"Και Μετά Χορέψαμε"

Τη δεύτερη ημέρα της Πρωτοχρονιάς, μέσα σε τσουχτερό κρύο ανηφόρισα από το Σύνταγμα στον κινηματογράφο ΑΣΤΟΡ ένα από τα πιο όμορφα και φιλόξενα σινεμά που απέμειναν μέσα στις στοές της Αθήνας. Ο λόγος ήταν  εκείνο το ήσυχο βράδυ στο κέντρο της Αθήνας, η εντυπωσιακή αφίσα με το αγόρι χορευτή στην ταινία "Και Μετά Χορέψαμε" του Ληβάν Ακίν που έμοιαζε μια εξαιρετική ιδέα. Χορός, η θαλπωρή της αίθουσας, καλή παρέα.

Ο Σουηδός σκηνοθέτης με τη Γεωργιανή καταγωγή δημιούργησε ένα μικρό αριστούργημα και μία από τις πιο ποιητικές ταινίες που αξίζει να δεις τις πρώτες ημέρες του χρόνου.

Ο Μεράμπ χορεύει από μικρή ηλικία παραδοσιακούς χορούς στην Εθνική Ακαδημία Χορού της Γεωργίας, συνεχίζοντας την παράδοση της οικογένειάς του. Μαζί με την παρτενέρ του Μαίρη, είναι πολύ κοντά στο να πάρουν την πολυπόθητη θέση στην Εθνική Ομάδα Χορού, μια θέση που κάθε νέος χορευτής επιθυμεί. Όλα όμως ανατρέπονται όταν μπαίνει στη ζωή του ο χαρισματικός και ιδιόρρυθμος Ηρακλί.

Πρόκειται για ένα φιλμ που θα πρέπει να το δεις λίγο πιο πέρα από το πλαίσιο του gay romance. Αντίθετα μπορείς να να χαθείς στη μαγεία του χορού ως έκφραση του σώματος και να σκεφτείς πάνω στο ζήτημα της προσωπικής ταυτότητας. Ταυτόχρονα, αποτελεί μια εξαιρετική αφήγηση της σύγχρονης γενιάς και κουλτούρας, σε μια χώρα που υπέφερε πολλά και συνεχίζει να υποφέρει, βιώνοντας μια εκκωφαντική σύγκρουση της παράδοσης με το σήμερα που διψά για ανανέωση.

Θυμίζει έντονα το Nα με Φωνάζεις με το 'Ονομά σου με τον Thimotee Chalamet αλλά θα λέγαμε ότι είναι η εντελώς άλλη όψη του νομίσματος. Εδώ απουσιάζει το υποστηρικτικό περιβάλλον για τον πρωταγωνιστή και η αποδοχή της προσωπικότητας και της σεξουαλικότητας. Αντίθετα, ο Μεράμπ πρέπει να πασχίσει για την επιβίωσή του και να πείσει το άκαμπτο παρελθόν γι' αυτό που πραγματικά είναι.

H τελευταία σκηνή σε κάνει ολόψυχα να ελπίσεις να κερδίσει πραγματικά το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας 2020.

Δες το trailer

Bρες πού παίζεται εδώ