Πάρκο Αθανάτων στο Γουδί

Κάθε Δευτέρα βρίσκομαι στην Λεωφόρο Γεωργίου Παπανδρέου στου Ζωγράφου για ένα μάθημα. Κάθε φορά παρκάρω μπροστά από το Μητροπολιτικό πάρκο και χαζεύω τον κόσμο που μπαινοβγαίνει με μεγάλη χαρά για να κάνει τον περίπατό του, να φέρει τα παιδάκια στις παιδικές χαρές, ή να κάτσει στα παγκάκια και να απολαύσει το πράσινο.

Καθώς πηγαινοέρχομαι πολύ βιαστική, ποτέ δεν είχα τον χρόνο να μπω μέσα. Κάθε φορά όμως αναρωτιόμουν γιατί δεν περνάω την πύλη για να κάνω μια βόλτα. Μέχρι που την προηγούμενη εβδομάδα τα κατάφερα! Μπήκα κατά τις 9 το βράδυ, σκασμένη από διάφορα θέματα και με μεγάλη διάθεση να περπατήσω μόνη, έτσι χωρίς λόγο. Χωρίς να φορώ φόρμες, ή να έχω τον απόλυτα σωστό εξοπλισμό για περπάτημα. Και μαγεύτηκα…. Εκτός από την παραλία στην Θεσσαλονίκη, δεν έχω δει στην Ελλάδα πιο φιλικό, αξιοπρεπή, καλοφτιαγμένο, καθαρό και περιποιημένο δημόσιο χώρο.

Περπάταγα σαν υπνωτισμένη από τις μυρωδιές του πράσινου, τα υπέροχα δέντρα. Χάζευα τις παιδικές χαρές, με τις ξύλινες κατασκευές και τον τρισδιάστατο ανάγλυφο χώρο τους. Το υπαίθριο γυμναστήριο με τα όργανα γυμναστικής που βραδιάτικα ήταν όλα γεμάτα με κόσμο. Την ειδική πίστα για σκέϊτ, το ανοιχτό υπόστεγο επίσης γεμάτο με παρέες παιδιών που χασκογελούσαν, τα τυχερά σκυλάκια που έκαναν κι αυτά την βολτούλα τους, το μικρό εκκλησάκι που στολίζει το πάρκο και απ᾽ότι διάβασα στο Google maps, είναι ο “Ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου.”

Τα φώτα που ερχόταν από τα γήπεδα του τένις και του ποδοσφαίρου, οι φωνές των παιδιών, τα φωτισμένα διαμερίσματα από τις απέναντι ψηλές πολυκατοικίες, το χρώμα του ουρανού, έκαναν την ατμόσφαιρα στο πάρκο μαγική. Και ενώ η ώρα είχε φτάσει δέκα παρά, το πάρκο ήταν γεμάτο κόσμο και πάρα πολύ φιλόξενο. Δεν έχω προλάβει ακόμη να το εξερευνήσω ολόκληρο, είναι και 39 στρέμματα, αλλά νομίζω ότι αυτή βόλτα στο  “πάρκο των Αθανάτων”, έχει έρθει σαν ένα ξαφνικό δώρο στη ζωή μου και είναι ο καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει με βαθιές, πράσινες αναπνοές αυτή η εβδομάδα…