Εσύ, τολμάς;

Απολαμβάνεις τις ρομαντικές κομεντί; Ξέρεις, εκείνες τις ταινίες που μιλούν για αιώνιους έρωτες και καταδικασμένες αγάπες, που άλλοτε παραμένουν ως τέτοιες και άλλοτε -με κάποιον μαγικό τρόπο- βρίσκουν τον τρόπο να θριαμβεύσουν; Εγώ πολύ. Οκ, ρομαντική ψυχή δεν με λες ακριβώς, αλλά, να. Είναι μερικές φορές που οι ιστορίες τους είναι τόσο δυνατές, που δεν μπορείς παρά να μπεις μέσα τους, να τις αφήσεις να σε ταξιδέψουν και -γιατί όχι- να σου θέσουν ερωτήματα που κάποια στιγμή επιβάλλεται να απαντήσεις -στον εαυτό σου πρώτα απ' όλους. 

Με μια τέτοια τέτοια ταινία θα σε "ταξιδέψω" σήμερα. Παλιά και (τρομερά) αγαπημένη, που επιτέλους ξαναβρήκε τον τρόπο, τον χρόνο και τον... δρόμο να "αναβιώσει" στην μεγάλη οθόνη, 13 χρόνια μετά την πρώτη επίσημη προβολή της. (Μόνο γι') Απόψε, στις 9, θα την απολαύσουμε παρέα στο Τριανόν Filmcenter, στο Πεδίο του Άρεως (Κοδριγκτώνος 21 και Πατησίων 101), κάτω από τον αθηναϊκό ουρανό που (θα) λάμπει ακόμα από τη (χτεσινή) θεαματική πανσέληνο.

Το "Jeux D' enfants" ή "Love me if you Dare" ή -ελληνιστί- "Αγάπα με αν τολμάς", είναι η ιστορία για ένα έρωτα "bigger than life". Για μια ιστορία αγάπης που χρειάστηκε πολλές δεκαετίες για να αρχίσει. Κι όλα αυτά για ένα παιχνίδι, ή μάλλον εξαιτίας ενός παιχνιδιού: "Τολμάς;" "Τολμώ!". Το "σενάριο" του παιχνιδιού έγραψε ο Γάλλος Yann Samuell, ενώ "παίχτες" του είναι ο (θέ-ος) Guillaume Canet και η (ε-ξαι-ρε-τι-κή) Marion Cotillard. 

Για να σου εξηγήσω λίγο καλύτερα περί τίνος πρόκειται, το φιλμ περιγράφει το "παιχνίδι" της Sophie και του Julien. Tους κανόνες του τους έφτιαξαν οι ίδιοι και για το υπόλοιπο της ζωής τους θα είναι οι διαιτητές του και συχνά τα θύματά του. Είναι ικανοί για όλα: τα καλύτερα και τα χειρότερα. Στην πραγματικότητα, ο κανόνας είναι ότι... δεν υπάρχουν κανόνες. Τολμούν οτιδήποτε απαγορευμένο, γελούν, πληγώνουν ο ένας τον άλλον. Κάνουν τα πάντα εκτός από το να παραδεχτούν ότι αγαπιούνται.

Αφελές στην αρχή, γοητευτικό στη συνέχεια και αβάσταχτο πολύ αργότερα, το παιχνίδι θα κρατήσει χρόνια και θα γίνει το πιο όμορφο και δυνατό πράγμα στη ζωή τους. Εμφανίζονται, προκαλούν, ερωτεύονται απ' την αρχή κι έπειτα ξαναχάνονται. Ο έρωτας, ή μάλλον η εμμονική προσπάθεια τους να ξεφύγουν από αυτόν, θα τους αναγκάσει να σπαταλήσουν τις ζωές τους, να πληγώσουν και να πληγωθούν. 

Δεν θα σου αποκαλύψω το τέλος της ταινίας. Αφενός γιατί ενδέχεται να μην την έχεις δει και να καταστρέψω το... σασπένς. Αφετέρου -και ίσως σημαντικότερο- γιατί "σηκώνει" πολλές υποκειμενικές ερμηνείες, σχετικά με την τόλμη στην αγάπη.

Εμένα, πάντως, με καταλήγει πάντα σε μία: Να τολμάς να αγαπάς. Όχι μόνο τους (νέους και τους παλιούς) ανθρώπους στη ζωή σου, αλλά και τις σωστές και τις λάθος επιλογές σου, τις νίκες και τις ήττες σου, τις καινούργιες αρχές και τους δύσκολους αποχωρισμούς σου, τα γνώριμα ταξίδια και τους άγνωστους προορισμούς.  

Να τ' αγαπάς. Και να τα τολμάς. 

Τα λέμε στο Πεδίο του Άρεως!