Γιατί η Πέμπτη είναι γνωστή και ως προΠαρασκευή

Γιατί η Πέμπτη για μένα δεν υπάρχει;

Γιατί όλα γύρω μου κάτι μου θυμίζουν, για αυτό. Κι αυτό που μου θυμίζουν είναι ότι βρίσκομαι μόνο μια ανάσα μακριά από την Παρασκευή.

Σήμερα το γιορτάζω λοιπόν, όπως κάθε Πέμπτη.

Για την περίσταση έχω πάρει να πιω ένα καφεδάκι από τις νέες γεύσεις της Nespresso.

Θα πιω έναν Cafe Venezia

Limited edition και ακριβώς ότι χρειάζομαι για να κάνω ένα νοερό ταξίδι των 5 λεπτών στα βενετσιάνικα κανάλια. Να λικνίζομαι στην γόνδολα όσο ένα τραγούδι ακούγεται αχνά... μόνο εκεί μέσα στο κεφάλι μου.

Δεν ακούγεται μόνο στο κεφάλι μου. Το έχω βάλει και το ακούω στ' αλήθεια. Μπορεί να μην ταιριάζει με το ταξίδι μου αλλά πάει γάντι στην ζωή που με περιμένει ένα βήμα από την εξώπορτα.

(μια μικρή διόρθωση: το σφυρίχτρα με υ όχι με ι, το ιδρώνω με ι όχι με υ, το μεταλλαγμένα με δυο λ όχι με ένα, το πλειστηριασμοί με ει, η όχι με η, ει...)

Με αυτούς τους στίχους:

Ωραία, ρευματοκλοπές, υποτροπές, λογαριασμοί, ανεργία, αφραγκία, μπάτσοι, Χρυσή Αυγή, μεροκάματα του τρόμου, εξώσεις, πλειστηριασμοί κι η γειτόνισσα να λέει πως γίναμε γραφικοί..

Με αυτούς τους στίχους παίρνω τους δρόμους:

Ζουν μεταλλαγμένα όντα κάτω απ' τον ουρανό, φόρα αγάπη μου το κράνος πριν τον βομβαρδισμό.

Τέλος πάντων δεν βαριέσαι. Δεν βλέπω να έχει προγραμματιστεί κανένας έκτακτος βομβαρδισμός και για σήμερα.

Θα περπατήσω. Θα περπατήσω.

Θα πάω στη θάλασσα. Ζούμε στη θάλασσα. Το θυμάσαι αυτό;

https://www.instagram.com/p/Bs76FDdAuGl/

Θα κοιτάξω τα σκυλιά να τρέχουν στο πάρκο του ΣΕΦ

Θα κοιτάξω τα ζευγάρια. Τα ερωτευμένα που κοιτάζονται μέσ ΄τα μάτια σαν να μην υπάρχει αύριο. Σα να βλέπουν μέσ' τα μάτια τους μόνο, το αύριο.

Θα κοιτάξω και τα ζευγάρια, τα άλλα.

Μα κρατάει το κορίτσι ενώ δεν το αγαπάει...

Μην κρατάς το κορίτσι αν δεν το αγαπάς, ρε.

Θα τα κοιτάξω κι αυτά, ναι.

Θα σκεφτώ μια στιγμή ηλιόλουστη. Έξω από το κτίριο της Ελευθεροτυπίας. Στο κτίριο της Μίνωος. Μια μέρα που εγώ ερχόμουνα κι ο Θέμος έφευγε. Χαμογελάσαμε, χαιρετηθήκαμε. Κι αυτό ήταν. Πάει.

Πάει ο Θέμος.

Και το μόνο με το οποίο ταυτίζονται οι σκέψεις και τα συναισθήματα μου είναι αυτό το κομμάτι που έπαιξε προς τιμήν του... Προς τιμήν του εκάστοτε φευγιού καλύτερα, ο Νίκος Ζαχαριάδης.

Το αγαπημένο The Light will stay on

Και κάπως έτσι θα φτάσει το βράδυ. Που θα πάω να δω το Πράσινο Βιβλίο.

Ένα γλυκό, πικρό roadmovie, μια αντιρατσιστική δραμεντί με πολύ χιούμορ και μια αταίριαστη φιλία.

Όσο αταίριαστη για να μπορεί να χαρακτηριστεί φιλία ζωής. Φιλία ζωής μια Πέμπτη βράδυ. Ναι, θέλω. Μ' ένα Πράσινο Βιβλίο και ένα μεγάλο χαμόγελο μέχρι την άλλη βδομάδα. 

Smack από μένα.