Μαρία Πρωτόπαππα: «Έμαθα να βάζω όρια — και άργησα»

Αναφερόμενη στην αγάπη που δέχτηκε από το κοινό, ιδίως μέσα από τον ρόλο της στον Σασμό, παραδέχτηκε πως η ανταπόκριση των θεατών υπήρξε συγκινητική: «Τρία χρόνια καθημερινά μέσα στα σπίτια των ανθρώπων. Δημιουργήθηκε μια σύνδεση». Αντίστοιχη όμως αποδοχή δεν είχε σε κάθε ρόλο – και δεν την περιμένει κιόλας. Όπως λέει, κάποιες φορές η αντίδραση του κόσμου μπορεί να είναι πιο σκληρή, ειδικά όταν ένας ρόλος φέρει και αρνητικά χαρακτηριστικά.

Τα γυρίσματα δεν ήταν πάντα εύκολα, όμως το κλίμα που δημιουργήθηκε με τους συναδέλφους και τα συνεργεία της άφησε ουσιαστικό αποτύπωμα. «Είχα την τύχη να δουλέψω με ανθρώπους που εκτιμώ βαθιά. Δεθήκαμε. Έγινε κάτι σαν δεύτερο σπίτι».

Όσο για τη δημόσια προβολή, εξηγεί ότι δεν τη φοβήθηκε ποτέ. «Δεν με τρομάζει η αναγνωρισιμότητα. Και, σε στιγμές, τη χαίρομαι. Όταν βλέπεις πως η δουλειά σου συναντά σεβασμό, νιώθεις μια ηθική ανταμοιβή». Παρόλα αυτά, αναγνωρίζει ότι υπάρχουν και οι στιγμές όπου τα όρια θολώνουν. «Δεν είναι όλες οι προσεγγίσεις καλοπροαίρετες ή διακριτικές. Κι όταν χρειάζεται, δεν είμαι πάντα ευγενική. Δεν αισθάνομαι τύψεις. Έχω κι εγώ ανθρώπους γύρω μου που δεν έχουν διαλέξει τη δημόσια έκθεση».

Μετά από χρόνια έντονης δουλειάς και συνεχών απαιτήσεων, παραδέχεται πως έμαθε, όχι χωρίς κόπο, να βάζει όρια. «Παλιά δεν το έκανα. Νόμιζα ότι αντέχω τα πάντα. Δεν αντέχεις. Χρειάστηκε χρόνος να το μάθω. Και να αποδεχτώ ότι δεν γίνεται να είσαι αρεστός σε όλους. Αλλιώς, πληρώνεις μεγάλο τίμημα — εσωτερικά».

Ένα δώρο που έκανε στον εαυτό της ήταν η παραμονή της στην Άνδρο τον περασμένο χειμώνα. Εκεί, πέρασε μήνες μακριά από την ένταση της πόλης, μαζί με την οικογένειά της. «Είχα ανάγκη να απομακρυνθώ. Όχι από τους ανθρώπους, αλλά από το βάρος της συνεχούς παρουσίας. Στην Άνδρο περπατούσα, χαιρετούσα τον κόσμο το πρωί, δούλευα πάνω σε νέο υλικό. Το είχα ονειρευτεί αυτό — και τελικά έγινε πραγματικότητα».

Η ίδια δεν μιλά συχνά για τα προσωπικά της, αλλά όταν το κάνει, το κάνει με ουσία. Σαν να μας λέει: μερικές φορές, χρειάζεται να χαθείς λίγο για να ξαναβρείς τον εαυτό σου.