Μια μέρα αφιερωμένη σε όσους "έφυγαν", σε όσους ήρθαν και σ' εκείνους που είναι πάντα εδώ

Τα Χριστούγεννα είναι αγάπη. Και η αγάπη είναι γιορτή. 

Ξεκινώ έτσι, για να σου "δικαιολογήσω" γιατί, παρόλο που η σημερινή μέρα είναι για μένα -και για πολλούς άλλους της δικής μου "κατηγορίας"- (πολύ) δύσκολη, είναι ταυτόχρονα και μια αφορμή για να το γιορτάσω. Μην βιάζεσαι, θα καταλάβεις ακριβώς τι εννοώ. 

Σαν σήμερα, "έφυγε" ο μπαμπάς μου. Πριν από ακριβώς 2 χρόνια. Σήμερα, λοιπόν, έχουμε το καθιερωμένο χριστουγεννιάτικο "ραντεβού" μας. Γύρω στις 10 το πρωί, λοιπόν, εγώ, η μαμά μου, η αδερφή μου και η ανιψιά μου θα πάρουμε τα κεράκια μας, τα γλαστράκια με τα κατακόκκινα Αλεξανδρινά, τα μικρά (πατροπαράδοτα) ξύλινα στολίδια και ένα κλαδί από την λεμονιά που έχουμε στον πίσω κήπο μας και θα πάμε να τον "συναντήσουμε" εκεί που βρίσκεται -τουλάχιστον το σώμα του, γιατί όλα τα "άλλα του" βρίσκονται μέσα μας. Δεν θα μείνουμε πολύ. Μόνο τόσο, ώστε να νοιώσουμε -έστω και για μια στιγμή- ότι είμαστε ξανά όλοι μαζί. Μόνο τόσο, ώστε να γιορτάσουμε μαζί το κοινό μας "χτες", που -όσο υπάρχει η αγάπη και η θύμηση- θα έχει πάντα διάρκεια. Θα ανάψουμε τα κεριά μας, θα "στολίσουμε" τα φυτά και η ανιψιά μου -αν την πετύχουμε στα καλά της- θα (του) τραγουδήσει τα "Τρίγωνα ΚάΒαντα" (σε δική της παράφραση). Η ανιψιά μου, που για εκείνον ήταν το "αστέρι" του και για εκείνη έγινε το "φεγγάρι" της. Και αυτό, ξέρουμε ότι θα είναι για κείνον -όπου κι αν βρίσκεται- η μεγαλύτερη ευτυχία και για μας η μεγαλύτερη παρηγοριά. 

Αν ανήκεις κι εσύ στη δική μου "κατηγορία", ξέρω πόσο δύσκολο (σου) είναι. Αλλά είπαμε: Η αγάπη είναι ΠΑΝΤΑ γιορτή.

Τα μεσημέρια των Χριστουγέννων είναι μαγικά. Δεν ξέρω αν φταίει η μυρωδιά της γαλοπούλας και των (άπειρων) γλυκών, τα γιορτινά τραγούδια που ακούμε παντού, το γεγονός ότι μαζεύονται γύρω από ένα τραπέζι όλα (ή έστω πολλά) από τα αγαπημένα μας πρόσωπα ή όλα αυτά μαζί. Έχοντας απολαύσει όλα τα παραπάνω άπειρες φορές, σήμερα λέω να το γιορτάσω... πριβέ. Γεύμα για δύο, λοιπόν, περιλαμβάνει το σημερινό πρόγραμμα, με έναν άνθρωπο που, από τότε που ήρθε στη ζωή μου, έκανε όλες τις μέρες μου να μοιάζουν με γιορτή. Με εκείνον που ξέρει πώς να με "σηκώνει" κάθε φορά που -αισθάνομαι πώς- πέφτω, που με κάνει να γελάω δυνατά, να ονειρεύομαι, να πεισμώνω και να "αναπνέω". Όχι, δεν θα (του) μαγειρέψω γαλοπούλα. Το σημερινό μενού μας θα είναι πιο λιτό, καταρχάς γιατί η μαγειρική δεν είναι το... δυνατό μου σημείο (προς απογοήτευση της μαμάς μου) και κατά δεύτερον, το "επίσημο" και πλούσιο χριστουγεννιάτικο γεύμα το έχουμε κανονίσει για το βραδάκι, μαζί με την δεύτερη "οικογένειά" μου.   

Κι όταν λέω "δεύτερη οικογένειά μου", φυσικά αναφέρομαι στις κολλητές μου. Σ΄εκείνες που είναι πάντα εδώ. Στις μεγάλες χαρές και στις μεγάλες λύπες (άλλοτε με αυτή κι άλλοτε με την αντίστροφη σειρά). Με τη Φύλλις και η Στεφανία, λοιπόν, έχουμε κανονίσει για απόψε ένα χριστουγεννιάτικο δείπνο... εναλλακτικό. Θα συναντηθούμε στις 9 νταν, σε ένα μαγαζί που λατρεύουμε, όχι μόνο για την κουζίνα του, αλλά και για την ατμόσφαιρά του. Στην Κεραμεικού 51, στο Μεταξουργείο, λίγα μέτρα μακριά από τα γραφεία του allyou, βρίσκεται το Tamarind Thai. Ναι, καλά κατάλαβες από την ονομασία του: πρόκειται για ένα ταϋλανδέζικο εστιατόριο -ίσως το καλύτερο της (όμορφης) πόλης μας. Προφανώς εδώ δεν θα φάμε γαλοπούλα, αλλά τι σημασία έχει; Σημασία έχει ότι θα πιούμε πολύ, θα γελάσουμε ακόμα περισσότερο και θα γιορτάσουμε -για άλλη μια χρονιά- το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων: την αγάπη.   

Καλά Χριστούγεννα. 

{videobox}a27EANmT7G0{/videobox}