Η Αυλή, οι Methexis κι ένας Γραφικός χαρακτήρας

Σήμερα έχει πρωινό ξύπνημα! Με περιμένουν παλιές συμμαθήτριες στην παλιά μας (μου) γειτονιά!

Έχουμε καιρό να βρεθούμε και είπαμε να μην το καθυστερήσουμε κι άλλο, γιατί καλοκαιριάτικα όλο και κάπου θα πάει η κάθε μια μας και θα μας πάρει φθινόπωρο. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά ο κοινωνικός σχολιασμός δεν περιμένει!

Κι επειδή όλες μας πρέπει να έχουμε πει ciao κατά τις 11.30 (λόγω επαγγελματικών και άλλων υποχρεώσεων), το ραντεβού μας ορίστηκε για τις 10.00 νταν -και πολύ καλά άκουσες.

Θα βρεθούμε στην ΑΥΛΗ, την πολυαγαπημένη μας, με τις χρωματιστές καρέκλες τα υπέροχα (σπιτικά, παρακαλώ) κουλουράκια, τον τέλειο καφέ, και πολλά πολλά άλλα πεντανόστιμα, που όμως εμείς σήμερα δεν θα χαρούμε λόγω ώρας (!), πού αλλού, στο Κουκάκι. Στη Γεωργίου Ολυμπίου 4, στο στέκι μας.

Θα είναι ενα πρωινό με πολύ χρώμα, πολλή κουβέντα, πολύ καφέ και πολλά κουλουράκια! 

Μήπως μετά το γραφείο και πριν τους Methexis, κάνω πάλι ένα πέρασμα από δω; Το σκέφτομαι πολύ σοβαρά! Πού να γυρίζω σπίτι και να ξανατρέχω; 

Eνθουσιάστηκα με την ιδέα μου! Back στην ΑΥΛΗ, λοιπόν,το απόγευμα, για να αράξω με το βιβλιαράκι μου, να φάω την "ποικιλία" μου, να πιω και το κοκτεηλάκι μου το φρουτένιο και να κατηφορίσω για Πειραιώς, γεμάτη και..σίγουρη!

Το βράδυ μου το έχω σχεδιάσει φεστιβαλικό, ροκ, μουσικό και progressive. Oι Methexis, ένα πραγματικά ενδιαφέρον και πολύ διαφορετικό μουσικό συγκρότημα, παρουσιάζουν στον Κήπο της Πειραιώς 260 τη μουσική παράσταση Suiciety.

Τους είχα δει και ακούσει στο Τριανόν, την άνοιξη του '15 και τους είχα βρει υπέροχους. Μου άρεσε ο τρόπος που περνούσαν μέσα από μουσικές κλασσικές και τζαζ και σύγχρονες και θέατρο μουσικό, τη δική τους ταξιδιάρικη ροκ άποψη.

Η παράσταση αρχίζει στις 21.00 κι ως εκείνη την ώρα, μια χαρά θα περάσω στην Κουκακιώτικη Αυλή, παρέα με το δώρο του φίλου μου του Νικόλα για τα γενέθλια μου!

Ένα βιβλίο είναι ο δώρο μου. Το είχα ζητήσει και το περίμενα. Γιατί ο "Γραφικός Χαρακτήρας", του Νικου Παναγιωτόπουλου (Εκδόσεις Μεταίχμιο), με τις πολλές μικρές του ιστορίες, είμαι σίγουρη, και μόνο βλέποντας το εξώφυλλό του, πως θα είναι το αγαπημένο μου του καλοκαιριού. Τακτοποιεί το παρελθόν του, λέει ο Παναγιωτόπουλος, με τον Γραφικό Χαρακτήρα. Τη σχέση του με τη μητέρα, τον πατέρα, τον αδελφό του. Με τον εαυτό του.

Με τα "Παιδιά του Κάιν", πάντως, το μυθιστόρημα του που διάβασα πέρσι το καλοκαίρι, είχα γοητευθεί. Λογικό είναι να πιστεύω πως θα γοητευθώ κι από τις μικρές του ιστορίες. Έτσι κι αλλιώς, αγαπώ τη γραφή του, την αμεσότητα του λόγου του και σκέφτομαι πως μπορεί να ταυτίζομαι τόσο μαζί του, επειδή και ο ίδιος είναι (οκ, ήταν) δημοσιογράφος!

Ως την επόμενη Τετάρτη, να κάνεις θετικές σκέψεις. Μόνο!

Φιλιά!