Tο τελευταίο αντίο στην Κική Δημουλά

Παράκληση της οικογένειας, αντί στεφάνων, όσοι επιθυμούν, να ενισχύσουν:

Στέγη Γερόντων, Άγιος Νεκτάριος, Αγία Παρασκευη

Εθνική Τράπεζα: GR 6801 10 18 000000 180 5580 2856

ΕΛΠΙΔΑ Σύλλογος φίλων παιδιών με καρκίνο

.............................................................................................................................................................................................................

Η Κική Δημουλά πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1952 με την ποιητική συλλογή «Ποιήματα», την οποία αποκήρυξε έπειτα από λίγο, αποσύροντάς την από την κυκλοφορία. Από τότε εξέδωσε τις ακόλουθες ποιητικές συλλογές:

• Έρεβος (1956)
• Ερήμην (1958)
• Επί τα ίχνη (1963)
• Το λίγο του κόσμου (1971)
• Το τελευταίο σώμα μου (1981)
• Χαίρε ποτέ (1988)
• Η εφηβεία της λήθης (1994)
• Ενός λεπτού μαζί (1998)
• Ποιήματα (συγκεντρωτική έκδοση 1998)
• Ήχος απομακρύνσεων (2001)
• Χλόη θερμοκηπίου (2005)
• Συνάντηση (Ανθολογία με εβδομήντα τρία ζωγραφικά έργα του Γιάννη Ψυχοπαίδη, 2007)
• Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως (2007)
• Τα εύρετρα ( 2010).
• Δημόσιος καιρός (2014)
• Άνω τελεία (2016).

Σε μία ομιλία της για την ποίηση η Κική Δημουλά είχε ορίσει ως εξής το ποίημα: «Βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο. Αυτό είναι το ποίημα».