Τα Αιγιοπελαγίτικα και τα Χριστουγεννιάτικα

Μια όμορφη βόλτα ξεκινάει (σχεδόν) πάντα μ’ έναν καλό καφέ. Για να μπορείς να εμπνευστείς απ’ τη γεύση και το άρωμα του, τη γεύση και το άρωμα και την αίσθηση όλων αυτών που θα δεις και θα χαρείς αμέσως μετά.

Κι αν σήμερα είμαι τόσο χαρούμενη, είναι γιατί η η βόλτα μου θα ξεκινήσει σ’ένα αίθριο με πολύ φως, που το λούζει ο ήλιος του Δεκέμβρη και το ζεσταίνει η ομορφιά των Κυκλάδων. Σωστά κατάλαβες, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης θα με βρεις (Νεοφύτου Δούκα 4). Να πίνω τον καφέ μου στο Cycladic Café, και να ταξιδεύω , νοερά, στη Σίφνο, στη Μύκονο, στην Κάσο.
 

Τελειώνοντας τον καφέ μου, δεν θα χάσω την ευκαιρία να περάσω από το κομψό και καλόγουστο μαγαζί του Μουσείου και να χαζέψω τα δώρα για τα Χριστούγεννα που δημιούργησαν Έλληνες και ξένοι σχεδιαστές. Και γιατί να μην αγοράσω και κάτι! Ένα ρόδι ή ένα χρυσό γουρουνάκι, ή ένα γούρι. Θα χαζέψω, θα δω, θα ψάξω και θ’αποφασίσω.

Βγαίνοντας στην Πλατεία (ε, ναι στην πλατεία Κολωνακίου) είμαι αποφασισμένη από τώρα να πάρω το δρόμο για το πιο κοντινό σινεμά για να δώ, τι άλλο, Γούντι Άλλεν και Wonder Wheel. Πάω Εμπασσυ, λοιπόν (Πατρ. Ιωακείμ 5) και θέλω να προλάβω την προβολή στις 18.10μ.μ Ένα χρόνο την περιμένω αυτή την ταινία.

Όχι μόνο γιατί είναι του σκηνοθέτη που τόσο θαυμάζω κι αγαπώ, αλλά και για τους δυο υπέροχους πρωταγωνιστές την Κέιτ Γουίνσλετ και τον Τζάστιν Τίμπερλέικ, και για την ατμόσφαιρα των ‘50’s που ανυπομονώ να «χωθώ» και να χαθώ (τρόπος του λέγειν…)

Με βλέπω να γυρίζω σπίτι κατά τις 21.00μ.μ για να συνεχίσω τη βόλτα από τον αναπαυτικό καναπέ μου. Με μουσικές που με ταξιδεύουν και με μαγεύουν. Σαν αυτές της Ελένης Καραίνδρου. Κυκλοφόρησε το τελευταίο της άλμπουμ , ένα βιβλίο-λεύκωμα με 2 CD ( από τη Μικρή Άρκτο)η μαγική Καραίνδρου, το “Πόθοι κάτω από τις λεύκες / Γλυκό πουλί της νιότης”. Είναι οι μουσικές που έγραψε η Ελένη για τις ομότιτλες θεατρικές παραστάσεις (2016-2017).

Για την μουσική της παράστασης «Πόθοι κάτω από τις λεύκες» (του Ο’Νηλ) γράφει η Ελένη Καραΐνδρου: «Πέντε πνευστά ζωγράφισαν και καθόρισαν την ατμόσφαιρα του έργου Σαξόφωνο (David Lynch), όμποε (Βαγγέλης Χριστόπουλος), φαγκότο (Αλέξανδρος Οικονόμου), κλαρινέτο (Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος), κόρνο (Αντώνης Λαγός). Κι όλα αυτά πάνω στο αρμονικό δίχτυ της κιθάρας (Γιώργος Λιμάκης) και τον επιβλητικό ήχο του βιολοντσέλου (Γιώργος Καλούδης) που σηματοδοτεί και την κορυφαία δραματική σκηνή του»

Για το «Γλυκό πουλί της νιότης» (του Τένεσι Ουίλιαμς) που ζωγραφίζει την ταραγμένη εποχή του Αμερικανικού νότου, τη μουσική της και τους μουσικούς της, η Ελένη Καραΐνδρου γράφει: «Στη μουσική μου για το «Γλυκό πουλί της νιότης» τα βασικά θέματα παίζονται από το περίφημο Human Touch (David Lynch, σαξόφωνο τενόρο, Σταύρος Λάντσιας, πιάνο, Γιώτης Κιουρτσόγλου, μπάσο ηλεκτρικό). Στην παλέτα των ηχοχρωμάτων προστίθεται το κλαρινέτο(Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος) ενώ η κιθάρα (Μπάμπης Τυρόπουλος) χαρίζει το άρωμα του νότου.

Το όμποε (Βαγγέλης Χριστόπουλος), πανταχού παρόν απογειώνει τα μουσικά θέματα και για τις δύο παραστάσεις, ενώ το ακορντεόν (Ντίνος Χατζηϊορδάνου) με ξεχωριστή ευαισθησία συνομιλεί με τα όργανα».

Μη με ρωτήσεις ποιο απ’ τα 2 έργα προτιμάω. Θα τα «λιώσω» και τα 2 τα CD. Έτσι κάνω πάντα με κάθε μουσική της Καραίνδρου. Και με κάθε τραγούδι της. Είναι γιατί ό, τι γράφει αυτό το μαγικό πλάσμα είναι και ψυχή και ταξίδι κι έρωτας μαζί.

Ως την επόμενη Τετάρτη ν’ ακούς μουσικές, να κάνεις βόλτες και να αγαπάς το φως και τα χρώματα .

Φιλιά