Δύο καμπάνες, μία Εκκλησία, η Θέα, οι Depeche Mode

Αχ έφθασε και αυτή η Παρασκευή. Λίγο έως πολύ διαφορετική βέβαια. Είναι Μεγάλη. Και μελαγχολική. Και (για εμάς που πιστεύουμε) είναι και Ιερή. Και εκκλησιαστική.

Πριν λίγες ημέρες, έτυχε να ακούσω το κινητό της φίλης μου να χτυπά και για ήχο κλήσης είχε ένα τραγούδι, που ξεκινά με δύο καμπάνες. Μου έκανε εντύπωση. Στην αρχή. Μπορώ να σου πω ότι όταν την καλούσαν, δεν καταλάβαινα εάν όντως κάποιος την έπαιρνε τηλέφωνο ή απλά μία κοντινή εκκλησία χτυπούσε τις καμπάνες. Έπειτα, συνειδητοποίησα ότι ήταν το κινητό της. Πλέον, το αναγνωρίζω    – νομίζω -. “Cenerentola (Cinderella)” λένε το τραγούδι. Ε, καμπάνες, Μεγάλη εβδομάδα, και ειδικά, Μεγάλη Παρασκευή, νομίζω καταλαβαίνεις γιατί στο προτείνω.

Έχοντας, την παραπάνω μελωδία στα αυτιά μου, ανηφορίζω και φθάνω στο Λυκαβηττό. Στους Αγίους Ισιδώρους. Για να προσκυνήσω και να μπω στο πνεύμα της ημέρας. Παράδοση χρόνων αυτή (και δε θα τη χαλάσω φέτος). Βασικά, ούτε φέτος. Είναι αυτά τα «του χρόνου» που λέμε. Και το «του χρόνου» γίνεται ποτέ. Αλλά, να σου πω την αλήθεια, δε με «χαλάει» τόσο, για να το αλλάξω ή έστω να πάρω απόφαση να προσπαθήσω. Α, στους «Αγίους Ισιδώρους» μπορώ να απολαύσω και όλη την Αθήνα «στο πιάτο». Αχ, υπέροχη θέα. Μπορώ να κάτσω και να την κοιτάω για ώρες. Και θα το κάνω.

Λίγο, πριν γυρίσω σπίτι, λέω να περπατήσω στη Διονυσίου Αεροπαγίτου με την παρέα μου. Μάλλον, η παρέα μου θα είναι οι γονείς μου. Not Bad και αυτό. Ίσως δω και κάποιους από τους, υπερβολικά ταλαντούχους, καλλιτέχνες του δρόμου. Μου αρέσουν πολύ. Και τους θαυμάζω - μπορώ να σου πω.

Φθάνω στο σπίτι. Θα τσιμπήσω κάτι, πριν ετοιμαστώ για την αποψινή Περιφορά. Παράλληλα, θα ακούσω και το «Personal Jesus» των Depeche Mode. Γιατί, δεν πρέπει να ξεχνάς, ότι η δύναμη του ανθρώπου είναι τεράστια. Και αυτό, να το θυμάσαι είτε είσαι της θρησκείας είτε όχι. Το πιστεύω και εγώ (που πιστεύω και στο Θεό).

Καλή Ανάσταση (σωματική και πνευματική)!

«Your own personal Jesus!». FIN!