«Δώδεκα και μισή. Πως πέρασεν η ώρα./ Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια» Κωνσταντίνος Καβάφης: 29 Απριλίου 1863 - 29 Απρίλιου 2021

Τέσσερα ποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή με νέα πνοή στο κανάλι του Ιδρύματος Ωνάση στο YouTube

Αγγελική Λάλου

 

158 και 88 χρόνια, αντίστοιχα από τη γέννηση και τον θάνατο του ποιητή, το Ίδρυμα Ωνάση καλεί έναν νέο Έλληνα ράπερ να απαγγείλει τέσσερα ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη. Ο Saske απορροφάται από τους στίχους του Καβάφη, κάνοντας μια βόλτα στις σκέψεις που αποτύπωσε στο χαρτί ο ποιητής. Παράλληλα με αυτό, ο διεθνής αναγνωρισμένος animator, Ανδρέας Καραουλάνης συνοδεύει τις απαγγελίες με εικόνα και μουσική, ολοκληρώνοντας την εμπειρία. Ένας σύγχρονος καλλιτέχνης με ειδίκευση στη δημιουργία animation και στην υλοποίηση καλλιτεχνικών εγκαταστάσεων στο πεδίο της οπτικοακουστικής τεχνολογίας και για χρόνια πρωτοπόρος της σύνθεσης των ήχων με την εικόνα, καθηγητής οπτικών εφέ και καλλιτεχνικού βίντεο περιεχομένου με έργα του να έχουν εκτεθεί σε μουσεία στις ΗΠΑ, το Λονδίνο, τη Μόσχα, το Παρίσι, καθώς και σε πολλές γκαλερί σε όλη την Ευρώπη, δημιουργεί τέσσερα animated videos collage. Τα ποιήματα «Θυμήσου, Σώμα...», «Τα Παράθυρα», «Η Πόλις» και «Απ’ τες Εννιά —» έρχονται με νέα ορμή για να δώσουν νέα πνοή στο έργο του Καβάφη, με οδηγό τη φωνή του Έλληνα ράπερ και τα σχέδια του διεθνή αναγνωρισμένου animator.

«Θυμήσου, σώμα...»

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -- και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

«Τα Παράθυρα»

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ

μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ

για  νά ‘βρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει

ένα παράθυρο θά ‘ναι παρηγορία.—

Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ

να τά ‘βρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.

Ίσως το φως θά ‘ναι μια νέα τυραννία.

Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει. 

«Η πόλις»

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·

κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

 

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—

δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ

στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες. 

«Απ' τες εννιά»

Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ' τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθησα εδώ. Καθόμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.
 

Το είδωλον του νέου σώματός μου,
απ' τες εννιά που άναψα την λάμπα,
ήλθε και με ηύρε και με θύμησε
κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,
και περασμένην ηδονή - τι τολμηρή ηδονή!
Κ' επίσης μ' έφερε στα μάτια εμπρός,
δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,
κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,
και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.

Το είδωλον του νέου σώματός μου
ήλθε και μ' έφερε και τα λυπητερά·
πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.

Δώδεκα και μισή. Πως πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια.



About us

allYOU

Φρέσκο (ολόφρεσκο), δικό σου (καταδικό σου) site:
allyou.gr. Δηλαδή όλη εσύ, όλα εσύ. Όλα για σένα, όλα από σένα.

Ποιοι είμαστε

Top
0
Shares