Πώς η μαμά μου με έκανε να αγαπήσω τη μόδα τόσο πολύ

Ξέρω, ίσως ακούγεται κάπως παράξενο – οι περισσότεροι θυμούνται αμήχανες εμφανίσεις με πουλόβερ σε βαρετά μοτίβα και ψηλόμεσα παντελόνια που έφταναν σχεδόν μέχρι τον λαιμό. Εγώ, όμως, ήμουν από τις τυχερές, και αυτό το χρωστάω στη μαμά μου.

Η μαμά μου ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά, διαβασμένη πάνω στις τάσεις των 00s, και είχε απίστευτο ένστικτο στο στυλ. Θυμάμαι τα denim φουστάκια, τα skorts, τα γυαλιά με νυχτερένιο σχήμα και τα bucket hats που μου διάλεγε. Ήταν πάντα εκεί για να με ντύνει με τα πιο φρέσκα και cool κομμάτια της εποχής. Και τώρα που η Y2K αισθητική κάνει δυνατό comeback, δεν είναι λίγες οι φορές που εύχομαι να μπορούσα να ξεθάψω όλα εκείνα τα looks και να τα φορέσω ξανά.

Πώς με δίδαξε ότι η μόδα είναι ελευθερία, όχι υποχρέωση

Αλλά η αγάπη μου για τη μόδα δεν καλλιεργήθηκε μόνο από τις δικές της στιλιστικές επιλογές. Αυτό που είχε μεγαλύτερη σημασία ήταν ότι μου έδινε χώρο. Με άφηνε να διαλέγω – να πειραματίζομαι, να συνδυάζω και να βρίσκω τι πραγματικά με εκφράζει. Ποτέ δεν με πίεσε να φορέσω κάτι που δεν με έκανε να νιώθω άνετα ή ο εαυτός μου. Μου έμαθε, ότι τα ρούχα δεν είναι απλώς ανάγκη ή κανόνας· είναι τρόπος να μιλάς για σένα, χωρίς να χρειάζεται να πεις λέξη.

Θυμάμαι καθαρά, από την παιδική μου ηλικία να την παρατηρώ πολύ. Ήθελα να βλέπω πως βάφεται, πως φτιάχνει τα μαλλιά της, τι φοράει και τι αξεσουάρ κρατάει. Έψαχνα πάντα μια αφορμή για να ψάξω στα έγκατα της ντουλάπας της ή του μπουντουάρ της, με απώτερο σκοπό να βρω κάτι το οποίο θα με έκανε να πω: «Αυτό θα το φορέσω όταν θα γίνω μεγάλη». Η ανυπομονησία μου, βέβαια, συχνά με πρόδιδε. Έκανα πρόβα στα τακούνια της, έπαιρνα κρυφά τα βερνίκια της και έβαφα τα νύχια μου στα κρυφά. Ένιωθα ότι κάθε αντικείμενο της είχε κάτι μαγικό – σαν να με μετέφερε λίγο πιο κοντά στην ενήλικη εκδοχή του εαυτού μου.

Τα ρούχα της, τώρα δικά μου – και πιο πολύτιμα από ποτέ

Πλέον έχουν περάσει χρόνια από τότε. Τώρα μπορώ να φορώ όλα εκείνα τα ρούχα που κάποτε απλώς θαύμαζα. Έχω στη δική μου ντουλάπα αμέτρητα κομμάτια που μου έχει χαρίσει – από σουέτ παλτό και blazers, μέχρι τα πιο κομψά φορέματα. Κάθε ένα από αυτά κουβαλά κάτι απ’ το στυλ και τον αέρα της. Είναι μοναδικά, μακριά από την τυποποιημένη ποιότητα του σήμερα, και γεμάτα αναμνήσεις.

Το καφέ σουέτ φόρεμα που φόρεσαν δύο γενιές – και αγάπησαν εξίσου

Παρ’ όλα αυτά, αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα μόνο κομμάτι από όλα αυτά, θα ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη εκείνο το μίνι σουέτ φόρεμα σε καφέ απόχρωση. Μου το είχε χαρίσει όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο, και το φορούσα συχνά. Ήταν το ρούχο που με έκανε να νιώθω πως μπαίνω σε μια νέα φάση — σαν να άρχιζε για μένα, σιγά-σιγά, η ενήλικη ζωή.

Θυμάμαι να έχω δει πολλές φωτογραφίες της από τα δικά της φοιτητικά χρόνια, να το φοράει κι εκείνη. Εκείνες οι εικόνες το είχαν ήδη φορτίσει συναισθηματικά. Όταν το φόρεσα εγώ, έγινε κάτι παραπάνω από ένα παλιό κομμάτι. Έγινε γέφυρα ανάμεσα σε δύο γενιές, δύο κορίτσια που, με χρόνια διαφορά, ένιωσαν τον ίδιο ενθουσιασμό για τη ζωή — μέσα από το ίδιο φόρεμα.

Γράφει η Μαρία Χατζηγιάννη, fashion editor