Οι ιππότες της θαλασσινής τραπέζης

Απεχθάνομαι τα έτοιμα μαγιάτικα στεφάνια. Από τότε που είμαι παιδί μού αρέσει να φτιάχνω το δικό μου και -αν δεν μου δοθεί αυτή η ευκαιρία- προτιμώ να μη στολίσω καθόλου το σπίτι με λουλούδια. Φέτος λοιπόν, επειδή ουσιαστικά πέρασα την πρώτη του μήνα στο πασχαλινό τραπέζι, θα εκμεταλλευτώ τη μεταφερόμενη αργία της Πρωτομαγιάς για να τηρήσω το έθιμο. Θα πάω να μαζέψω λουλούδια στο Πόρτο Ράφτη, το οποίο αυτή την εποχή, προτού πλημμυρίσει από τους καλοκαιρινούς επισκέπτες, είναι στα καλύτερά του.

Αρχικά θα κατευθυνθώ για το Αυλάκι, περιοχή που από τον Ιούνιο και μετά γεμίζει με λουόμενους που προορίζονται για την ομώνυμη πλαζ, αλλά προς το παρόν έχει υπέροχη ησυχία. Θα κάνω μια στάση σε κάποια από τις άχτιστες ακόμη και ολάνθιστες εκτάσεις που θα συναντήσω στο δρόμο μου, θα μαζέψω την πρώτη ύλη για το στεφάνι μου, και μετά θα συνεχίσω για την ψαροταβέρνα Πανόραμα, σε έναν κολπίσκο δίπλα στην πλαζ, με αξιοπρεπές φαγητό, υπέροχη ψαρόσουπα και θέα μόνο θάλασσα. Μετά το φαγητό θα κάνω μια βόλτα στο όμορφο μονοπάτι που ξεκινά από τον κολπίσκο της ταβέρνας και εκτείνεται κατά μήκος της ακτής και μετά θα πάω για καφέ στο πιο αντιπροσωπευτικό ίσως ορόσημο του Πόρτο Ράφτη (μετά το νησάκι).

Αναφέρομαι στο Κάστρο (βλ. Φωτό), ένα καφέ πάνω από την παραλία του Αγίου Σπυρίδωνα, στην άλλη πλευρά του Πόρτο Ράφτη, που ξεχωρίζει για δύο πράγματα: την περίοπτη θέση του, που προσφέρει φανταστική θέα δίνοντάς σου την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε νησί, και την αισθητική του, καθώς και στην αρχιτεκτονική και στη διακόσμησή του είναι πιστή αναπαραγωγή ενός κάστρου! Μπαίνοντας μέσα, νομίζεις ότι βρίσκεσαι ξαφνικά στο σκηνικό μιας ταινίας εποχής. Δεν είναι τυχαίο το ότι εδώ και δεκαετίες κόσμος έρχεται από την Αθήνα στο Πόρτο Ράφτη μόνο και μόνο για να πιεί τον καφέ ή το ποτό του στο Κάστρο.

Τι λες; Έρχεσαι;