Σαν την παραλία δεν έχει…

Πέντε χιλιόμετρα. Αυτή είναι η παραλιακή βόλτα της Θεσσαλονίκης, που μετά την ανάπλασή της το 2013, νομίζω ότι μάλλον αποτελεί το πιο Ευρωπαϊκό σημείο της χώρας.

Βεβαίως υπάρχει και το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος στην Αθήνα, που επίσης αποτελεί τον απόλυτο θύλακα πολιτισμού μέσα στο χάος του λεκανοπεδίου, αλλά αυτή η παραλία είναι η απόλυτη έκπληξη.

Ενα σκηνικό μοναδικό που δεν ξέρεις πώς να το ζήσεις και πώς το ρουφήξεις. Να περπατήσεις, να τρέξεις, να χαζέψεις, να καθήσεις; Τι από όλα;

Το πρωί, πριν ακόμη ο ήλιος αρχίσει να σε καίει, περπατάς δίπλα στο νερό και δεν ξέρεις πού να πρωτοκοιτάξεις. Την πόλη, τα φρεσκοποτισμένα πάρκα, την θάλασσα, τις Ομπρέλες του Ζογγολόπουλου που εκεί έχουν βρει την ιδανική τους θέση;

Η αγαπημένη μου περιπέτεια βέβαια όταν πηγαίνω σαν τουρίστας στην πόλη μου, είναι να νοικιάζω ποδήλατο κάτω από το Macedonia Palace και να αλωνίζω όλο το παραλιακό μέτωπο μέχρι να βραδιάσει και να κλείσει το ποδηλατάδικο και να είμαι η τελευταία που παραδίδω το όχημα.

Δεν υπάρχει πιο μαγική διαδρομή από αυτή, την ώρα του ηλιοβασιλέματος, που η Θεσσαλονίκη ξέρει πολύ καλά πώς να σερβίρει στον επισκέπτη της.

Ξεκινάω από το Μacedonia Palace λοιπόν και πάντα στρίβω αριστερά με κατεύθυνση προς το Μέγαρο Μουσικής. Εχω την θάλασσα από τα δεξιά μου και σε κάθε χιλιόμετρο που διανύω κοιτώ αριστερά την πόλη, την σκανάρω νοητά και θυμάμαι…

Κάθε δρόμος και μια παρέα, κάθε στάση και μια εποχή, κάθε πολυκατοικία, ταβέρνα, σοκάκι, είσοδος και μια ιστορία…

Είμαι τόσο τυχερή που μεγάλωσα σ᾽αυτή την πόλη την εποχή που τα παιδιά έπαιζαν μήλα, τζαμί και λάστιχο στο σχολείο. Πού προλάβαμε το Μεντιτερανέ, το Ακρόαμα, τα 10 Βήματα στην άμμο, τα παγωτά της Ωραίας, το Τιffany’s, το Χρυσό Παγώνι, την Κληματαριά, το Αριστοτέλειο, το Αχίλλειο, το Μικρό Καφέ, το παλιό βιβλιοπωλείο του κυρίου Μανώλη Μπαρμπουνάκη…

Ο θαλασσινός αέρας πάνω στο ποδήλατο, τόσο φρέσκος και λυτρωτικός δεν σ᾽αφήνει να βουρκώσεις.

Και γιατί να βουρκώσεις; Όταν είσαι όρθιος και κάνεις πετάλι, κι έχεις τέτοια θάλασσα στα πόδια σου, μάλλον δεν πρέπει να στεναχωριέσαι για τίποτε.