Τα χειμερινά τα ηλιοβασιλέματα

Είναι και αυτές οι στιγμές που νιώθεις ότι άξιζε να ζήσεις για να τις νιώσεις.
Από τις πιο μικρές εως τις πιο μεγάλες. Θα σου έλεγα να εστιάσεις στις μικρές. Τις καθημερινές. Μη περιμένεις τις μεγάλες. Όταν είναι να έρθουν, θα έρθουν. Το Τώρα.

Προβλεπόταν δύσκολο ΣΚ αυτό που πέρασε. Εξεταστική, δουλειά, εργασίες, διάβασμα. Είχα προετοιμαστεί  όμως. Το ρολόι έδειχνε 6:00. Και η πρώτη γουλιά καφέ έμοιαζε πρωτόγνωρη, μα ιδανική. Η επανάληψη πριν την εξέταση δεν πήγε πολύ καλά, αλλά " Ότι έμαθα, έμαθα. Ότι είναι να γίνει, θα γίνει'', είπα και έκλεισα την πόρτα.

Φτάνω Σχολή. 
Εκείνος,  είναι γύρω στα 60. Τον βλέπω συχνά να περιμένει στην υπόγεια διάβαση, καθισμένος  οκλαδόν,  με το χάρτινο ποτηράκι στα πόδια. Τσεκάρω ό,τι ψιλό έχει απομείνει στην τσέπη μου και του το δίνω με χαμόγελο εως τα αυτιά. Μου ανταποδίδει και τα λόγια περισσεύουν... Γέλαγαν και τα μάτια του. 

Απο τις τελευταίες εξεταστικές. Καθόμαστε έτσι όπως τις πρώτες μας και με έχει πιάσει μελαγχολία. Αναμνήσεις. Δεν λέω τίποτα όμως, μη γίνω μελο-δραματική.

Φεύγω για Horeca. Tην έκθεση για ξενοδοχεία, εστιατόρια, καφέ κλπ.

https://www.instagram.com/p/B8Tpoh4lw2i/

Φτάνω στο Metropolitan Expo και ήδη έχω κουραστεί. Κοστουμαρισμένοι, πλήθος επισκεπτών, συζητήσεις, βλέμματα... Ενδιαφέρον είχε δεν μπορώ να πω.  Τέσσερις ημέρες τις πέρασα εκεί. Και κράτησα 2 πράγματα: Τον πατέρα με τον γιό, από την Σάμο, οι οποίοι με κέρδισαν με την απλότητα και την ευγένεια τους. Νησιώτες, άλλη η χάρη τους. Μιλούν για το ξενοδοχείο τους σαν να είναι παιδί τους. Με μια τεράστια τρυφερότητα . Τέτοιους ανθρώπους σου εύχομαι να γνωρίζεις. 

https://www.instagram.com/p/B8UFwgvFWVp/

Το δεύτερο (που κράτησα), η επιστροφή από την ΄Εθεση. Καθε μια τους, συνοδευόταν και από ένα ηλιοβασίλεμα. Ξεχωριστό κάθε φορά. Χειμωνιάτικο πάντα, όμως. Παράλληλο με την ώρα  αναχώρησης. Τα χειμερινά τα ηλιοβασιλέματα έχουν άλλη χάρη. ''Cliché'' το ξέρω... Φέρνουν αισιοδοξία, δεν τα χορταίνει ο νους. Να τα απολαμβάνεις!

Το βράδυ. Καταγράφω στιγμές και σκέψεις στο ημερολόγιο ως συνήθως. Μεγάλη γιατρειά να ξέρεις. 
Τα μάτια του άστεγου, όταν του έδωσα τα ψιλά, τα λόγια του ξενοδόχου από την Σάμο και τα χρώματα του χειμερινού ηλιοβασιλέματος γεμίζουν τις σελίδες μου με αναμνήσεις. Τις σελίδες που πάντα σ' αυτές ανατρέχω,  στις μαύρες μου. Να τις γράφεις τις στιγμές σου, λησμονιούνται αλλιώς.
Γεμίζω κι αυτό εδώ το άρθρο. Για να ανατρέχεις κι εσύ, στις μαύρες σου....