Στο (ιστορικό) Μπάγκειον (της Ομόνοιας)

την "Ελένη" του Γιάννη Ρίτσου
με τη Βερόνικα Αργέντζη

«Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου 
Ερμηνεύει η Βερόνικα Αργέντζη
Διδασκαλία και σκηνοθετικές οδηγίες  Δήμος Αβδελιώδης. 

Στο ιστορικό Μπάγκειον της πλατείας Ομονοίας.
Ένας συγκλονιστικός μονόλογος. 
Η παράσταση-ένας από τους πιο συγκλονιστικούς γυναικείους μονολόγους-έκανε πρεμιέρα τον Μάρτιο του 2017 στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης και από τότε συνεχίζει το πολύ επιτυχημένο, ονειρικό ταξίδι της με επιλεγμένες στάσεις τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο Εξωτερικό. Είναι η πρώτη φορά, δε, που αποκτά σταθερή στέγη στην Αθήνα, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στο αθηναϊκό κοινό να βιώσει αυτό τον ύμνο στην Ελευθερία και την Ομορφιά, μέσα από ένα οδοιπορικό αυτογνωσίας. Το επόμενο διάστημα, έπειτα από πρόσκληση, θα βρεθεί σε πανεπιστήμια και θέατρα του Βερολίνου, της Λειψίας και άλλων πόλεων της Γερμανίας, ενώ τον Φεβρουάριο του 2020 θα παιχτεί στη Νίκαια της Γαλλίας. 
"Ισως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρὶς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κ΄ η ομορφιά του ανθρώπου"...

«Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου 
Διδασκαλία Ερμηνείας, Σκηνική όψη, Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης 
Ερμηνεύει, η Βερόνικα Αργέντζη 
Φωνή Αφηγητή: Δήμος Αβδελιώδης Ένδυμα, μακέτες: Αριστείδης Πατσόγλου Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Βοσκοπούλου Φωτογραφίες: Μαρούσα Μαραβέλια 

Που: Μπάγκειον, Πλ. Ομονοίας 18 
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή έως 9 Ιουνίου στις 21:30. 
Διάρκεια: 60’ 

Σκηνοθετικό σημείωμα

Ο Γιάννης Ρίτσος, γράφοντας την «Ελένη», καταθέτει ένα επίκαιρο ποιητικό έργο εθνικής αυτογνωσίας, αναζητώντας την ελευθερία και τη λύτρωση απ’ τα δεσμά μιας κατεστημένης σκέψης, ριζωμένης βαθιά στο παρελθόν, που δεν μας επιτρέπει να δούμε και να ζούμε το ιερό ‘τώρα’.

Μέσα από έναν γκρεμοτσακισμένο, γερασμένο κόσμο κωμικοτραγικών εικόνων και ματαιωμένων ονείρων, στον απόηχο ενός ολέθριου εμφύλιου, αναδύεται το φάσμα της “ΕΛΕΝΗΣ”, ολοζώντανο, για να μας αποκαλύψει η ίδια μέσα από ένα νοητό καθρέπτη που βλέπουμε εμάς τους ίδιους, όλες τις αντιφατικές ανθρώπινες συμπεριφορές και πράξεις, που επέλεξαν οι Άνθρωποι διαχρονικά για να την κερδίσουν είτε σαν σύμβολο της ελευθερίας, είτε σαν σύμβολο της αιώνιας θεϊκής ομορφιάς.
Ο Ρίτσος με την ιδιοφυή αυτή ελεγεία επιλέγει να μιλήσει ποιητικά, αλλά και ρεαλιστικά, για μια ριζική αλλαγή πορείας του ανθρώπου και την αναζήτηση μιας νέας συνειδητής ταυτότητας, που αναγνωρίζει τη ζωή και την ύπαρξη σαν ένα ανεπανάληπτο θαύμα. 
Δήμος Αβδελιώδης