Στα λημέρια του Πλάτωνα

Εσύ, αυτές τις κρίσιμες μέρες, αυτές τις κρίσιμες ώρες, τι κάνεις; «Μένεις Ευρώπη», επιμένεις ελληνικά (και όπου μας βγάλει) ή παραμένεις προσκολλημένη στην (δήθεν) απολιτίκ στάση της γενιάς μας;

Μην τρομάζεις. Δεν έχω καμία πρόθεση να κάνουμε πολιτικό debate, ούτε να βάλουμε ταμπέλες μεταξύ μας. Ούτως ή άλλως, σε αντίθεση με το κοινό «ρητό», ελάχιστη σημασία έχει το «τι δηλώνεις». Σημασία έχει το τι πραγματικά κάνεις. Αυτή την Πέμπτη, λοιπόν, πάλι μία μεγάλη βόλτα σε τούτη την πόλη θα πάμε, μόνο που αυτή τη φορά θα τη συνδυάσουμε με ένα... πρακτικό δίλημμα. Έτοιμη;

Η πρώτη στάση μας για σήμερα είναι το θέατρο Ακαδημίας Πλάτωνος (Σπύρου Πάτση και Μαραθωνομάχων 8). Βρίσκεται ακριβώς πίσω από τον αρχαιολογικό χώρο της περίφημης Ακαδημίας, της φιλοσοφικής σχολής του Πλάτωνα και αποτελείται από 3 σκηνές. Σήμερα, θα με βρεις την αυλή του, σ’ έναν πανέμορφο χώρο, όπου θα απολαύσω την κορυφαία νεοελληνική σάτιρα «Το τάβλι», του Δημήτρη Κεχαΐδη. Η παράσταση, που ανέβηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης το 1972 από τον Κάρολο Κουν, «δίνει» μία γερή δόση ελληνικής πραγματικότητας, που φαντάζει πιο επίκαιρη από ποτέ: Ο Φώντας και ο Κόλλιας παίζουν τάβλι στην αυλή του σπιτιού τους και συζητούν ακατάπαυστα. Ονειρεύονται να πιάσουν την καλή. Καθηλωμένοι, πάνω σε μια ατέλειωτη παρτίδα, σκαρώνουν με το μυαλό τους όνειρα και κομπίνες, καταστρώνουν το «μεγάλο κόλπο», διεκδικώντας μια θέση στο (αιώνιο) όνειρο του Νεοέλληνα να τη βγάλει καθαρή. Food for thought, δεν νομίζεις;

Και από εκεί, θα μεταφερθώ λίγο παρακάτω, για να δω -στην πράξη- την άλλη πλευρά του... Νεοέλληνα: στο "Καφενείο Ακαδημίας Πλάτωνος" (Μοναστηρίου 140), ακριβώς απέναντι από το πάρκο. Πρόκειται για έναν μικρό, φιλόξενο χώρο, στον οποίο -με ένα μαγικό τρόπο, όλοι γίνονται μία παρέα. Ένα καφενείο που σερβίρει άφθονη ρακή και -εκλεκτούς μεν πάμφθηνους δε- βιολογικούς μεζέδες, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου εκεί πραγματοποιούνται διάφορες εκδηλώσεις και δρώμενα, όπως μουσικές και θεατρικές παραστάσεις, ανταλλακτικά παζάρια και θεματικές βραδιές. Για μένα όμως, αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό στοιχείο στο εν λόγω μαγαζί. "Το καφενείο της Ακαδημίας Πλάτωνος" είναι το πρώτο συνεργατικό καφενείο της Ελλάδας, το οποίο σημαίνει ότι είναι ένας χώρος που λειτουργεί χάρη στην αλληλεγγύη και την αγάπη μίας παρέας ανθρώπων που αποφάσισαν πώς η απάντηση στην (οικονομική και όχι μόνο) κρίση είναι η συνεργασία, η δημιουργία και η αυτοδιαχείριση. Με όνειρα, αλλά χωρίς κομπίνες. Χωρίς κέρδος, χωρίς αφεντικά, χωρίς υπαλλήλους. Όπως λέμε, από μία παρέα ανθρώπων, για μία παρέα ανθρώπων. 

Η σημερινή μου βόλτα θα συνεχιστεί μέχρι αργά, κάπου εδώ. Ανάμεσα σε ανθρώπους που ίσως από αύριο να είναι φίλοι μου και ανάμεσα σε πολλά καραφάκια ρακή και ακόμα περισσότερη κουβέντα: για την αλληλεγγύη, την δημιουργία, την πολιτική και την ελευθερία. 

Τελικά, εσύ, αυτές τις κρίσιμες μέρες, αυτές τις κρίσιμες ώρες, ποιος από τους παραπάνω δύο "Νεοέλληνες" επιλέγεις να είσαι; 

Α, και κάτι τελευταίο. Μην τρομάζεις με την έννοια «πολιτική». Είναι η αφορμή για να ανοίξουμε τις καλύτερες συζητήσεις. Είναι -και θα είναι πάντα- η αφορμή για να "ανοίξουμε" το μυαλό μας. Άλλωστε, άλλο «η πολιτική» και άλλο «οι πολιτικοί». Για το δεύτερο, πάω πάσο. 

Στη φωτό το «Καφενείο Ακαδημίας Πλάτωνος»