Κοιτιέμαι στον καθρέφτη και βλέπω αγάπη

Σε καμιά γυναίκα δεν αρέσει το σώμα της. Στο λέω εγγυημένα. Ακόμα και την ωραιότερη γυναίκα του κόσμου να ρωτήσεις, κάποιο ψεγάδι θα βρει, κάποια ατέλεια θα εντοπίσει, κάποιο παράπονο θα έχει από την εμφάνισή της. Αν είναι δυνατόν. Είναι. (σ.σ. έχω ακούσει τα πάντα από ηθοποιούς/μοντέλα/φάσιον άικονς).

Τι να πούμε, δηλαδή, κι εμείς οι κοινές θνητές; Εμείς που έχουμε όχι λίγα αλλά αρκετά κιλά παραπάνω, που η κυτταρίτιδα κάνει πάρτυ κάτω από τα φαρδιά παντελόνια, που τα τζιν έχουν εξελιχθεί σε έναν ασφυκτικό κλοιό χαμηλής αυτοπεποίθησης και αυτοεικόνας;

Να μην πούμε τίποτα. Να κοιταχτούμε στον καθρέφτη μας. Όχι μόνο γιατί το λένε οι ειδικοί, αλλά και γιατί το να αποφεύγεις τον εαυτό σου είναι ό,τι πιο ηλίθιο μπορείς να κάνεις. 

Γιατί ο εαυτός σου είναι εκεί. Πάνω σου, μέσα σου, είσαι εσύ. 

Και δεν μπορεί να είσαι γεμάτη ατέλειες. Βάζω στοίχημα ότι έχεις π.χ. ένα πολύ θηλυκό μπούστο, ή λεπτές γάμπες ή δάκτυλα για πιάνο. Αυτά γιατί ποτέ δεν τα κοιτάς; Γιατί δεν εκτιμάς τα θετικά σου; 

Και όσο για τα αρνητικά, ό,τι τέλος πάντων θεωρείς εσύ αρνητικό, κάνε κάτι. Διατροφή, άσκηση, λεμφικό μασάζ, όλα αυτά μαζί. Έχουν αποτέλεσμα, να το ξέρεις. 

Την επόμενη φορά που θα βγεις από το ντους, κάνε μου τη χάρη και βγάλε την πετσέτα σου, κοιτάξου για λίγα λεπτά στον καθρέφτη, άπλωσε μπόλικη ενυδατική κρέμα στο σώμα σου, και αγάπησέ το, φρόντισέ το, και μην το παραμελείς.

Κουβαλάει ό,τι είσαι, δεν αξίζει λίγη αγάπη παραπάνω;