Βόλτα στη Χαλκίδα με μεζέδες και τρελά νερά

Μεγάλη Πέμπτη και η Αθήνα σιγά σιγά μας διώχνει. "Άντε, δε θα πας στο χωριό σου;" μας ρωτάει και εδώ που τα λέμε δεν έχει άδικο. Οι μέρες είναι ιδανικές για επαρχία, θάλασσα, εξοχή, φίλους, γέλια, ξεκούραση. Πάντως όχι για την πρωτεύουσα.

Έτσι, θα μαζέψω και εγώ σιγά σιγά τα μπογαλάκια μου και θα φύγω για την Αιδηψό, τον τόπο που μεγάλωσα. Θα ξεκινήσω, όμως,  νωρίς ώστε να μπορέσω να κάνω μια στάση στην Χαλκίδα! Μια βόλτα που θέλω να τη μοιραστώ μαζί σου. Φύγαμε;

Μιας και θα φτάσω γύρω στις 2-3 μ.μ., το πρώτο πράγμα που θα κοιτάξω θα είναι το φαγητό. Τι να τσιμπήσω μέρα που είναι; Την απάντηση θα τη βρω στο Μεζεδοπωλείο της Αργυρώς (Αρεθούσης 119). Εντάξει, μπορεί να μην έχει θέα θάλασσα όμως οι μεζέδες εδώ είναι καταπληκτικοί και άκρως οικονομικοί. Η πέτρα στον τοίχο κάνει τον χώρο ζεστό και  ο χειρόγραφος κατάλογος σε κάνει αμέσως να νιώσεις άνετα και οικεία. Η ρεμπέτικη μουσική σε ταξιδεύει και κοίτα να δεις, πριν καν φτάσω στο χωριό νιώθω μακράν πιο ξεκούραστη. 

Μετά τα μεζεδάκια (και για την παρέα τα ουζάκια - εγώ οδηγώ), επιβάλλεται ένας περίπατος πλάι στα τρελά νερά. Θα ξεκινήσω από την πλατεία Αγίου Νικολάου και θα συνεχίσω μέχρι την παλιά γέφυρα και φυσικά το Mostar (Λ. Αρχιεπισκόπου Μακαρίου). Βόλτα στη Χαλκίδα χωρίς Mostar, δε γίνεται. Η θέα αυτής της καφετέριας είναι αυτό που λέμε κομψά "όλα τα λεφτά". Ακριβώς πάνω στη γέφυρα του Ευρίπου, ο αέρας να χτυπάει το πρόσωπο, ο ήλιος το ίδιο.

Απόγευμα πήγε πια και εγώ μάλλον ήρθε η ώρα να φύγω... Οι διακοπές ξεκίνησαν αλλά έχω ταξίδι μπροστά. Χαλκίδα, θα τα ξαναπούμε.

Καλό Πάσχα!