Η Αλεξάνδρα ζει το παραμύθι της

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα κοριτσάκι που λάτρευε τα παραμύθια. Καθόταν δίπλα στη γιαγιά της με τα ολόλευκα, απαλά σαν βαμβάκι μαλλιά, και με ένα κέντημα στα μικρά, τρυφερά της χεράκια την άκουγε θαμπωμένη να της διηγείται ιστορίες από τη Σμύρνη.

Τα χρόνια πέρασαν, τα κεντήματα μπήκαν σε ένα συρτάρι παρέα με λευκές πετσέτες, λευκά βαμβακερά σεντόνια και μαξιλαροθήκες, λευκά πετσετάκια και σεμέν. Όλα λευκά, σαν διαφήμιση του Εύρηκα, μικρά έργα Τέχνης.

Η γιαγιά έφυγε, άλλαξε σπίτι, και μετά πήγε πολύ πιο μακριά. 
Οι ιστορίες της όμως έμειναν χαραγμένες στη μνήμη του μικρού κοριτσιού που σε ξεγελούσε με την εμφάνισή του. Μόλις τη γνώριζες καλύτερα καταλάβαινες ότι ήταν ένα μικρό κορίτσι στο σώμα μιας γυναίκας. 

Η γυναίκα-κορίτσι ερωτεύτηκε, παντρεύτηκε, ναι, όπως στα παραμύθια, μόνο που αυτό δεν ήταν το τέλος. Ήταν μια υπέροχη αρχή σε μια περιπέτεια που όμοιά της ακόμα και η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων θα ζήλευε.  

Έγινε μαμά. Και αυτό της έδωσε το ελεύθερο να παίζει όσο θέλει, να τραγουδάει όποτε και όσο παράφωνα θέλει, να διαβάζει βιβλία για παιδιά, να χάνεται σε μαγικές εικονογραφήσεις, να πηγαίνει σε παιδικά έργα και ταινίες.

Όχι πως δεν τα έκανε αυτά και πριν, αλλά να, τώρα είχε την καλύτερη παρέα. Ένα κοριτσάκι που τα βράδια της ζητούσε «μια ιστορία από το μυαλό». Που τα απογεύματα την παρέσυρε σε μέρη βγαλμένα από τα παραμύθια. Και εκείνη άλλο που δεν ήθελε. Έπεφτε μαζί της στην κουνελότρυπα και όπου βγει!
 

- Σήμερα θα πάμε στο Little KooΚ, στου Ψυρρή (Καραϊσκάκη 17). Ένα μέρος απίστευτο, καραμελένιο, προσεγμένο, βγαλμένο από δεκάδες παραμύθια, με αισθητική, όνειρο, άποψη. Θα μπορούσε να είναι και το σπίτι μας, αν δεν μάζευε τόσο κόσμο. 
 

- Μετά θα πάμε στο Σύνταγμα, στο μετρό, εκεί όπου γίνεται μέχρι την Παρασκευή το μπαζάρ της UNICEF, για να πάρουμε όπως κάθε χρόνο τα σχολικά μας. Για να βοηθήσουμε παιδιά που δεν ξέρουν καν τι θα πει παραμύθι, τι είναι το σοκολατένιο κέικ που θα παραγγείλουμε εμείς, τι είναι το σχολείο.

Άλλα παραμύθια έχουν καλό τέλος και άλλα όχι. Και όλα χρειάζεται να τα διαβάσεις. Αρκεί να μην ξεχνάς από πού ξεκίνησες μια φορά κι έναν καιρό...