Στο βάθος (στο πολύ βάθος) πόλη

Μια φορά κι έναν καιρό, εκεί ψηλά στον Υμηττό, ήταν ένα μοναστήρι που ζούσε στιγμές δόξας. Η πετρόκτιστη μονή Καισαριανής, που χρονολογείται από τα τέλη του 11ου αιώνα, άνθησε για αιώνες προτού εγκαταλειφθεί εντελώς στις αρχές του 19ου αιώνα. Υποδέχτηκε πολλούς επισκέπτες σημαντικούς για την εποχή τους, λόγιους και κληρικούς, ενώ φιλοξένησε και μια μεγάλη βιβλιοθήκη, που λέγεται πως στέγαζε ακόμη και αρχαία κείμενα.

Σήμερα, το πετρόκτιστο αυτό μοναστηριακό συγκρότημα είναι άδειο, όμως παραμένει σε καλή κατάσταση και αποτελεί ιδανικό προορισμό για μια απόδραση σε απόσταση αναπνοής από την πόλη. Θα γίνει η αφετηρία μου για ένα μεγάλο περίπατο κατά μήκος του βοτανικού μονοπατιού του λεγόμενου Αισθητικού Δάσους Υμηττού. 

Στη διάρκεια της βόλτας μου θα θαυμάσω διάφορα φυτά αντιπροσωπευτικά της μεσογειακής φύσης, κάποια από τα οποία μάλιστα συνοδεύονται από επεξηγηματικές ταμπέλες, θα περπατήσω δίπλα σε έναν ελαιώνα που μοιάζει να έχει βγει από τον παράδεισο, θα παρατηρήσω την Αθήνα από ψηλά από τα διάφορα σημεία που προσφέρουν άπλετη θέα, θα απολαύσω τις μυρωδιές από τα βότανα και τη γαλήνη μιας καθημερινής στο δάσος και θα καταλήξω στο αναψυκτήριο του δήμου Καισαριανής, στην περιοχή της Καλοπούλας, όπου θα πιάσω έναν από τους μεγάλους ξύλινους πάγκους, που είναι κυριολεκτικά χωμένοι μέσα στα πεύκα και αποτελούν ένα δροσερό καταφύγιο, ακόμη και τις πιο ζεστές ημέρες του καλοκαιριού.