“Let's swim to the moon, let's climb through the tide...": Να γιατί παραμένω ερωτευμένη με την ποίηση του Jim Morrison (τόσα χρόνια μετά)

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Jim Morrison. Αν ζούσε, θα ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος, ίσως με βαθιές ρυτίδες και λευκά μαλλιά, καθισμένος σε κάποιο μπαρ στο Παρίσι ή στην έρημο της Καλιφόρνια, γράφοντας ακόμα σε εκείνα τα φθαρμένα τετράδια. Αλλά ο Jim δεν γέρασε ποτέ. Έμεινε για πάντα νέος, για πάντα όμορφος και για πάντα επικίνδυνος, παγιδευμένος σε εκείνη την ασπρόμαυρη φωτογραφία με το δερμάτινο παντελόνι και το βλέμμα που διαπερνά την ψυχή.

Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που τον «συνάντησα». Ήμουν 16, σε εκείνη την άβολη ηλικία που νιώθεις ότι ο κόσμος είναι πολύ μικρός για να χωρέσει τα συναισθήματά σου. Κάποιος μου δάνεισε ένα CD των Doors. Πάτησα το play και άκουσα εκείνη τη φωνή –βαθιά, υπνωτική, σχεδόν σαμανική– να απαγγέλλει: "Let's swim to the moon, let's climb through the tide...".

Δεν ήταν απλώς μουσική. Ήταν ποίηση που αιμορραγούσε.

Πολλοί λένε ότι ο Jim Morrison ήταν ένας ναρκισσιστής ροκ σταρ, ένας μεθυσμένος ποιητής της δεκάρας. Ίσως. Αλλά για μένα, και για χιλιάδες άλλους, υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος που μας έμαθε ότι το σκοτάδι μπορεί να είναι σαγηνευτικό.

Παραμένω ερωτευμένη με την ποίησή του γιατί δεν ζητάει συγγνώμη. Οι στίχοι του Jim Morrison δεν είναι φτιαγμένοι για να αρέσουν. Είναι φτιαγμένοι για να ενοχλούν, να ξυπνούν, να τρομάζουν. Μιλούσε για τον θάνατο, το σεξ, την τρέλα και την επανάσταση με έναν τρόπο ωμό και λυρικό ταυτόχρονα. "Cancel my subscription to the Resurrection", έγραψε. Πόσο θράσος, πόση ελευθερία σε μια μόνο φράση.

Τον αγαπώ γιατί μετέτρεψε το χάος σε τέχνη. Ο Jim Morrison δεν φοβόταν να βουτήξει στην άβυσσο. Έγραφε για τα «φίδια», για την «έρημο», για το «τέλος», δημιουργώντας εικόνες σουρεαλιστικές που έμοιαζαν με πυρετικό όνειρο. Σε έναν κόσμο που μας πιέζει να είμαστε λογικοί, τακτοποιημένοι και παραγωγικοί, η ποίησή του είναι μια υπενθύμιση ότι υπάρχει ομορφιά και στην αποδόμηση. Ότι είναι ΟΚ να χάνεσαι, αρκεί να ψάχνεις την αλήθεια σου.

Τον αγαπώ γιατί ήταν ευάλωτος. Πίσω από την εικόνα του "Lizard King" και του sex symbol, υπήρχε ένας ευαίσθητος, βαθιά μελαγχολικός άνθρωπος που έψαχνε απεγνωσμένα να συνδεθεί. Στα ποιήματά του (The Lords and the New Creatures, Wilderness), βλέπεις έναν στοχαστή που παρατηρεί τον κόσμο με τα μάτια ενός κινηματογραφιστή, καταγράφοντας τη μοναξιά των μεγαλουπόλεων και την αποξένωση της σύγχρονης ζωής.

Σήμερα, χρόνια μετά από εκείνη την πρώτη ακρόαση, όταν νιώθω εγκλωβισμένη στη ρουτίνα, επιστρέφω στα λόγια του. Ανοίγω ένα βιβλίο του ή βάζω το "Riders on the Storm" να παίζει στο αυτοκίνητο. Και ξαφνικά, ο κόσμος αποκτά ξανά μαγεία. Οι δρόμοι γίνονται ποτάμια, η νύχτα γίνεται φίλη και εγώ θυμάμαι εκείνο το κορίτσι που πίστευε ότι η ποίηση μπορεί να σπάσει τις πόρτες της αντίληψης.

«Χρόνια πολλά», Jim Morrison. Όπου κι αν είσαι, ελπίζω να βρήκες το "Palace of Wisdom" που έψαχνες. Εμείς εδώ κάτω, συνεχίζουμε να προσπαθούμε να «περάσουμε στην άλλη πλευρά».

Σημείωση: Ο Jim Morrison γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1943.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

Jim Morrison: «Η αγάπη δεν μπορεί να σας σώσει από τη μοίρα σας»