Οι φίλοι που χάθηκαν ξαφνικά

Θα θέλατε να δείτε αυτή τη δημοσίευση που κάνατε πριν από 6 χρόνια, σε ρωτάει το Facebook. Κοιτάς τη φωτογραφία. Εσύ, η απίστευτη παρέα σου, πόσα χαμόγελα, τι ωραία που είχατε περάσει σε αυτή την εκδρομή στα Καλάβρυτα. 

Την κοινοποιείς; Όχι. Βασικά δεν είσαι σίγουρη ότι ήθελες να την ξαναδείς. Άσε μας, ρε Facebook πρωινιάτικο. 

Αφού το ξέρεις, οι φίλοι αυτοί δεν υπάρχουν πια. Τους πάτησε το τραίνο της μεγάλης φυγής, της ενηλικίωσης. Τα φοιτητικά χρόνια τελείωσαν και ήταν θέμα χρόνου να μπει τέλος και στις φιλίες.

Κάποιες ήταν σιγουρο πως δεν θα αντέξουν. Πώς τα φέρνει όμως η ζωή και τελικά δεν άντεξαν ούτε αυτές ούτε οι άλλες. Ακόμα και η κολλητή που πήγε να δουλέψει στη Ζυρίχη, έκοψε σταδιακά. Ωραίο το Skype αλλά να θέλεις και να δεις τον άλλον. 

Η αλήθεια είναι πως ο καθένας πήρε τον δρόμο του. Έξι χρόνια, είναι πολύς καιρός, και όταν διανύεις τη δεκαετία 20-30 είναι τόσα αυτά που θες να κάνεις. 

Οι φίλοι χάθηκαν. Το ίδιο θα λένε και εκείνοι, ακριβώς. Και εσύ χάθηκες. Γιατί κάποιες φιλίες τελειώνουν και κρατάμε μέσα μας τις στιγμές, τα γέλια και τα κλάματα, τα ωραιότερά μας χρόνια. Και συνεχίζουμε. 

Τελικά, Facebook, δεν ξέρω εάν ήθελα να ξαναδώ αυτή τη δημοσίευση αλλά έπρεπε. Και συνεχίζω.