Ένα cheese cake, μια σοπράνο, ο βασιλιάς μου κι εγώ!

Μεγάλη Τετάρτη, απολύτως ανοιξιάτικη και έχω αποφασίσει να χωρέσω στη σημερινή μου βόλτα όλα όσα κάποια άλλη θα τα μοίραζε στα 3! 

Ε, λοιπόν όχι. Θα τα προλάβω, θα τα χαρώ και θα τα απολαύσω όλα. 

Μπορεί λίγο να χρειαστεί να... τρέξω, αλλά τίποτα δεν με σταματά. Έχω πλάνα, σχέδια και πρόγραμμα εγώ!

Θα ξεκινήσω γλυκά, θα ντύσω το μεσημερο-απόγευμα μου με γαλλική φινέτσα σε μια orangerie που θα τη ζήλευαν και στο Παρίσι, και θα απολαύσω τον κήπο ενός παλιού, ιστορικού, πανέμορφου αρχοντικού. Ναι, σωστά κατάλαβες, στο Artisanal θα βρεθώ.Στην Κηφισιά. Στο lounge bar του (αγαπημένου) Φώτη Σεργουλόπουλου. 

Εκεί (Ζηρίνη 2) θα απλώσω όλη την ανοιξιάτικη ραστώνη μου (ναι, πολύ σωστά διάβασες!) και θα χαρώ χωρίς ενοχές το λατρεμένο μου cheese cake με κρέμα λεμόνι, μαρέγκες και σορμπέ αγριοκέρασο. Είπες κάτι; Αν λίγωσες και ζήλεψες, προλαβαίνεις να έρθεις. Το Artisanal ανοίγει (πάντα) από το πρωί και μπορεί να διδάξει, χωρίς υπερβολή, αρχοντιά, καλό γούστο, φιλόξενη και όμορφη ατμόσφαιρα. Αν βρεθείς βράδυ εδώ, θα δοκιμάσεις τα πιάτα του Δημήτρη Δημητριάδη και τα κοκτέηλ του Δημήτρη Κιάκου. Μη χάσεις τον... Καρυοθραύστη! Το Nutcracker! Είναι κορυφαίο!

Με τον ουρανίσκο μου σε υψηλές στιγμές απόλαυσης, πάω να συναντήσω τον Βασιλιά μου. Στο σινεμά. Έστω! Ο βασιλιάς μου είναι ο τίτλος της ταινίας. Πρωταγωνιστής ο Βενσάν Κασέλ. Μου αρέσει πολύ. Ίσως γιατί δεν είναι ούτε ωραίος, ούτε σταρ. Είναι, ή τουλάχιστον μοιάζει, απολύτως αληθινός. Μαζί του η Εμανουέλ Μπερκό. Δεν την έχω ξαναδεί, αλλά ξέρω πως πήρε βραβείο στις Κάννες για την ερμηνεία της στην ταινία. 

Τι περιμένεις να σου πώ πως είναι η ταινία; Δράμα, εννοείται! Αισθηματικό, ερωτικό, βαθιά ψυχολογικό. Θυελλώδης η σχέση ανάμεσα σ' εκείνη κι εκείνον.

Ναι, γυναίκα η σκηνοθέτις. Μαιουέν Λε Μπεσκό. Θα το δω στο Κηφισιά Class (Δροσίνη 16, απέναντι από τον Βάρσο) και πρέπει να σιγουρευτώ πως στο σακίδιο μου έχω κάμποσα χαρτομάντηλα...

Ίσα ίσα θα προλάβω να κατέβω στην Πόρτα, στη Μεσογείων (Λεωφ. Μεσογείων 59), για να ζήσω ένα ακόμα πάθος! Ύμνους με ένα κουαρτέτο εγχόρδων και τη σοπράνο Νέλλη Μαυροειδή. Μη φανταστείς ύμνους θρησκευτικούς. Αντίθετα, είναι ύμνοι στην αγάπη και στο ανθρώπινο πάθος. Κι αν τέτοιες φορτισμένες με μνήμες μέρες δεν τραγουδήσουμε και δεν ακούσουμε έργα για πάθη ανθρώπινα, τότε πότε;

Σκέφτομαι όταν η συναυλία τελειώσει, να γυρίσω στο σπίτι με τα πόδια. Για... κάθαρση!

Καλό Πάσχα, καλά να είσαι εσύ και τα πάθη σου.

Φιλιά