Αυτή την Black Friday επενδύω στο τέλειο Little Black Dress (και χωρίζω οριστικά από το καλάθι των προσφορών)

Είναι 11:45 το βράδυ. Τα emails της Black Friday κατακλύζουν τα εισερχόμενά μου σαν παλιρροϊκό κύμα, ουρλιάζοντας για ευκαιρίες που μοιάζουν πολύ καλές για να είναι αληθινές. Τα προηγούμενα χρόνια, αυτή θα ήταν η στιγμή που θα με έπιανε πανικός.

Συνήθιζα να είμαι η γυναίκα με τις δεκαπέντε καρτέλες ανοιχτές στον browser, να προσθέτω μανιωδώς στο καλάθι μου μοντέρνα μπλουζάκια, πλαστικά κοσμήματα και συνθετικά πουλόβερ. Κυνηγούσα την ντοπαμίνη του να αποκτήσω «περισσότερα με λιγότερα». Ήθελα να δω το βουνό από δέματα στην πόρτα μου. Ήθελα την ποσότητα.

Απόψε όμως, η οθόνη μου δείχνει διαφορετική. Υπάρχει μόνο μία καρτέλα ανοιχτή.

Είναι ένα Μικρό Μαύρο Φόρεμα (Little Black Dress). Δεν είναι φθηνό. Για την ακρίβεια, η τιμή του κάνει την καρδιά μου να χτυπάει λίγο πιο γρήγορα, ακόμα και με την έκπτωση της Black Friday. Αλλά ο κέρσοράς μου δεν αιωρείται διστακτικά πια. Αιωρείται με πρόθεση.

Πατάω «Αγορά». Και για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν αγοράζω μια γρήγορη λύση. Επενδύω στον μελλοντικό μου εαυτό.

Το φάντασμα της «Γρήγορης Μόδας»

Πρέπει να μιλήσουμε για το ψέμα που λέμε στον εαυτό μας την περίοδο των εκπτώσεων. Λέμε πως αν αγοράσουμε δέκα πράγματα με δέκα ευρώ το καθένα, έχουμε κερδίσει. Πως νικήσαμε το σύστημα.

Αλλά άσε με να σου εξομολογηθώ κάτι ειλικρινές και λίγο ντροπιαστικό: Έχω μια ντουλάπα γεμάτη με τέτοιες «νίκες» που δεν φόρεσα ποτέ.

Έχω ρούχα με πούλιες που έγδερναν το δέρμα μου μέχρι που αναγκάστηκα να τις βγάλω μία μία στην τουαλέτα ενός μαγαζιού. Έχω πολυεστερικά πουκάμισα που έχασαν τη φόρμα τους μετά από ένα πλύσιμο. Έχω τάσεις της μόδας που έληξαν πριν καν μου έρθει το email επιβεβαίωσης της αποστολής.

Πέρασα χρόνια φερόμενη στην γκαρνταρόμπα μου σαν να είναι μια φωτογραφική μηχανή μιας χρήσης: το φοράς μια φορά, το πετάς. Και κάνοντάς το αυτό, φερόμουν και στον εαυτό μου με τον ίδιο τρόπο. Τύλιγα το σώμα μου με πράγματα που δεν είχαν σημασία, πράγματα που δεν φτιάχτηκαν για να αντέξουν. Συμβιβαζόμουν με το «αρκετά καλό» απλώς επειδή ήταν σε προσφορά.

Mango

Η αλλαγή: Επιλέγοντας το «για πάντα» αντί για το «τώρα»

Φέτος, κάτι άλλαξε. Κοίταξα αυτό το Little Black Dress —αυτό που είναι φτιαγμένο από ύφασμα που μοιάζει με χάδι, με ραφές που δεν τραβάνε και με πατρόν που σέβεται τις καμπύλες του γυναικείου σώματος— και συνειδητοποίησα τι πραγματικά ήθελα.

Δεν θέλω περισσότερα πράγματα. Θέλω καλύτερα πράγματα.

Η επιλογή να επενδύσω σε αυτό το φόρεμα δεν είναι πράξη ματαιοδοξίας. Είναι πράξη ενηλικίωσης. Είναι πράξη αυτοσεβασμού. Είναι ο τρόπος μου να πω: «Τέλειωσα με τα πράγματα που διαλύονται. Είμαι έτοιμη για πράγματα που αντέχουν στον χρόνο».

Αυτό το φόρεμα δεν είναι για μια φωτογραφία στο Instagram. Αυτό το φόρεμα είναι για τα δείπνα στα οποία δεν έχω πάει ακόμα. Είναι για τη συνέντευξη για δουλειά σε τρία χρόνια από τώρα. Είναι για το ρεβεγιόν του 2030. Είναι ένα δοχείο για αναμνήσεις που δεν έχω δημιουργήσει ακόμα.

Η&Μ

Τα μαθηματικά της αυτοεκτίμησης

Υπάρχει μια έννοια που λέγεται «Κόστος ανά Χρήση» (Cost Per Wear) και είναι τα μόνα μαθηματικά που με ενδιαφέρουν αυτή τη Black Friday.

Όταν αγόραζα το φθηνό, μοντέρνο κομμάτι, το κόστος ανά χρήση ήταν τεράστιο γιατί το φορούσα μία φορά (ή και καμία) πριν καταλήξει σε σακούλα για δωρεά. Αλλά αυτή η επένδυση; Αυτό το φόρεμα θα είναι η πανοπλία μου για την επόμενη δεκαετία.

Πέρα όμως από τα οικονομικά, υπάρχουν και τα συναισθηματικά μαθηματικά.

Ποια είναι η αξία του να φοράς ένα ρούχο που σε κάνει να νιώθεις δυνατή; Ποια είναι η απόδοση της επένδυσης (ROI) όταν κλείνεις το φερμουάρ ενός φορέματος που εφαρμόζει τέλεια, αντί να τραβάς συνεχώς ένα στρίφωμα που ράφτηκε στραβά και βιαστικά;

Όταν ξοδεύω χρήματα στην ποιότητα, λέω στον εαυτό μου ότι αξίζω τον κόπο που χρειάστηκε για να φτιαχτεί αυτό το ρούχο. Αξίζω το μετάξι. Αξίζω την καλή ραφή. Παραιτούμαι από τον φαύλο κύκλο του «γρήγορου» και επιλέγω την ηρεμία του «διαχρονικού».

Marks&Spencer

Zara

Ένας όρκος στον μελλοντικό μου εαυτό

Το κλικ στο κουμπί της αγοράς είχε άλλη αίσθηση αυτή τη φορά. Δεν ήταν η φρενήρης ντοπαμίνη του κυνηγού ευκαιριών. Ήταν ήρεμο. Ήταν σαν μια βαθιά εκπνοή ανακούφισης.

Είμαι χαρούμενη με αυτή την επιλογή. Για την ακρίβεια, είμαι περήφανη.

Οραματίζομαι τη γυναίκα που θα φορέσει αυτό το φόρεμα. Δεν κυνηγάει τις τάσεις. Δεν προσπαθεί να μοιάσει με όλες τις άλλες στο feed των social media. Είναι γειωμένη. Ξέρει τι της αρέσει. Προτιμά λίγα και πολύτιμα πράγματα, παρά ένα βουνό από σαβούρα.

Victoria Beckham 

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

Peep-Toe Γόβες: Η επιστροφή του πιο θηλυκού παπουτσιού της δεκαετίας