλήθεια, ακριβώς γιατί δεν έχουνε κανένα λόγο να μου πούνε ψέματα. 

Και εγώ την αλήθεια τη λατρεύω. Όποιος απομακρύνεται από την αλήθεια οδεύει προς το θάνατο. Τον όποιο θάνατο. Γιατί υπάρχουνε πολλοί».



«Μόνο σέξι δεν είμαι. Αυτό είναι σίγουρο, τουλάχιστον με τον όρο που κυκλοφορεί ο όρος αυτός. Άλλωστε, πιστεύω ότι οι άντρες άλλες γυναίκες βρίσκουν σέξι κι άλλες τελικά ερωτεύονται».

«Εγώ έμαθα πως για να πάρεις από μια σχέση πρέπει πρώτα να δώσεις! Δίνω λοιπόν. Αν ο άλλος δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει την προσφορά μου, δεν φταίω εγώ. Ούτε μπορώ να ξεκινάω με επιφυλάξεις για τους ανθρώπους. Είμαι αυτή που είμαι, ακριβώς, όπως ήμουν παιδί, κι αυτή την παιδικότητα την χαίρομαι…»   

 

 

 

 

About us

allYOU

Φρέσκο (ολόφρεσκο), δικό σου (καταδικό σου) site:
allyou.gr. Δηλαδή όλη εσύ, όλα εσύ. Όλα για σένα, όλα από σένα.

Ποιοι είμαστε

Top
0
Shares

Σου αρέσει αυτό που διάβασες;

Ακολούθησέ μας στα social. Κάνε κλικ σε ένα από τα εικονίδια!

0
Shares