Καλοκαιριάτικη Τετάρτη στην πόλη

Ξυπνάω νωρίς. Σχεδόν κάθε μέρα. Βάζω δυνατά το ραδιόφωνο (Αthens Voice 102,5 σταθερά), πίνω τον πρώτο μου δυνατό καφέ και κάνω… αδύνατα σχέδια! Δεν θα σου τα αποκαλύψω, επειδή μπορεί και να …γελάσεις. Θα σου μιλήσω, όμως , για τα σχέδια της σημερινής μου μέρας. Και θα σε πάρω μαζί μου όπου πάω.  

 
Κατεβαίνω την Ερμού και στρίβω αριστερά σ’ ένα μικρό κάθετο στενό. Στον αριθμό 5 σταματάω, σπρώχνω την ξύλινη πόρτα και βρίσκομαι στην πιο εναλλακτική αυλή της πόλης. Ένα αίθριο – αυλή του 1870. Είναι το TAF (TheArt Foundation) -(Νορμανού 5, Μοναστηράκι)- που μπορείς, από τις 10 το πρωί, να πιείς τον καφέ ή το ποτό σου, ν’ ακούσεις μουσική jazz και soul και να ηρεμήσεις διαβάζοντας, ρεμβάζοντας ή κουβεντιάζοντας. Mου αρέσει εδώ. Είναι όμορφα, ήρεμα και χαλαρά. Στα  δωμάτια που υπάρχουν στο κτίριο, σχεδόν πάντα,  φιλοξενούνται εκθέσεις. Και βέβαια το TAF είναι στέκι πολλών καλλιτεχνών και, γενικά, πολλών δημιουργών και ανθρώπων από το χώρο της Τέχνης.

Εκεί, μ’ ένα μεγάλο παγωμένο διπλό καφέ θα συνεχίσω την ανάγνωση του (χοντρού) βιβλίου μου, ή μάλλον την …ανάβαση του Μαγικού Βουνού (μου) , του σπουδαίου Τόμας Μαν ( Εκδόσεις Μεταίχμιο, μετάφραση Τίνας Μανδηλαρά). Ναι , τώρα το διαβάζω. Ετεροχρονισμένα! Όμως κάλιο αργά παρά ποτέ. Άσε που καθώς διασχίζω μια μία, τις σελίδες του ( 942, παρακαλώ) σκέφτομαι πως διαβάζοντας το στην ωριμότητα μου (;) το ερωτεύομαι αλλιώς. Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα , διαβάζοντας το πολύ νέα: αν θα καταλάβαινα το μυστικό της αισιοδοξίας του, τη δύναμη των συμβολισμών του, το θάρρος του ταξιδιού του. Aισθάνομαι  να με εμπνέει το Μαγικό Βουνό. Και να με συνεπαίρνει.

Το βράδυ θα πάω σινεμά. Αγαπημένο καλοκαιρινό σινεφίλ ραντεβού, το Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας (Athens Open Air Film Festival). Ξεκίνησε πριν λίγες μέρες και κρατάει μέχρι τον Αύγουστο. Ξεχωριστές γωνιές της πόλης, αρχαιολογικοί χώροι, άλση, πλατείες, παραλίες και μερικά από τα ομορφότερα  μουσεία και σημεία της Αθήνας μεταμορφώνονται σε θερινό σινεμά! Και με ελεύθερη είσοδο !

Ο καλλιτεχνικός Διευθυντής του φεστιβάλ Λουκάς Κατσίκας, λέει πως «το Athens Open Air Film Festival είναι μια χειρονομία αγάπης στο σινεμά και την πόλη μας. Ένας εναλλακτικός και αφοπλιστικά όμορφος τρόπος να βλέπεις ταινίες και ταυτόχρονα να αντικρίζεις την Αθήνα, όπως δεν την γνώρισες ή δεν τη φανταζόσουν ποτέ. Ένα είδος πολιτιστικού τουρισμού.» Ως σινεφιλ, συμφωνώ και υπερθεματίζω! Και σήμερα στις 21.30, θα είμαι αναπαυτικά καθισμένη στη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή (Διδότου 6)  για να δω μια ταινία μαγική: Τρία Χρώματα: Η Μπλε Ταινία (Trois Couleurs: Bleu, 1993) του Κριστόφ Κισλόφσκι. Με τη Ζιλιέτ Μπινός, τον Μπενουά Ρεζάν, την  Εμανουέλ Ριβά. Σπουδαίες ερμηνείες! Τη μουσική τη θυμάσαι; Εγώ, πάντως, την ακούω ακόμα και μου φτιάχνει τα βράδια μου. Ο συνθέτης Ζμπίγκνιουμ Πράισνερ μπήκε (μουσικά) στην καρδιά  και στη ζωή μου από τις πρώτες κιόλας, νότες, που ξεχύθηκαν στη σκοτεινή αίθουσα όταν πρωτοείδα την ταινία.
Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο για να γυρίσω σπίτι, θα έχω φροντίσει να έχω το CD του Πράισνερ, για να το ακούω και να μη βγώ από το κλίμα. Ετσι είμ’ εγώ: Logo! Κολλημένη, πώς το λένε!
Φιλιά