H Haute Couture συλλογή του Valentino ξεπερνάει την ιλιγγιώδη έννοια του χρόνου και περνάει στο άπειρο

Μόλις χθες, ο Alessandro Michele μας παρουσίασε την πρώτη του Haute Couture συλλογή για τον Valentino. Ο Michele, με τη μοναδική του αισθητική, απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι η ένταση και ο θόρυβος που δημιουργεί η μόδα δεν είναι λέξεις που τον τρομάζουν. Αντίθετα, σαν μαέστρος μπορεί και τις χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει το πιο αρμονικό κομμάτι. Εκτός από αυτό μας απέδειξε ότι η μόδα (και ιδιαίτερα η υψηλή ραπτική) είναι μια από τις πιο βασικές μορφές επικοινωνίας του ανθρώπου μέσα από την οποία μπορεί να αφήσει το στίγμα του στο χρόνο.

Η συλλογή είχε το όνομα «vertigineux». Για όσους δεν γνωρίζουν οι λέξη αυτή στα γαλλικά σημαίνει ίλιγγος. Ο ίλιγγος αυτός που βιώνει κάθε couturier όταν έρχεται αντιμέτωπος με την δημιουργία. Οι αμέτρητες αναφορές του παρελθόντος, οι όροι, τα κινήματα, οι διάφορες τεχνικές και τα υλικά έρχονται και στροβιλίζουν μέσα του μέχρι να τον κάνουν να χαθεί μέσα σε αυτά ή μέχρι να δημιουργήσει κάτι που δεν έχει προηγούμενο. Σίγουρα, ο Michele είναι στην δεύτερη περίπτωση.

Ο ίδιος στην περιγραφή για την κολεξιόν ανέφερε πως όλα αυτά τα στοιχεία τον ώθησαν να φανταστεί κάθε μοναδικό, πεπερασμένο και ανεπανάληπτο φόρεμα, ως έναν αδιάκοπο και δυνητικά άπειρο κατάλογο λέξεων: μια μη γραμματική λίστα που προχωράει μέσα από τη συσσώρευση και την αντιπαράθεση. Δημιούργησε 48 φορέματα: 48 λίστες. Σε κάθε κατάλογο συνυπάρχουν υλικά και άυλα στοιχεία: μετρήσιμες αναλογίες, συναισθηματικά νήματα, εικονογραφικές αναφορές, εμπορευματικές σημειώσεις, παπλώματα, κινηματογραφικές υφάνσεις, χρωματικές γεωμετρίες, φιλοσοφικές ραφές, μουσικά σημάδια, συμβολικά στημόνια, γλωσσικά κεντήματα, βοτανικά θραύσματα, οπτικά αρχέτυπα, ιστορικά υφάσματα, αφηγηματικές ιντάρσιες, σχετικοί κόμποι κ.λπ.

Ένα fashion show που συνέδεε το παρελθόν με το μέλλον και που περνούσε στην αιωνιότητα

 Πριν ξεκινήσει το show, το γράμμα V εμφανίστηκε σε ένα έντονο κόκκινο χρώμα. Αμέσως η μπλε κουρτίνα όπερας σηκώθηκε και ο διάδρομος εμφανίστηκε. Όσο προχωρούσε η επίδειξη αμέτρητες λέξεις εμφανίζονταν στο πλάι με κατακόκκινα ψηφιακά γράμματα. Λέξεις παρμένες από τον κόσμο των ελευθέριων τεχνών: Freud, intrasia, William Morris, Cleopatra, pointilism.

Στο ντεμπούτο του ο Michele θέλησε να μιλήσει για τον δημιουργικό ίλιγγο που δημιουργείται στο μυαλό του σχεδιαστή όταν έχει χιλιάδες αναφορές και υλικά για να δημιουργήσει. Κάθε μια από τις 48 εμφανίσεις ήταν ένα διαφορετικό κεφάλαιο. Κάθε φόρεμα ήταν ένα πλήθος αλληλένδετων κόσμων. Μάλιστα, σε μια συνέντευξη τύπου που έδωσε μετά το show, είπε: «Κάτι που είναι πεπερασμένο, δεν έχει τελειώσει».

Κατάφερε να φέρει στην πασαρέλα και να συνδυάσει αναφορές από διάφορες ιστορικές περιόδους, από τα χαρακτηριστικά βραχιόλια της Nancy Cunard μέχρι τον Bary Lyndon. Καπιτονέ, ρουφ, μοτίβα αρλεκίνων, κεντήματα, πλεκτά και δωρικές γραμμές. Όλα αναμείχθηκαν μεταξύ τους. Ένα mashup επιρροών που σε κάποιες περιπτώσεις ήταν αρκετά εμφανές, όπως στο φόρεμα σε flappper στιλ με τα πανέρια, ήταν ένα ταξίδι στο χρόνο.

Τα σουρεαλιστικά γυαλιά ή μάσκες των μοντέλων ήταν κεντημένα με πολύτιμους λίθους που κρέμονταν, δημιουργώντας τα πιο απόκοσμα αξεσουάρ. Κάθε εμφάνιση χαρακτηριζόταν από έναν αριθμό που αναβόσβηνε πίσω τους με αναλογικά ψηφία που αναβόσβηναν και έρχονταν σε αντίθεση με τις δημιουργίες που έμοιαζαν να έρχονται από το παρελθόν.

Απ΄ ότι φαίνεται ο σχεδιαστής θέλησε να κάνει αυτό που ήδη έχουν ξεκινήσει κάνουν οι μαέστροι της μόδας. Θέλησε και αυτός να προσπαθήσει να βάλει μια τάξη στο χάος. Με λίγα λόγια αυτό που παρακολουθήσαμε χθες ήταν η συγγραφή μιας διαθήκης ή τα αρχεία που υπάρχουν σε μια βιβλιοθήκη ή ένα μουσείο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια χρονοκάψουλα η οποία έχει μέσα της κλεισμένα όλα τα συναισθήματα και τις ανησυχίες του ανθρώπινου είδους που υπήρξε κάποτε σε αυτή τη γη.

Ο ίλιγγος για τον οποίο μας μίλησε, προκύπτει από την ημιτελή φύση και βρίσκεται στη δίψα που κατοικεί σε κάθε πεπερασμένο πράγμα.