Madrugada

Ήμουν εκεί από τις επτά. Στο κλειστό γήπεδο Tae Kwon Do στο Φάληρο. Περιμένοντας με μια τρελή ανυπομονησία για να δω από κοντά αυτό που ακούω με εμμονή εδώ και χρόνια: το πρόσωπο του Sivert Høyem να συσπάται τραγουδώντας με την (ερεθιστικά) αρρενωπή κι αισθησιακή φωνή του και τους Frode Jacobsen και Jon Lauvland Pettersen να βάζουν βάζουν φωτιά σε μπάσο και ντραμς.
Η συναυλία θα ξεκινούσε στις 8.30, με τον Luke Elliot να ανοίγει τη βραδιά (είθισται στις συναυλίες τους) και να «ζεσταίνει» το διψασμένο για καλή μουσική κοινό. Οι θρυλικοί Νορβηγοί  -που μάς έχουν κλέψει την καρδιά και τα μυαλά- Madrugada θα εμφανίζονταν στις 9.30. Έτσι έγινε. Και τα τρεις χιλιάδες (μη σου πω και παραπάνω) κορίτσια και αγόρια όλων των ηλικιών ήταν εκεί όρθιοι, καθιστοί και ξαναμμένοι για να τους αποθεώσουν!
Ναι, τελικά είναι αλήθεια. Με το που ακούς την πρώτη νότα του «Strange colour blue» αρχίζεις να χοροπηδάς. Με την πρώτη του «Quite emotional» αρχίζεις να πετάς… 



(Ο Σίβερτ Χόιεμ είναι πολύ γοητευτικά βαρύτονος. Και αυτό, δεν του το «συγχωρώ» ποτέ)...
Οι Madrugada ξαναενώθηκαν τον Φεβρουάριο για μία ευρωπαϊκή περιοδεία, με τις συναυλίες τους να σηματοδοτούν την 20ή επέτειο από την κυκλοφορία του θρυλικού, πρώτου τους άλμπουμ «Industrial Silence» που κυκλοφόρησε στις 30 Αυγούστου του 1999. 
Το ξαφνικό comeback  του συγκροτήματος έχει προκαλέσει έναν κατακλυσμό από συναισθήματα στο κοινό τους. Οι συναυλίες τους ανά την Ευρώπη μέχρι τον Δεκέμβριο είναι sold out από τώρα. 
Υπήρχε πάντα μια αίσθηση διαχρονικότητας με τους Madrugada. Τα τραγούδια τους ακούγονται τόσο φρέσκα σήμερα, όπως όταν πρωτογράφτηκαν. Σα να ζουν απόκοσμα δημιουργώντας μουσική που με έναν μαγικό τρόπο ξεχωρίζει και παραμένει νεογέννητη στο διηνεκές.
Δεν προλαβαίνω να σου γράψω άλλα. Θέλω να δω μήπως καταφέρω να πάω και πάλι σήμερα. Αν μπορείς έλα κι εσύ. Υπόσχομαι: αν δεν αρχίσεις να χορεύεις, θα αρχίσεις να πετάς…