Μια μέρα γεμάτη... Οκτώβριο

Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν. Τα άλογα πεθαίνουν όρθια. Επίσης τα άλογα κοιμούνται όρθια που είναι και αυτό βασικό. Το άλογο είναι πνευματικό μου αδέρφι. Είναι αυτό που λέμε my spirit animal. Μάλλον για αυτό το σκέφτομαι τόσο βαριά σήμερα. Μια μέρα ανήλιαγη. Γεμάτη Οκτώβριο.

https://www.instagram.com/p/Bn0519XAhyv/?taken-by=tina_kouloufakou

Καφεδάκι για αρχή λοιπόν. Και επειδή έπρεπε να πάω στην ΕΣΗΕΑ να συζητήσω για κάτι εργοδότες (πρώην, νυν και επόμενους) αλλά και να αλλάξω ταυτότητα (φτιάξαμε καινούργιες ταυτότητες, οι δημοσιογράφοι...σαν πιστωτικές ένα πράγμα, αλλά χωρίς χρήμα.. με μόνη περιουσία τον, βιαστικά, φωτογραφημένο εαυτό σου πάνω) θα πνίξω τον πόνο, την αδικία και το τελικό τέλος της αξιοκρατίας με ένα λάτε μακιάτο (μέτριο προς γλυκό με μαύρη και σοκολάτα από πάνω) στο First Crack. Να πάνε τα φαρμάκια κάτω σε μια φωλιά που σε κάνει πάντα να νομίζεις ότι σε λίγο θα ανάψουν τα φωτάκια και θα είναι Χριστούγεννα.

https://www.instagram.com/p/Bnp9LOLH_jg/?taken-by=tina_kouloufakou

Κίνησε η Γερακίνα νερό να φέρει.. Ντρουμου ντρουμ. Ντρουμου ντρουμ. Όχι, δεν είμαι εγώ η Γερακίνα. Νομίζω ότι είναι από τις Σέρρες, αυτή. Η Γερακίνα.

Μπουγάτσα σκέφτηκα τώρα. Και Καραμανλή. Πήγε το μυαλό μου και λίγο στον Κουφοντίνα. Από τις Σέρρες κι αυτός.
Να πάω λες για μια μπουγάτσα;

Όχι θα πάρω τους δρόμους για Αιγάλεω. Λέω να πάω να δω αν λειτουργεί ακόμα το περιβόητο κατάστημα αξεσουάρ «Κοινωνία Ώρα Μηδέν». Θέλω να πάρω ένα δώρο για τα γενέθλια μιας φίλης. 

Τ' είπες; Ναι, «Κοινωνία Ώρα Μηδέν» ονομάζεται το κατάστημα. Όχι, όχι. Δεν έχω ψωνίσει ποτέ. Σήμερα όμως νιώθω ότι θέλω να ψωνίσω μόνο από κάπου που η κοινωνία βρίσκεται σε ώρα μηδέν.

Και τελικά όχι. Δεν θα φάω μπουγάτσα. Αφού έφτασα Αιγάλεω πάω για λουκουμάδες. Τους μυθικούς λουκουμάδες του Μπαλατσούρα. Με μέλι και καρύδια.

Ή να βάλω φυστίκι Αιγίνης, σκέφτομαι καθώς στέκομαι μπροστά στην τεράστια φριτέζα όπου λικνίζονται χορευτικά οι φουσκωτοί λουκουμάδες.

Κοιτάω τα πόδια μου και τα ανασηκώνω λιγάκι. Μου φάνηκε ότι το ένα κόλλησε λίγο στο πάτωμα και... Το μέλι στο πάτωμα, η ευωδιά που αιωρείται και για μια στιγμή βρέθηκα να πιάνω το χέρι της μαμάς μου και τα παπούτσια μου να είναι κόκκινα λουστρίνια και να κολλάνε στο πάτωμα και να είμαστε στον Κρίνο. Το 1975. Και όλα να είναι πολύ μεγάλα. Και τα πατώματα. Και τα κόκκινα παπούτσια. Και τα καρύδια. Και οι λουκουμάδες.

Το βράδυ έχει ταινία. Το βράδυ έχει Venom. Όχι μόνο γιατί έχω αγκαλιάσει την αντιηρωίδα μέσα μου. Όχι μόνο γιατί ο Τομ Χάρντι είναι επίσημα ο άντρας της ζωής μου. Ούτε γιατί έχω αποφασίσει ότι, ούτως ή άλλως, όλοι σε μια ταινία παίζουμε (όχι, στην ίδια ή ναι, στην ίδια -ας μην το φιλοσοφήσουμε τώρα)... ή μάλλον, ναι. Για όλα αυτά. Σήμερα το βράδυ έχει Venom.