Εμείς οι θνητοί

Η ιστορία της ιατρικής στη σύγχρονη εποχή είναι μια πορεία αλλεπάλληλων επιτευγμάτων που βελτίωσαν θεαματικά την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής και παρέτειναν εντυπωσιακά τη διάρκειά της. Ωστόσο, εμπρός στα αναπόφευκτα γηρατειά και στον θάνατο, η ιατρική στέκεται αμήχανη. Τι συμβαίνει λοιπόν όταν δεν υπάρχει θεραπεία ή ελπίδα για γιατρειά και ο θάνατος είναι πλέον ορατός;

Αυτήν ακριβώς τη ερώτηση εξερευνά στο βιβλίο του «Εμείς οι θνητοί» ο Ατούλ Γκαουάντε, χειρουργός στο Νοσοκομείο Brigham της Βοστώνης, καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Harvard και στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Harvard. Σε αυτό, συνδυάζει ανθρώπινες ιστορίες με την προσωπική του περιπλάνηση στο πεδίο της γηριατρικής και της οργανωμένης φροντίδας των ηλικιωμένων, ψάχνοντας για τις επιλογές που θα εξασφαλίζουν μια ζωή με αυτοτέλεια, χαρά και αξιοπρέπεια. Πρόκειται για μια αναζήτηση επίμονη, ειλικρινή και βαθιά συγκινητική.

«Έμαθα πολλά στην Ιατρική Σχολή, αλλά σίγουρα δεν έμαθα τίποτα για τη θνητότητα. Ναι μεν μου έδωσαν ένα αφυδατωμένο, άκαμπτο πτώμα για να το ανοίξω και να μελετήσω τα εσωτερικά όργανα, αλλά μοναδικός σκοπός ήταν να αποκτήσω γνώσεις για την ανθρώπινη ανατομία. Τα εγχειρίδια της Σχολής δεν ανέφεραν σχεδόν τίποτα για τα γηρατειά, την ανημπόρια που τα συνοδεύει ή τη διαδικασία του θανάτου. Τίποτα για το πώς εκτυλίσσεται αυτή η διαδικασία, πώς οι άνθρωποι βιώνουν το τέλος της ζωής τους και πώς αυτή η ιστορία επηρεάζει τους δικούς τους ανθρώπους – όλα τούτα φαίνονταν περιττά. Σκοπός της ιατρικής εκπαίδευσης, όπως το βλέπαμε εμείς ως φοιτητές αλλά κι όπως το έβλεπαν οι καθηγητές μας, ήταν να μάθουμε να σώζουμε ζωές, όχι να διαχειριζόμαστε τον θάνατο.»

Απόψε λοιπόν ανακαλύπτουμε τα όρια της ιατρικής και μαθαίνουμε τι πράγματι έχει αξία όταν το (αναπόφευκτο) τέλος πλησιάζει.

Εμείς οι θνητοί
 του Ατούλ Γκαουάντε (σε μετάφραση του Λύο Καλοβυρνά)
Κυκλοφορεί από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης