Prince, οh Prince!

Ο Ernest Gorbrich έχει γράψει στην εισαγωγή του «Χρονικού της Τέχνης» του, ενός σημαντικού βιβλίου για την εξέλιξη των καλλιτεχνικών ρευμάτων σε ολόκληρο τον κόσμο, ότι η Τέχνη οφείλει να αντιμετωπίζεται με αντικειμενικότητα. Πράγμα που σημαίνει ότι αν σε μένα ή σε σένα δεν αρέσει, για τον οποιοδήποτε λόγο, κάτι (μία ταινία, ένας πίνακας ή ένας μουσικός), αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό το «κάτι» δεν είναι πραγματικά σημαντικό. Ή και το αντίστροφο. 

Το μεγάλο στοίχημα, λοιπόν, είναι να είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους ένα έργο τέχνης σε... διώχνει μακριά του, αντί να σου επιτρέπει να έρθεις λίγο πιο κοντά. Και ίσως να έχεις ήδη καταλάβει μέσα από τις Βόλτες μου ότι η σχέση μου με τη μουσική είναι βαθιά και βιωματική. Όπως μερικοί άνθρωποι που δεν μπορούν να λειτουργήσουν αν δεν υπάρχει στον χώρο ανοιχτό ραδιόφωνο, έτσι κι εγώ, θα παραμένω πάντα θύμα των μουσικών μου εμμονών, αδυνατώντας να δουλέψω ή να γράψω έστω και μία γραμμή αν δεν υπάρχει μουσική στο background.

Παρ' όλα αυτά, θα σκύψω αυτή τη Δευτέρα το κεφάλι και λίγο ντροπαλά θα σου παραδεχθώ ότι με τον Prince, που έφυγε έτσι ξαφνικά από τη ζωή την Πέμπτη που μας πέρασε, κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής αιτίες, δεν κατάφερα ποτέ να αναπτύξω μία αληθινή, βιωματική σχέση ακροατή και μουσικού. Ίσως να έφταιγε η εξώκοσμα λεπτή φιγούρα του, το απόμακρο πάντα βλέμμα του, όπως το έβλεπα από μικρή στα υπερβολικά γυαλιστερά -για τα γούστα μου- βιντεοκλίπ του. Ίσως να έφταιγε η αισθητική του, πάντα λίγο πιο «κοριτσίστικη» σε ορισμένα πράγματα από τη δική μου, που μεγάλωσα με την αφίσα των Nirvana πάνω από το κεφάλι μου και ένα μπλουζάκι των Led Zeppelin στην καλύτερη θέση της ντουλάπας. Από την άλλη, μπορεί να έφταιγαν οι ιστορίες...

Ιστορίες αστρικές που τις ακούς χρόνια γύρω σου και που δυσκολεύεσαι στην ουσία να τις πιστέψεις, γιατί είναι πραγματικά τόσο μα τόσο απίστευτες, αλλά την ίδια στιγμή τόσο ελκυστικές, που κάπως πείθεις τον εαυτό σου ότι, ναι, κάπου στον κόσμο συμβαίνουν και αυτά.

Όπως για παράδειγμα όταν η πρώην σύζυγος του, Martia Garcia, δήλωσε δημόσια ότι όλο το διάσημα που ήταν σε σχέση - και αργότερα παντρεμένη - με τον διάσημο καλλιτέχνη, δεν της επιτρεπόταν να τον πάρει τηλέφωνο, αλλά έπρεπε να περιμένει να την πάρει πρώτος εκείνος! Ή όταν σε μία παλαιότερη συνέντευξη του στον Larry King είχε ο ίδιος αποκαλύψει ότι δεν ήθελε κανείς, μα κανείς, στον κόσμο να τον φωνάζει με το όνομα του. Τώρα μην απορήσεις πώς συνεννοούνταν οι άλλοι μαζί του όταν έπρεπε να τον αποκαλέσουν κάπως. Μάλλον αυτό θα παραμείνει για πάντα ένα μυστήριο.

Και έπειτα, ήταν και άλλες ιστορίες για τις υπερβολικές απαιτήσεις του από τους συνεργάτες του ή από το υπηρετικό του προσωπικό, μα και από τους διοργανωτές στις συναυλίες όπου εμφανιζόταν: το 2012, στο Hop Farm Festival στο Kent της Αγγλίας είχε ζητήσει από τους υπεύθυνους να τον μεταφέρουν από τα καμαρίνια στη σκηνή -μιλάμε για μία απόσταση 150 μέτρων- με λιμουζίνα. Έτυχε να είμαι εκεί για τον Lou Reed Iggy Pop (οι διαφορετικές προτιμήσεις που λέγαμε παραπάνω) και ακόμα θυμάμαι τον πανικό που δημιουργήθηκε στο φεστιβάλ από τα τερτίπια του.

Με αυτά και με εκείνα, το πανέμορφο Purple Rain έμεινε μέσα στα χρόνια ο μόνος λόγος να χαμογελώ στο άκουσμα του ονόματος του αν και μέσα μου πάντα το ήξερα: ο Prince ήταν σπουδαίος. Μέσα στον κυκεώνα ενός υπερβολικά δύσκολου χαρακτήρα που ίσως να γεννούσε, ενώ ταυτόχρονα προϋπόθετε το μεγάλο ταλέντο του, ο πρίγκιπας της ποπ κυκλοφόρησε συνολικά 38 δίσκους και υπήρξε μοναδικό μουσικό φαινόμενο ακόμα και την εποχή εκείνη που επέμενε να βγάζει 3 δίσκους τον χρόνο, με αποτέλεσμα να βγάζει... τη μια πατάτα μετά την άλλη.

Γι' αυτό κι εγώ σήμερα θα κάτσω στον καναπέ μου και θα τα βρω μαζί του, έστω και εκ των υστέρων. Αλλά με πρωτότυπο τρόπο. Έλα, λοιπόν, να ακούσουμε μαζί 5 πολύ γνωστά τραγούδια που σίγουρα γνωρίζεις. Αυτό που δεν γνωρίζεις είναι το ότι τα έχει υπογράψει εκείνος. 

The Bangles - Manic Monday

{videobox}SsmVgoXDq2w{/videobox}

Alicia Keys - How Come You Don't Call Me

{videobox}L-Jt1jSimjs{/videobox}

Madonna ft. Prince - Love Song

{videobox}MZ1q1iFy45I{/videobox}

Stevie Nicks - Stand Back

{videobox}bwdDVZsz2es{/videobox}

Και το πιο δυνατό χαρτί για το τέλος. «Τίποτα δεν συγκρίνεται μαζί σου», όπως συμβαίνει με όλες τις υπέρλαμπες και ισχυρές προσωπικότητες που αφήνουν το δικό τους ανεξίτηλο σημάδι στην μουσική ιστορία.

Sinead O' Connor - Νοthing Compares To You

{videobox}auUPqxI1vqg{/videobox}