Αχ, αυτή η γιαγιά σου!

"Βάλε, κορίτσι μου, ένα κασκόλ, κάνει κρύο έξω!" λέει η γιαγιά στην εγγονή. Έξω έχει 20 βαθμούς. Και ήλιο. 

"Φάε όλο το φαγητό σου, θα πεινάς μετά!". Γιατί είναι αμαρτία να μένει το φαγητό στο πιάτο. Ασχέτως εάν το παιδί χόρτασε. 

"Μα, κοίτα αυτήν πόσο χοντρή είναι!" Είναι λάθος να μας σχολιάζουν οι άλλοι αλλά απολύτως οκ να τους χαρακτηρίζουμε εμείς.

"Πάμε στο κατάστημα παιχνιδιών να σου πάρω ό,τι θέλεις!". Γιατί δεν φτάνουν τα χιλιάδες παιχνίδια που έχεις το δωμάτιο, θέλουν και παρέα. Γιατί αγοράζοντας κάτι περνάμε τέλεια. 

Τι γίνεται όταν οι γιαγιάδες έχουν αυτές τις αντιλήψεις, και τι πρέπει να κάνει μια μαμά; Τεράστιο θέμα.

Καλώς ή καλώς στην Ελλάδα, την ανατροφή των παιδιών την έχουν αναλάβει γιαγιάδες και παππούδες. Και άντε τώρα εσύ, που τους έχεις ανάγκη, να τους αλλάξεις τα μυαλά σε μια ηλικία που όχι μόνο το μυαλό δεν αλλάζει αλλά φυραίνει κιόλας. 

Αυτό που έχεις να κάνεις είναι να θέσεις κανόνες. Για τη διατροφή, για το ντύσιμο, για το διάβασμα, για τη συμπεριφορά μας και τις αξίες της οικογένειας. 

Οι κανόνες δεν θα τηρηθούν κατά γράμμα. Αυτό να το έχεις σίγουρο. Εσύ όμως να επιμένεις, να τσακωθείς κιόλας εάν χρειάζεται. 

Και να το πάρεις απόφαση πως στο πλαίσιο αυτό, θα έρθουν στιγμές που οι γιαγιάδες και θα υπερβάλλουν και θα κακομάθουν τα εγγόνια τους. Σε μικρό βαθμό αυτό είναι επιθυμητό. Σε μεγάλο βαθμό μπορεί το παιδί σου να φτάσει στην εφηβεία και να τρέχεις μετά να μαζέψεις τα αμάζευτα.