Όσο σε πληγώνει, τόσο σε πορώνει

Έχεις σίγουρα μια φίλη που το κάνει συστηματικά. Επιτρέπει στους άλλους να την πληγώνουν ξανά και ξανά. Της κλείνουν με συναισθηματικά οδοφράγματα τον δρόμο για την αυτοεκτίμηση και την ευτυχία. Και το ξέρει. Και δεν κάνει τίποτα για αυτό.

Μπορεί να είναι η φίλη που λέγαμε, μια συνάδελφος, η αδερφή σου ή ακόμα κι εσύ. Γιατί το επιτρέπεις; Και τι μπορείς να κάνεις για αυτό ώστε να ανατραπεί;

- Πρώτα από όλα, εντόπισε τον "ένοχο". Που όχι, δεν είναι κάποιος τρίτος παρά μόνο ο ίδιος ο εαυτός σου. Εσύ επιτρέπεις να πληγώνεσαι. Σε σένα πρέπει να ψάξεις τον λόγο. Να το αποδεχτείς, να το αλλάξεις, να σε αγαπήσεις.

- Μια σχέση που σε πληγώνει είναι καταδικασμένη. Γιατί να ανέχεσαι τον εγωισμό και το σύμπλεγμα κατωτερότητας του άλλου που αρέσκεται προφανώς στο να ασκεί εξουσία πάνω σου; Δεν σου αξίζει αυτός ο άνθρωπος. Κατάλαβέ το.

- Κάθε φορά που νιώθεις ότι πληγώνεσαι, ότι υποτιμάσαι, ότι προσβάλλεσαι, βρες το θάρρος να πεις Όχι, αρκετά, μέχρις εδώ! Είναι θρασύδειλοι αυτοί που το κάνουν και η αντίστασή σου θα τους αιφνιδιάσει.

- Πιστεύεις ότι ο έρωτας πρέπει να πονάει. Πονάει, γιατί είναι δυνατός, είναι έξω από τα ανθρώπινα, είναι υπέροχος. Και όταν τελειώνει, προσγειώνεσαι απότομα, πέφτεις, πληγώνεσαι, ματώνεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι για να νιώθεις ερωτευμένη πρέπει σε καθημερινή βάση να κλαις πάνω από ένα μπουκάλι ουίσκι. Ο έρωτας που πονάει είτε τελείωσε είτε πρέπει να τελειώσει.

Για να προχωρήσεις παρακάτω. Και να πάει και εκείνος να πληγώσει αλλού- αναπόφευκτο.