Άλλα θέλω κι άλλα κάνω...

Σήμερα, λες και κόλλησα στην καρέκλα του γραφείου. Ε, θα επαναστατήσω και θα σηκωθώ! Είναι η Τετάρτη μου και η πόλη μου περιμένει να την περπατήσω, να τη δω, να την χαρώ! Φύγαμε!

Πόσες φορές έχεις ακούσει να μιλούν για τον "Παρνασσό"; Όοοχι το βουνό, όχι. Την αίθουσα συναυλιών! Εκεί που πήγαινες με τη γιαγιά σου, τη μαμά σου και που έχεις χρόνια να ανέβεις τα σκαλιά του. Εγώ πάντως έχω πολλές αναμνήσεις από κει. Και πιο πολύ απ' την Πλατεία Καρύτση, που βρίσκεται χρόνια και χρόνια τώρα ο "Παρνασσός". Από την Πλατεία Καρύτση θα ξεκινήσω τη βόλτα μου. Από τη γειτονιά που ανθίζει τα τελευταία χρόνια και είναι γεμάτη ζωντάνια, καινούργια στέκια, μικρά και μεγάλα, στιλ και άποψη. Το Black Duck, για παράδειγμα, ένα από τα αγαπημένα μου cafe, είναι ξεχωριστό, ιδιαίτερο, απολύτως φιλικό, ζεστό και πανέμορφο. Ιδανικό για να καθίσω αναπαυτικά και να αρχίσω την ανάγνωση του καινούργιου μου αποκτήματος.

Πού πάει το μυαλό σου; Μην κουράζεσαι, θα σου πω. Έχω στην τσάντα μου το τελευταίο βιβλίο του Ιαν Μακ Γιούαν. Σου έχω ξαναμιλήσει γι αυτόν. Τότε που είχα διαβάσει την Εξιλέωση και σου είχα πει πόσο πολύ μου είχε αρέσει. Τώρα, οι Εκδόσεις Πατάκη "έβγαλαν" το "Νόμο περί τέκνων" (σε μετάφραση της υπέροχης Κατερίνας Σχινά). Ο ίδιος ο Άγγλος συγγραφέας είχε χαρακτηρίσει το βιβλίο του "πολύ έντονα συναισθηματικό" κι αυτό για μένα αποτελεί έναν πρόσθετο λόγο για να ανυπομονώ να το ξεκινήσω και να γίνω ένα με τους χαρακτήρες του. Μπορεί να πιω περισσότερους από δυο καφέδες για να φτάσω τουλάχιστον σ' ένα σημείο που να μη νοιώθω ξένη και αμήχανη με την ατμόσφαιρα του Μακ Γιούαν.Τότε θα πάρω την απόφαση να φύγω γι' αλλού!

Μπα, πολύ κοντά θα πάω. Στο αγαπημένο Ιντεάλ. στην Πανεπιστημίου. Κινηματογράφο που σε κάνει να απολαμβάνεις ό,τι κι αν "παίζει". Εγώ σήμερα πάω για το "Δωμάτιο". Από το τρέιλερ και μόνο, έχω προετοιμαστεί για μια πολύ δυνατή ταινία. Έχει ήδη πάρει μια Χρυσή Σφαίρα, για την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία, ένα Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ του Τορόντο και είναι υποψήφια και για τέσσερα Όσκαρ. Είναι και το θέμα, το story, που με εξιτάρει και με συγκινεί (η σχέση μιας μάνας με το μικρό της γιο, μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός δωματίου) και ενώ ξέρω πως θα γίνω κομμάτια, τρέχω να μπω στην αίθουσα για να την δω!

Όχι, δεν είναι ώρα να μου αρχίσεις τα ψυχαναλυτικά σου. Άλλη στιγμή. Ίσως την επόμενη Τετάρτη. Σε μια βόλτα που θα σου ταιριάζει πιο πολύ. Και ναι, συμβαίνει συχνά, άλλα να θέλουμε κι άλλα να κάνουμε. Μη ρωτάς γιατί. Ξέρεις!  

Φιλιά