«Είμαστε οι ανείπωτες ιστορίες μας» Ευτυχία Γιαννάκη

Μερικές από τις φράσεις που υπογραμμίσαμε διαβάζοντας το βιβλίο «Οι ναυαγοί του Αυγούστου» της Ευτυχίας Γιαννάκη  

Αγγελική Λάλου

Έχοντας διαβάσει ό,τι έχει γράψει η ταλαντούχα πένα της Ευτυχίας Γιαννάκη, την παρακολουθώ με εκτίμηση και θαυμασμό και ήμουν από τους πρώτους αναγνώστες που διάβασαν το πρόσφατο βιβλίο της «Οι ναυαγοί του Αυγούστου», που είναι το τελευταίο της «τριλογίας του βυθού» και κυκλοφορεί κι αυτό από τις εκδόσεις Ίκαρος. Κρίνοντας από το πόσες εβδομάδες βρίσκεται σταθερά το βιβλίο αυτό στο top των ευπώλητων, καταλαβαίνεις εύκολα ότι οι αναγνώστες που την ακολουθούν σταθερά είναι αμέτρητοι. Τώρα που γυρίσαμε όλοι πια από τις διακοπές, ήρθε η στιγμή το αναγνωστικό κοινό να συνομιλήσει με την αγαπημένη του συγγραφέα.

Την Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου στις 19:00 στον κήπο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων θα πραγματοποιηθεί η εκδήλωση «Ευτυχία Γιαννάκη | Η “Τριλογία του βυθού” και το νουάρ της Μεσογείου» που γίνεται με αφορμή την ολοκλήρωση της «Τριλογίας του Βυθού» της Ευτυχίας Γιαννάκη («Η νόσος του μικρού θεού», «Στη φωλιά του ιππόκαμπου», «Οι ναυαγοί του Αυγούστου»), με ήρωα τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο. Με τη συγγραφέα θα συνομιλήσουν: ο Βαγγέλης Προβιάς, συγγραφέας, μεταφραστής, και η Έλενα Χατζηιωάννου, δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός στον Αθήνα 984. Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό και η Ευτυχία Γιαννάκη θα υπογράψει αντίτυπα των βιβλίων της.

Για να σας βάλω στο κλίμα του τελευταίου της βιβλίου, «Οι ναυαγοί του Αυγούστου», μοιράζομαι μαζί σας λίγες μόνο από τις φράσεις που υπογράμμισα διαβάζοντάς το:

«Το μυστήριο είναι ένας κόσμος που ζητάει να χάσει τη μαγεία του και γι’ αυτό μαγεύει»

«Σε έναν κόσμο ενόχων μόνο οι ανόητοι παραδίδονται χωρίς πίεση»

«Ο θάνατος δεν πάει διακοπές»

«Ο αστικός ιστός ήταν ο βυθός που κατάπινε σκοτεινές ιστορίες και ανθρώπους σε υπόγεια πολυκατοικιών, σε πάρκα, στο δίκτυο υπόγειων αγωγών ή σε άλλες πιο ευφάνταστες κρυψώνες…»

«τα βιβλία και οι άνθρωποι έχουν την τύχη που προδιαγράφουν τα χέρια στα οποία πέφτουν»

«Η λογοτεχνία, αν δεν καταφέρει να φωτίσει αυτή τη μυστική ζωή, εν είχε κανένα νόημα»…

«Μπορεί να υπάρχουν όνειρα σωσίες και οι στίχοι να τα φυλακίζουν στους τάφους των ποιητών»

«Τα σώματα συγκλίνουν όταν θέλουν να μοιραστούν κάτι»

«Διαθέσιμος πάντα είναι μόνο όποιος δεν ζει»

«Οι πολλές υποσχέσεις κλονίζουν την εμπιστοσύνη»

«Τι είναι η ζωή χωρίς την απώλεια και τα θαύματα;»

«Η αφέλεια είναι ένα πολύτιμο εργαλείο για όσους ξέρουν να την αξιοποιούν, μια μορφή χαριτωμένης νίκης απέναντι σε οποιαδήποτε λογική».

«Η ισορροπία του τρόμου ήταν κι αυτή μια μορφή ισορροπίας»

«Ήταν ευχαρίστηση να καις» Fahrenheit 451.

«Το παρόν χωρίς το παρελθόν δεν αποκαλύπτει τίποτα, είναι ένας νεκρός χώρος, ένας νεκρός χρόνος»

«Όλοι δικαιούνται έναν αξιοπρεπή θάνατο»

«Ο κόσμος της δεν θα ήταν ποτέ ξανά ίδιος, κι αυτή η συνειδητοποίηση ισοδυναμούσε με έναν μικρό θάνατο»

«Η βαθύτερη ενοχή μένει ανομολόγητη, κι αυτή δεν τιμωρείται από κανέναν νόμο»

«Οι λέξεις έβγαιναν δύσκολα από το στόμα του όταν τους συναντούσε, σαν να τις ξερίζωνε κάποιος από μέσα του»

«Τα δυσάρεστα έμεναν για πάντα σαν δέντρα που φύτρωναν στην κεντρική πλατεία του οικισμού για να τα βλέπουν όλοι, ενώ τα ευχάριστα χάνονταν γρήγορα»

«Λένε ότι στον Παράδεισο πάει κανείς για το κλίμα και στην Κόλαση για την παρέα»

«Η ζωή δυσκολευόταν να πάρει μπρος, δεν αντιμετώπιζε καμία δυσκολία όμως όταν επρόκειτο να αρπάξει φωτιά και να τελειώσει»

«Η μητέρα της θα έπαυε να υπάρχει οριστικά αν χάνονταν τα αντικείμενα που τις κρατούσαν δεμένες κι αυτές οι φωτογραφίες… αυτή η σκέψη του αφανισμού κάθε ανάμνησης πάγωσε τις υπόλοιπες»

«Δεν ήταν το παιδί κανενός πια»

«Μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου»

«Χρειαζόταν πράγματι μόνο μία ρωγμή για να περάσει στην άλλη πλευρά»

«Αυτό που ισοπεδωνόταν ήταν η μνήμη της»

«Κανείς δεν είναι ακόρεστος μόνο σε ένα πάθος. Όποιος αφήνεται έχει τουλάχιστον δύο»

«Καλός ερευνητής που δεν έχει καμία βεβαιότητα»

«Ο χρόνος ήταν ένα κλαδί που καιγόταν σε κάθε υπόθεση. Δεν υπήρχε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Υπήρχαν οι πολλές διακλαδώσεις του χρόνου, όπως τον ξεδίπλωνε η μνήμη. Ο χρόνος γινόταν χώρος. Ένας μεγάλος τόπος εγκλήματος».

«Οι ίδιες οι λέξεις άλλαζαν και χάνονταν»

«Η ζωή που είχε προηγηθεί ήταν ένα βιβλίο το οποίο αυτοί το έβλεπαν σαν άγραφο χαρτί»

«Ό,τι δεν κουβεντιάζεται αργά ή γρήγορα σβήνει»

«Ο θάνατος είχε κι αυτός τη στατιστική του»

«Ήμασταν ωραίοι, νέοι και αφελείς, όπως λένε. Κάποιοι από εμάς και ατυχείς, όπως τα έφερε η ζωή»

«Υπάρχει πάντα μια μυστική παρτίδα κάτω από την κανονική»

«Η ζωή έχει πάντα τον τρόπο να σου τη φέρνει με εκπλήξεις»

«Όσοι λείπουν ε κάποιον τρόπο επιστρέφουν στα οικογενειακά τραπέζια»

«Πολλές φορές για τους ανθρώπους που αγαπάμε κάνουμε πως δεν βλέπουμε»

«Οι άνθρωποι πιστεύουν τελικά αυτό που θέλουν να πιστέψουν»

«Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τα πάντα για τον άλλον για να τον αγαπάμε. Ίσως όσο λιγότερα γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο μπορούμε να τον αγαπήσουμε»

«Είναι κι αυτή η αδιακρισία ίδιον της εποχής μας»

«Τα παιδιά είναι η μόνη συνέχεια, το μέλλον, κι αυτό οφείλουμε να το προστατεύσουμε».

«Σε μια κοινωνία που αδυνατεί να προστατεύσει τα παιδιά, τον αδύναμο, κανείς δεν είναι αθώος»

«Είμαστε όλοι ραγισμένα γυαλιά»

«Η πληροφορία που έφτανε σε αφτιά όπου δεν έπρεπε να ταξιδέψει ήταν το δίκοπο μαχαίρι»

«Παράσημο χωρίς καταστροφή δεν υπάρχει»

«Το νερό σκάβει πάντα την ίδια διαδρομή»

«Το ποτέ και το πάντα είναι δύο λέξεις που πρέπει να θυμάσαι πάντα να μην τις χρησιμοποιείς ποτέ αν γράφεις»

«Στη ζωή υπήρχαν δύο τύποι ανθρώπων: αυτοί που πουλούσαν επιθυμία κι αυτοί που αγόραζαν»

«Η ζωή είναι μια εκπαίδευση στην απώλεια»

«Είμαστε νησιά που μας ενώνει το νερό, όμως κάποιοι ναυαγούν στο ταξίδι»

«Το παιδί πέρα από όλα τα άλλα είναι ένα επιπλέον μάτι στον κόσμο, η προέκταση της υπάρχουσας οπτικής»

«Η ίδια η λέξη οιωνός θα πει αρπακτικό ή μαντικό πουλί»

«Ήταν και το κάπνισμα μια μικρή άσκηση, μια αναμέτρηση με τον θάνατο, ένα παράλογο κοπάνημα σε κάποιο αόρατο τζάμι»

«Το πάθος όμως είναι πάθος και παραμένει ανεξέλεγκτο»

«Οι λέξεις στραγγαλίζονται»

«Η απόσταση σώζει τις σχέσεις εδώ και αιώνες»

«Κάναμε όσα για να μάθουμε να θυμόμαστε και δεν ξέρουμε τίποτα για το πώς να ξεχνάμε»

«Είμαστε οι ανείπωτες ιστορίες μας»    

Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου στις 19:00

Ευτυχία Γιαννάκη | Η «Τριλογία του βυθού» και το νουάρ της Μεσογείου

Στον κήπο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων 

Ερμού 134
10553 Θησείο
2103252214



About us

allYOU

Φρέσκο (ολόφρεσκο), δικό σου (καταδικό σου) site:
allyou.gr. Δηλαδή όλη εσύ, όλα εσύ. Όλα για σένα, όλα από σένα.

Ποιοι είμαστε

Top
0
Shares