Ο Γιάννης Μόραλης, ένα espresso lungo, o Σερζ, ο Ιβάν, ο Μαρκ κι εγώ

Χαίρετε, χαίρετε και μη μου απαντήσεις με το κοινότοπο "ποιος χαίρεται", διότι, χωρίς χρονοτριβή θα σου απαντήσω (και θα σε πικράνω) με το εξ'ίσου κοινότοπο : "κανένας". Και δεν χαίρομαι γιατί ενώ ξύπνησα με μια τεράστια λαχτάρα να κατηφορίσω κατά Πειραιώς μεριά για το αγαπημένο μου Μουσείο Μπενάκη  και να περάσω τη μέρα μου γεμίζοντας μάτια, μυαλό και καρδιά με Γιάννη Μόραλη, θυμήθηκα πως  την Τετάρτη το Μπενάκη της Πειραιώς είναι κλειστό... Ξώμεινα , λοιπόν, η καλή σου κι άρχισα να μετράω και να υπολογίζω πόσες μέρες μου μένουν για να δώ και να απολαύσω τη μεγάλη αναδρομική έκθεση του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου. Ως την Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου (που η έκθεση τελειώνει) έχω μόνο 4 ημέρες...

Το προγραμματίζω, ήδη, για το ΣΚ και σου το λέω κι εσένα για να μην τη χάσεις.
Διαβάζω στο site του Μουσείου Μπενάκη σχετικά με την έκθεση: «Ο Γιάννης Μόραλης υπήρξε μία από τις δημοφιλέστερες καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες του ελληνικού 20ού αιώνα: πρωτοπόρος ζωγράφος, ταλαντούχος χαράκτης, προικισμένος σκηνογράφος και εξέχων ακαδημαϊκός δάσκαλος. Μέσα από ζωγραφικά έργα, σχέδια και χαρακτικά, γλυπτά και αρχιτεκτονικές εφαρμογές, εξώφυλλα δίσκων και εικονογραφήσεις βιβλίων, η έκθεση επιχειρεί να χαρτογραφήσει την πορεία του Γιάννη Μόραλη ανά δημιουργική δεκαετία, αναδεικνύοντας άγνωστες πτυχές της ζωής και του έργου του».

Το σημείωσα και στο μπλοκάκι μου και στο μυαλό μου και αν το σημείωσες κι εσύ, ραντεβού το Σάββατο το μεσημέρι στο cafe του Μουσείου.
Είπα "cafe" και ασυναίσθητα μεταφέρθηκα νοερά στο Clemente. Στη Στοά Σπυρομήλιου , στο City Link.
Εκεί που πίνω τον πιο μοσχομυριστό espresso lungo, αλλά και την πιο λαχταριστή ζεστή σοκολάτα.
Ναι, σ' αυτό το μικρό cafe , που έχει πάρει τ' όνομα του από τον Πάπα Κλεμέντε VIII , (σου λέω για να μαθαίνεις!), ταξιδεύω, γευστικά, ως τη Φλωρεντία, μπορώ να σου πω!
Όπως κατάλαβες , παίρνω το μετρό και κατεβαινω Σύνταγμα. Για καφέ, Clemente αλλά και για Art!

Όπου "Art" , η παράσταση που ¨σκίζει" στο Μικρό Παλλάς. Λατρεύω τους τρεις πρωταγωνιστές του, τον Θοδωρή Αθερίδη, τον Γιώργο Πυρπασόπουλο και τον Άλκη Κούρκουλο, είμαι σίγουρη για τη "χημεία" μεταξύ τους,  θαυμάζω τον σκηνοθέτη τους Σταμάτη Φασουλή, διασκεδάζω με το χιούμορ της Γιασμίνα Ρεζά (που έγραψε το έργο) , άρα  αν λάβεις υπ' όψη σου πως είμαι και ένα κορίτσι που, έτσι κι αλλιώς, αγαπά πολύ την Τέχνη, τι καλύτερο από το να κατέβω τρέχοντας τα σκαλιά του Μικρού Παλλάς!

Θα βυθιστώ στους προβληματισμούς των τριών (απολαυστικών)  ηρώων του έργου, του Μαρκ, του Ιβάν και του Σερζ, θα αναρωτηθώ για τις (όποιες)  art βεβαιότητες μου ,θα διασκεδάζω με τις πολλές (και διαδορετικές) αντιλήψεις περί αισθητικής και θα περάσω υπέροχα. Το ξέρω!.
ART, λοιπόν και τα λέμε εκεί!