Μια υπαρξιακή κρίση, ένας καλλιτέχνης, το μπαλκόνι μου

(και σήμερα Πέμπτη) πίνω ένα τσάι Yogi. Ένα Christmas blend, που από τα Χριστούγεννα που το πρωτοήπια δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Και έχω εθιστεί. Και τα αποθέματά του λιγοστεύουν επικίνδυνα. Με τον ίδιο τρόπο που λιγοστεύει επικίνδυνα και η παρακαταθήκη των Χριστουγέννων. Ξέρεις. Οι μπάλες αντικαταστάθηκαν με λουλούδια. Οι νιφάδες με αχτίδες. Η αγάπη με έρωτα.

Θα ανοίξω την μπαλκονόπορτα.

Θα κλείσω τα μάτια και θα τα ξανανοίξω. Ένας τόσο λαμπερός ήλιος.

Θα πάρω και τον υπολογιστή.

Ένα virtual tour μια ανοιξιάτικη μέρα απ' άκρη σ' άκρη της μικρής υπαρξιακής μου κρίσης παρέα με έναν καλλιτέχνη. Τον ποπ ψυχοθεραπευτή του Instagram, τον Johan Deckmann.

Θα σκεφτώ αν υπάρχει ευτυχία πέρα από το Internet

https://www.instagram.com/p/Buq8AyTHa1m/

Θα σκεφτώ πόσο αγαπάω. Αγαπάω;

https://www.instagram.com/p/BueIILSnX0U/

Θα σκεφτώ τρόπους να γεμίσω...ξέρεις... αυτό το κενό

https://www.instagram.com/p/Bt8zInvHq3i/

Θα σκεφτώ όλα τα μυστικά που ξέρω

https://www.instagram.com/p/Bs-2WAoBsC3/

Και την ύπαρξή μου

https://www.instagram.com/p/Br-aK_kB6DG/

Και καθώς θα έχω αρχίσει ήδη να γελάω και ο ήλιος θα φαίνεται πιο φωτεινός, πιο μεγάλος.. Και τα χρώματα θα είναι πιο έντονα και το τραγούδι που ακούω στο repeat θα βρίσκεται ακριβώς στο 3:36 και θα πορεύεται στην ολοκλήρωσή του... εκεί στο 4:40 ακριβώς.. θα σηκωθώ, θα γελάσω και θα στροβιλιστώ σε ένα στενό μπαλκόνι.

Και θα σκεφτώ ότι είναι η Πέμπτη. Η Πέμπτη. Η μια και μοναδική. Η «σαν να μην υπάρχει άλλη». Και θα κοιτάξω την πραγματική μου αγάπη. Αυτήν εδώ.

Που τόσα μου ζητάει αλλά δεν έχει να μου δώσει τίποτα. Τίποτα χειροπιαστό. 

Και θα καταλήξω να σου πω που θα βρεις την αληθινή αγάπη: Κάνε κάτι υπερβολικά συμπονετικό σε κάποιον που δεν υπάρχει περίπτωση να στο ανταποδώσει. Εκεί. 

Πάλι δεν πήγα πουθενά. Συγχώρεσε με... Πήγα παντού.