Βασιλικές απολαύσεις

Μια φορά και έναν καιρό ήταν η νεαρή βασίλισσα μιας φτωχής και νεοσύστατης χώρας, η Αμαλία, που είχε το όραμα να φτιάξει ένα πάρκο στα πρότυπα των ευρωπαϊκών. Έφερε λοιπόν ζώα και φυτά από διάφορα μέρη του κόσμου, έφερε και έναν Γάλλο αρχιτέκτονα κήπων, τον Λουί Μπαρώ, και έτσι στο κέντρο της μικροσκοπικής τότε Αθήνας, πλάι στα Ανάκτορα, τον Βασιλικό Κήπο, στο πρότυπο των Αγγλικών Κήπων του Μονάχου. Ένα κομψοτέχνημα, σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, που όμως μόνο οι βασιλιάδες της Ελλάδας και οι εκλεκτοί καλεσμένοι τους είχαν το προνόμιο να απολαμβάνουν.

Μετά την παραίτηση του βασιλιά Κωνσταντίνου του 1917 ο Κήπος έπαψε να είναι Βασιλικός, άνοιξε τις πύλες του για να υποδεχτεί το λαό και έγινε ο γνωστός μας Εθνικός Κήπος. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν ταλαιπωρήθηκε επανειλημμένα από φυσικές και ανθρώπινες καταστροφές –χειμώνες με ακραίες για τα αθηναϊκά δεδομένα θερμοκρασίες, πολέμους– αλλά το σήμερα τον βρίσκει φροντισμένο, κατάφυτο ξανά, διάσπαρτο με διακοσμητικά στοιχεία όπως πέργκολες, λιμνούλες και προτομές, αλλά και με μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη, ντοκουμέντα του μακρινού παρελθόντος του, καθώς θεωρείται ότι ο χώρος του ήταν χώρος πρασίνου από την αρχαιότητα ακόμα.

Στον Εθνικό Κήπο λοιπόν θα βρω καταφύγιο νωρίς το απόγευμα, όσο ο ήλιος ακόμα καίει. Και αφού τον περπατήσω και χαλαρώσω για λίγο στο σκιερό καφέ του, θα συνεχίσω τη βόλτα μου στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο, που κάθε φθινόπωρο κάνει «ποδαρικό» για τη νέα σεζόν. 

Με κεντρικό αφιέρωμα φέτος «Βιβλίο-Θέατρο-Κινηματογράφος», φιλοξενεί παραστάσεις για μικρούς και μεγάλους, παρουσιάσεις βιβλίων, προβολές ταινιών και διάφορες άλλες εκδηλώσεις (πλήρες πρόγραμμα στο sekb.gr).

Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο, βέβαια, είναι να βρω, μετά από ώρες ξεφυλλίσματος πάνω από τους πάγκους των εκδοτικών οίκων, τα βιβλία που θα μου κάνουν παρέα τις μεγάλες και κρύες νύχτες του χειμώνα. Όχι και ασήμαντη αποστολή.