Σήμερα την κάνω… ταράτσα

Είναι Άνοιξη και βρίσκομαι στην Ελλάδα. Εντάξει, το θεωρώ το λιγότερο χαζό να μην απολαύσω ένα από τα «καλά» που έχει να μου προσφέρει αυτή η πόλη: Τον άψογο καιρό της. Γιατί τελευταία όλο και περισσότερους λόγους βρίσκω να θέλω να βρίσκομαι μακριά από αυτήν την πόλη. Φταίνε οι άνθρωποι τριγύρω μου που έχουν μια συνεχή όψη δυστυχίας; Είναι η βρωμιά στους δρόμους; Τα όλο άσχημα γεγονότα που ακούω; Δεν ξέρω ποιο απ’ όλα αυτά είναι το πρόβλημα ή αν απλά είμαι εγώ που έχω την ανάγκη για μια αλλαγή. Σήμερα, όμως δεν έχω σκοπό να… αλλάξω κάτι παρά μόνο την διάθεση μου και την γνώμη μου για αυτή την πόλη. Γιατί τα καλά της, τα έχει. Και εγώ σήμερα ανακαλύπτω δύο από αυτά.

Όπως σου είπα, θα εκμεταλλευτώ τον καλό και σχεδόν καλοκαιρινό καιρό της χώρας μας και σήμερα θα την βγάλω... από ταράτσα σε ταράτσα. Σε μια ταράτσα τα βλέπεις όλα από μακριά και ίσως αυτό να χρειάζομαι εγώ σήμερα. Λίγη απόσταση. Αλλά όχι και πολύ. Τόση- όση. Και στο Coleur Locale (Νορμανού 3, Μοναστηράκι) για παράδειγμα, η απόσταση από την θέα της Ακρόπολης, δεν είναι μεγάλη. Γι΄αυτό λατρεύω αυτό το μαγαζί. Πέρα από την χαρακτηριστική, μπλε, neon επιγραφή που αντικρίζεις με το που ανεβαίνεις στην ταράτσα του. Θα αρχίσω την βόλτα μου μετά την δουλειά, οπότε θα προλάβω στο τσακ το magic hour. Όχι αυτό που πίνεις... κοψοχρονιά τα κοκτέιλς. Αυτό που -λίγο πριν νυχτώσει- ο ουρανός μεταμορφώνεται σε έναν τεράστιο γαλάζιο και ροζ παστέλ πίνακα ζωγραφικής. Ένας από τους λόγους που λατρεύω την Αθήνα. Αν αντικρίσεις τον ουρανό κάτι τέτοιες στιγμές και από διαφορετικό σημείο, θα δεις και κάτι το διαφορετικό. Εδώ, θα δω την Ακρόπολη σιγά-σιγά να σκοτεινιάζει και αμέσως να φωτίζεται με τον καθιερωμένο βραδινό φωτισμό της. Αφού απολαύσω ένα κρύο τσάι παρέα με τα «κριτσίνια» κοτόπουλου με σουσάμι και σως μουστάρδας, νιώθω χορτασμένη αρκετά για να κατευθυνθώ στην επόμενη στάση του.

Αναζητώ μια πιο industrial αισθητική αυτή την φορά, ίσως γιατί νιώθω την ανάγκη να έρθω πιο κοντά με αυτήν της πόλης μου. Το Bios (Πειραιώς 84, Κεραμεικός) είναι το κατάλληλο μέρος γι΄αυτό, καθώς έχει μεν ένα πιο urban ύφος, αλλά και η θέα της Ακρόπολης (από μακρυά αυτή την φορά) με ξεγελάει αρκετά ώστε να πιστεύω ότι βρίσκομαι… «αλλού». Σε αυτό βοηθούν και οι καρέκλες / ξαπλώστρες του μαγαζιού, η ξύλινη εξέδρα του (που με παραπέμπει σε κάποιο καλοκαιρινό beach bar σε νησί), αλλά σίγουρα και τα κοκτέιλς σε μορφή παγωτού, γνωστά και ως «παποτό», που συνθέτουν τελικά ένα απόλυτα, χαλαρό σκηνικό για το τέλειο παρασκευιάτικο βράδυ.

Τα λέμε εκεί;