Στα Λιόσια αδερφές μου, στα Λιόσια

Μια μέρα που η Αθήνα έβραζε αλλά δεν μπορούσαμε να πάμε για μπάνιο, αποφασίσαμε να αναζητήσουμε οικογενειακώς καταφύγιο στο Μητροπολιτικό Πάρκο «Αντώνης Τρίτσης» στο Ίλιον. Ξεκινήσαμε με βαριά καρδιά, είν’ η αλήθεια, και γιατί αρχικά είχαμε ονειρευτεί θάλασσα και επειδή μας είχαν πει ότι το πάρκο βρίσκεται σε κατάσταση εγκατάλειψης τα τελευταία χρόνια.

Αλλά η εικόνα που αντικρίσαμε ξεπερνούσε κατά πολύ τις προσδοκίες μας. Σύμφωνοι, το πάρκο δεν είναι πλέον τόσο περιποιημένο όσο την τελευταία φορά που το είχα επισκεφτεί, περίπου πριν από μία δεκαετία, αλλά παραμένει μια τεράστια πράσινη όαση.

Με έκταση 1.2000 στρεμμάτων, πλησιάζει σε μέγεθος το Χάιντ Παρκ (1.400 στρέμματα) και αν ετύγχανε πιο σχολαστικής φροντίδας, είμαι σίγουρη ότι δεν θα είχε να ζηλέψει τίποτα από το λονδρέζικο ξαδερφάκι του. Έστω κι έτσι όμως είναι η χαρά του παιδιού, του σκύλου και των μεγάλων, όπως διαπιστώσαμε στην πράξη η παρέα από δίποδα και τετράποδα που μαζευτήκαμε εκείνη τη μέρα.

Εκεί ονειρεύομαι λοιπόν να περάσω αυτή την καυτή Δευτέρα, που δεν προλαβαίνω να φτάσω σε κάποια αξιοπρεπή παραλία για μια δροσιστική βουτιά. Να περπατήσω κατά μήκος της λίμνης, να ταΐσω τις πάπιες, να διασχίσω τα καταπράσινα μονοπάτια ακολουθώντας τις εγκαταλειμμένες πλέον ράγες του τρένου, να απολαύσουμε με το γιο μου ένα ψητό καλαμπόκι, να παίξουμε μπάλα και να μοιραστούμε ένα αναψυκτικό στις Υπογλυκαιμίες, το καφέ του πάρκου που βρίσκεται κρυμμένο σε ένα ατμοσφαιρικό αίθριο το οποίο θυμίζει κάπως χωριάτικη πλατεία.

Και φυσικά, τώρα που κάναμε την αρχή, σίγουρα θα επιστρέψουμε στο πάρκο και από Σεπτέμβριο, για να επισκεφτούμε το κέντρο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης «Κέντρο της Γης», όπου κάθε Κυριακή πρωί, το φθινόπωρο και την άνοιξη, διοργανώνονται ομαδικές δραστηριότητες στη φύση για μικρούς και μεγάλους.

Φωτό: @fokskat