Μυστήριο επί της Δεξαμενής

Πριν μια εβδομάδα ακριβώς, σου είχα μιλήσει για το "Σ’αφησα", το βιβλίο που μου κράταγε παρέα τον τελευταίο καιρό. Σου είχα υποσχεθεί πως θα σου μιλούσα γι’ αυτό εκτενέστερα, και να που έφτασε η στιγμή, τώρα που το τελείωσα.

Πάμε, λοιπόν, στα Ανω Πετράλωνα, "Επί της Δεξαμενής". Να κάτσουμε σε ένα ήσυχο τραπέζι, να έχουμε τη τζαμαρία μπροστά μας, και να συζητήσουμε για το βιβλίο αυτό που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και πρέπει οπωσδήποτε να το διαβάσεις αν σου αρέσουν οι ιστορίες μυστηρίου βγαλμένες από τη ζωή.

Έναν εσπρέσο για μένα, και θα σου θυμίσω ότι όλη η ιστορία του ξεκινάει – γρήγορα, πολύ γρήγορα-  τη στιγμή που ένα παιδί χάνει τη ζωή του, καθώς παρασέρνεται από ένα άγνωστο αμάξι. Στις σελίδες που ακολουθούν, υπάρχουν έρευνες, μια μητέρα με εφιάλτες που αναζητάει την απάντηση αλλά και τη ζωή, και ανατροπές. Δε θα σου κάνω spoiler. Αυτό που σίγουρα πρέπει να σου πω είναι για τη σελίδα που με έκανε να μείνω με το στόμα ανοιχτό, και ήταν αυτή στο τέλος του βιβλίου. Μοιράζομαι μαζί σου, μερικά μέρη της...

Σημείωμα της συγγραφέα

"Ξεκίνησα την εκπαίδευση μου στην αστυνομία το 1999 και τοποθετήθηκα στην Οξφόρδη το 2000. Τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς ένα εννιάχρονο παιδί εσκοτώθηκε από κάπους που έκαναν βόλτα με κλεμμένο αυτοκίνητο στο συγκρότημα κατοικιών Μπλάκμπερντ Λέις. 

Τα επακόλουθα αυτού του εγκλήματος με επηρέασαν βαθιά. Πώς μπορόυσε ο οδηγός εκείνου του Βάουξαλ Άστρα να ζήσει με αυτό που είχε κάνει; Πώς μπορούσε ο συνοδηγός να μη μιλάει; Πώς μπορούσε η μητέρα του παιδιού να αντιμετωπίσει μια τέτοια φοβερή απώλεια;

Xρόνια αργότερα, όταν πέθανε ο δικός μου γιός - κάτω από πολύ διαφορετικές συνθήκες-, βίωσα από πρώτο χέρι πώς το συναίσθημα μπορούσε να θολώσει την κρίση και να επηρεάσει τη συμπεριφορά. ΞΗ θλίψη και η ενοχή είναι πανίσχυρα συναισθήματα και άρχια να αναρωτιέμαι πώς θα μπορούσαν να επηρεάσουν δυο γυναίκες που εμπλέκονταν με πολύ διαφορετικό τρόπο στο ίδιο συμβάν. Το αποτέλεσμα είναι το Σ' άφησα."
 

Αυτά, λοιπόν, για το "Σ' άφησα". Τα άλλα, θα σου τα πει η Claire Mackintosh... 

Τι λες, πάμε να συνεχίσουμε για φαγητό στις "Πλειάδες", να πάρουμε κι εκείνη την ποικιλία - βουνό; Μου άνοιξε η όρεξη, για καλό φαγητό και για καλά βιβλία. Έχουμε να συζητήσουμε πολλά!