Δεν θέλω να γυρίσω, με τίποτα

Οι Κυκλάδες είναι σαν απαλά, λευκά σεντόνια που μπορείς πάνω τους να αφήσεις όλες τις έγνοιες σου. Κάθε ένα από αυτά χωρά όλες τις κακές σου σκέψεις, τα θηρία της πόλης, τις απογοητεύσεις, τα λόγια της τοξικής δουλειάς που σου πληρώνει το νοίκι, την προσωπική σου ματαίωση.

Είμαστε σε κάτι τυχεροί σε αυτή τη χώρα. Είμαστε τυχεροί για αυτά τα λευκά πετράδια πάνω στη θάλασσα, για αυτά τα μικρά κομψοτεχνήματα πολιτισμού και ιστορίας. Εγώ να σου συστηθώ καλύτερα. Είμαι παιδί της Αθήνας. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε αυτή τη μήτρα με τη γιαγιά μου να διηγείται την ανθρώπινη Αθήνα των 50's, τη μαμά μου να μεγαλώνει στις γειτονιές της και τον πατέρα μου να θυμάται νοσταλγικά τα φοιτητικά του χρόνια στα ρομαντικά Εξάρχεια. 'Ομως φέτος δεν θέλω να γυρίσω με τίποτα. Μπορεί να φταίει η ηλικία μου, ένας γλυκόπικρος κόμβος ωρίμανσης που μου ζητά να πάρω αποφάσεις. Μπορεί να φταίει η Αθήνα που έχει γίνει ένα τεράστιο Air bnb με τουρίστες που περιφέρονται σε μια πόλη -που χρόνια τώρα- αγκομαχεί να υπάρξει, μια πόλη που κρατιέται γαντζωμένη από ένα Παρθενώνα. Μπορεί να φταίει που δεν αντέχω άλλο τους αναστεναγμούς της, το κλίμα που γίνεται ζεστό και αφόρητο πλέον τους καλοκαιρινούς μήνες, την αβάσταχτη κληρονομία της που δεν ξέρει τι να την κάνει, τις τραγικές συνθήκες εργασίας για όσους δεν έχουν budget για start up, το οξυγόνο, η ζωή μας δεν έχει πια οξυγόνο. Oι πόλεις έβαλαν φωτιά στη φύση (μας).

'Εφυγα και επέστρεψα στην Τήνο και μόλις την αντίκρισα μέσα στο φως, σκέφτηκα αμέσως εάν υπάρχει κάποιος τρόπος να μην χρειαστεί να ξαναφύγω από εδώ.

Είναι η πρώτη χρονιά που δεν θέλω να γυρίσω με τίποτα.

Υ.Γ Στη φωτογραφία είμαι εγώ και περπατάω σε μία από τις τελευταίες απάτητες παραλίες του Αιγαίου.