Η Αλεξάνδρα εκκλησιάζουσα

Της Παναγίας σήμερα! Και με ρωτάς τι θα κάνω; Θα χαλαλίσω τον πρωινό μου ύπνο, αυτόν τον γλυκό των διακοπών, θα ξυπνήσω και την κόρη μου, θα βάλουμε τα ωραία μας φορέματα, τα λίγο πιο σεμνά, όχι αυτά που φοράμε στις διακοπές, και θα πάμε στην εκκλησία.

Εκεί θα είναι μαζεμένοι όλοι, μικροί μεγάλοι. Χαρούμενοι, ευδιάθετοι, μαυρισμένοι, οι φίλοι μας του καλοκαιριού. 
Θα ανάψουμε ένα κεράκι και φιλώντας την εικόνα Της θα πούμε το δικό μας ευχαριστώ στη χάρη Της. Η υγεία η δική μας και των αγαπημένων μας ανθρώπων, ναι, αυτό είναι το πρώτο-πρώτο. Καμιά φορά και το μοναδικό.

Η αλήθεια είναι ότι τις εκκλησίες τις προτιμώ άδειες. Να μπαίνω μέσα και να νιώθω την αγκαλιά τους. Την ηρεμία της ψυχής. Την ευγνωμοσύνη. Το δέος. Τη ζωή.  
Μια τέτοια μέρα όμως γιορτινή, δεν μπορείς να μείνεις μόνος. Θες να το γιορτάσεις με κόσμο πολύ και αυτό είναι τελικά τόσο ωραίο!

Μετά την εκκλησία θα πάμε για το πατροπαράδοτο καφεδάκι με όλη την παρέα, θα το πιούμε στα γρήγορα και βουρ στο σπίτι για μαγιό και πετσέτες. Οι παραλίες θα είναι γεμάτες κόσμο, είναι η μέρα τέτοια, και δεν θα καθίσουμε πολύ. 

Θα ανέβουμε σπίτι, θα ψήσουμε στο μπάρμπεκιου, σαλάτες χωριάτικες, πατατούλες τηγανητές και ζεστά, λαχταριστά κρέατα θα στρωθούν στο τραπέζι που όλους τους χωράει. Θα πιούμε τα τσιπουράκια μας και θα τσουγκρίσουμε στην υγειά μας. 

Η μέρα θα συνεχιστεί με επισκέψεις στις εορτάζουσες, με κεράσματα γλυκά του κουταλιού φτιαγμένα από τα χεράκια τους και μαστίχα υποβρύχιο.

Και τα παιδιά θα παίζουν ανέμελα στην αυλή. Τι ωραίο το βουητό τους! Και στη στιγμή θα αποφασίσουμε να κάνουμε ένα μπάνιο βραδινό στη θάλασσα. Έτσι με τα ρούχα, όπως είμαστε.

Παναγιά μου, φίλοι, γέλια και ανεμελιά, αυτό είναι ευτυχία! Σε ευχαριστώ.