Ένα μικρό λουλούδι, ένας αριθμός και ο Γκοντάρ

Καλημέρα, καλημέρα κι είναι πράγματι μια καλή μέρα σήμερα, αφού ξεκινάει από ένα... Μικρό Λουλούδι.

Είμαι στο αγαπημένο μου Petite Fleur, στο Χαλάνδρι (Πλατεία Ελευθερίας 2), απέναντι από την εκκλησία του Αγ. Νικολάου.
Καθισμένη στο μπαλκόνι του, απολαμβάνω την ωραιότερη σοκολάτα που μπορείς να φανταστείς. Ρόφημα που λατρεύω και που μόνο στο Παρίσι μπορεί να είναι τόσο υπέροχο.

Στο Petite Fleur, λοιπόν, που το ξέρω από την πρώτη μέρα που το άνοιξαν ο Νίκος και η Σοφία (που, όμως, δεν είναι πια στην Ελλάδα, αφού "την έκαναν" για Αυστραλία) και που είναι γεμάτο με όμορφα γλυκά, νοστιμιές, καφέδες, σοκολάτες, ποτά, υπέροχες μουσικές, παραμυθένιο περιβάλλον και πολλή ταξιδιάρικη διάθεση.

Απολαμβάνω και χαίρομαι που έχω χρόνο ελεύθερο, δικό μου για να ξεκινήσω εδώ να ξεφυλλίζω το «511»,  ένα βιβλίο που έγραψε η Τατιάνα Μουκάκου (φίλη του φίλου μου του Νίκου), που πριν γίνει συγγραφέας δούλευε στη Διαφήμιση (πολλά χρόνια, όπως λέει), μα ο χώρος του βιβλίου την κέρδισε και να’την!

Πίνω τη σοκολάτα μου και έχω ήδη αρχίσει να ξεφυλλίζω το «511», αφού στάθηκα για κάμποση ώρα στο εξώφυλλο του με την κλειδαρότρυπα!

Το βιβλίο της Τατιάνας είναι γοητευτικό. Όχι γιατί βλέπει τα πράγματα από την κλειδαρότρυπα, κάθε άλλο. Είναι γοητευτικό γιατί αποτελείται από πολλές μικρές προσωπικές ιστορίες-στιγμές που έχουν τη μορφή πεζού, αλλά είναι απόλυτα ποιητικές.

Το 511 είναι ο αριθμός ενός δωματίου. Ενός δωματίου που όπως γράφει η Τατιάνα «δεν χωράει τον αποχαιρετισμό που έρχεται καλπάζοντας κατά πάνω μας και δεν προειδοποιεί καν»
Με παρασύρει ο λόγος της Τατιάνας, μου αρέσει, και οι μικρές ιστορίες-ποιήματα με κάνουν να σκέφτομαι δικές μου ανάλογες στιγμές.
Το «511» είναι από τις Εκδόσεις Momentum. Ψαξ’το!

 
Το βράδυ έχει σινεμά: «Γκοντάρ αγάπη μου»*, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου). Γιατί αν δεν δω εγώ η τρελή Γκονταρικιά  τη βιογραφία του αρχηγού (τον λένε και «πάπα») της Νουβέλ Βαγκ, τότε ποιος;
Κινηματογραφικός μύθος ο Ζαν Λυκ Γκονταρ, έγινε ταινία από τον Μισέλ Χαζαναβίσιους, (βασισμένη στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της δεύτερης γυναίκας του Γκοντάρ , της ηθοποιού Αν Βιαζεμσκί) μια ταινία που «παίζει» με τον μύθο του Γκοντάρ, σχολιάζοντας πότε διασκεδαστικά  και πότε  υπονομευτικά  τον «βασιλιά» σκηνοθέτη της «Κινέζας», του «Με κομμένη την ανάσα», της «Ελεγείας ενός έρωτα», της «Περιφρόνησης».

Θα τα πούμε σε μια βδομάδα.
Ως τότε να είσαι καλά. Να χαμογελάς και να περνάς πολλές ώρες στη θάλασσα.
Φιλιά!

*Από τη Feelgood