Πέθανε ο σπουδαίος σκηνοθέτης και ηθοποποιός Βασίλης Παπαβασιλείου

Σε ηλικία 74 ετών έφυγε από τη ζωή ένας από τους πιο ξεχωριστούς ανθρώπους του ελληνικού πολιτισμού — ο σκηνοθέτης, ηθοποιός, συγγραφέας και μεταφραστής Βασίλης Παπαβασιλείου. Ένας δημιουργός με πνευματικό βάθος, ανατρεπτική σκέψη και ανεξίτηλη καλλιτεχνική σφραγίδα, που άφησε πίσω του έργο που συγκίνησε, δίδαξε και προκάλεσε.

Η θλιβερή είδηση έγινε γνωστή μέσα από μια συγκινητική ανάρτηση της σκηνοθέτιδας Νικολέτας Φιλοσόγλου, με την οποία είχε συνεργαστεί στο παρελθόν:

«Την αυγήν της Παρασκευής εις την Αθήνα, μία θλιβερή είδησις, ένα τρομερό μήνυμα θανάτου γυρίζει από στόμα σε στόμα… Ο Βασίλης Παπαβασιλείου δεν είναι πλέον.»

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1949, ξεκίνησε από τον χώρο της Ιατρικής, αλλά γρήγορα ακολούθησε το κάλεσμα της Τέχνης. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και από νωρίς ξεχώρισε για την οξυδέρκεια, το χιούμορ και τον ουσιαστικό λόγο του.

Σκηνοθέτησε πάνω από 30 παραστάσεις, παντρεύοντας αρχαίο δράμα, σύγχρονη θεατρική γραφή και πολιτικό σχόλιο, με τρόπο μοναδικά προσωπικό. Από τον Σοφοκλή και τον Σαίξπηρ, μέχρι τον Πιραντέλλο και τον Χόρβατ, έφερε στο φως το διαχρονικό βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης.

Η καλλιτεχνική του ματιά καθόρισε παραστάσεις όπως Τους Ζυγούς Λύσατε, Η Ελένη του Ρίτσου, Relax… Μινώτης, Ιφιγένεια εν Ταύροις του Γκαίτε και Του Κουτρούλη ο Γάμος, ενώ η ενασχόλησή του με τη μετάφραση σπουδαίων έργων (Γκολντόνι, Μποντ, Μπαρτ, Σαντ) έφερε το ευρωπαϊκό θέατρο πιο κοντά στο ελληνικό κοινό.

Ο λόγος του, πάντα διαυγής, δηκτικός και με χιούμορ, γινόταν καθρέφτης της εποχής, με μια ευγένεια που σπανίζει και μια βαθιά πίστη στη δύναμη της τέχνης. Δεν ήταν απλώς καλλιτέχνης – ήταν στοχαστής.

Η Γαλλική Δημοκρατία τού απέδωσε τον τίτλο του Ιππότη των Γραμμάτων και των Τεχνών, ενώ τιμήθηκε και από σημαντικούς πολιτιστικούς φορείς εντός και εκτός Ελλάδας.

Η απώλειά του αφήνει ένα τεράστιο κενό. Αλλά και μια σπάνια κληρονομιά: το φως του νου και της καρδιάς ενός ανθρώπου που δίδαξε ότι το θέατρο είναι ζωή – και η ζωή, πράξη βαθιάς καλλιτεχνικής ευθύνης.

Καλό ταξίδι, κύριε Παπαβασιλείου. Σας ευχαριστούμε για όλα.