"Ποιά νομίζεις ότι είμαι"

με τη Ζυλιέτ Μπινός

ΠΟΙΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ

Who You Think I Am

Αφού πρωτοπαρουσιάστηκε στο τελευταίο Φεστιβάλ του Βερολίνου σε Special Gala Screening το «Ποιά νομίζεις ότι είμαι» ήρθε και στις δικές μας μεγάλες οθόνες. Η νέα ταινία με πρωταγωνίστρια τη μοναδική Ζιλιέτ Μπινός συνδυάζει μια οξυδερκή σπουδή χαρακτήρων με τις ανατροπές ενός καλοκουρδισμένου θρίλερ για να πει μια επίκαιρη ιστορία για τον χρόνο που περνά, τις σχέσεις και την ερωτική επιθυμία, στην εποχή όπου βασιλιάς είναι ένας: το Διαδίκτυο.

Η Κλερ (Ζιλιέτ Μπινός) είναι μία χωρισμένη μητέρα δύο παιδιών και καθηγήτρια πανεπιστημίου, η οποία μόλις έχει χωρίσει από τον νεαρό εραστή της, Λουντό. 

Στο διαδίκτυο, όμως, έχει επινοήσει μία άλλη, πιο επιθυμητή περσόνα για να κατασκοπεύσει τον πρώην της: αυτή είναι η Κλάρα, μία όμορφη και ξέγνοιαστη 20άρα, που σύντομα θα γνωριστεί με τον φίλο και βοηθό του Λουντό, Άλεξ. 

Η επικοινωνία τους ξεκινά αθώα, γρήγορα όμως η έλξη τους είναι ακαταμάχητη και ο Άλεξ πιέζει την Κλερ να συναντηθούν από κοντά. 

Εγκλωβισμένη στο πλασματικό της «πρόσωπο», η Κλερ είναι σε αδιέξοδο. Πού, όμως, σταματά το ψέμα και πού ξεκινά η αλήθεια;

Λίγα λόγια για την ταινία

Βασισμένη στο μυθιστόρημα της Καμίλ Λοράν, η ιστορία συνδυάζει, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη Σάφι Νέμπου, στοιχεία από “το “Ράσομον” του Ακίρα Κουροσάβα, τον “Δεσμώτη του Ιλίγγου” του Άλφρεντ Χίτσκοκ και τις “Επικίνδυνες Σχέσεις” του Σοντερλό ντε Λακλό”· Και προσθέτει: “πώς να μην σκεφτεί κανείς τον ντε Λακλό όταν εξετάζει το παιχνίδι εξουσίας και χειραγώγησης που επικρατεί στα social media σήμερα; Κάτω από το εικονικό πέπλο, είναι εύκολο να βρεις μία νέα ταυτότητα και μια νέα ζωή: αυτήν που θα ήθελες να ζούσες. Τα social media προσφέρουν αμέτρητες πιθανότητες να καλλιεργήσεις και να τρέφεις διάφορα είδη επικίνδυνων σχέσεων. Οι νέες τεχνολογίες γεννούν νέες παθολογίες…”.

Η πρωταγωνίστρια Ζιλιέτ Μπινός μιλά για την ταινία:

Τι σας τράβηξε αρχικά στο σενάριο; Η καταπληκτική του δομή ή ο (διπλός, ή και πολλαπλός) ρόλος;

Το άγνωστο σίγουρα τραβά την περιέργεια. Για μένα σήμαινε το να βουτήξω σε έναν κόσμο που δεν ήξερα, τον κόσμο του Facebook και όλων των δυνατοτήτων του. Η δομή του σεναρίου μού επέτρεψε να μπω σταδιακά στην συναισθηματική και ψυχολογική κατάσταση του χαρακτήρα μου, όταν ξεκινά αυτήν την περιπέτεια, με διακριτές περιόδους. Η γυναίκα αυτή έχει διάφορες ηλικίες, ή έτσι πιστεύει τουλάχιστον. Διερωτάσαι πώς είναι δυνατόν μία γυναίκα που έχει σπουδάσει λογοτεχνία για πολλά χρόνια και εργάζεται ως πανεπιστημιακή καθηγήτρια, ξαφνικά να κολλάει στο iPhone της σαν έφηβη. Μοιάζει να ζει αντικρουόμενες ζωές. Παρ’ όλες τις γνώσεις της, μία από τις βασικές παιδικές ανάγκες επιμένει: να την καθησυχάζουν και να την αγαπούν. Η αίσθηση της εγκατάλειψης πυροδοτεί την απώλεια της ταυτότητάς της. Αυτό που βρήκα ενδιαφέρον είναι το να βλέπουμε πώς χρησιμοποιεί ένα ψεύτικο προφίλ και καταφέρνει να ξεχάσει το ψέμα αυτό, αφήνοντας τον εαυτό της πλήρως σε αυτήν την νέα ζωή. Συνεπώς, οι διάφορες πλευρές της μού επέτρεψαν να εξερευνήσω περίπλοκες ιδέες, όπως η επιθυμία, ο φόβος να αφήσεις πίσω τα νιάτα σου, η δύναμη της φαντασίας, καθώς και το να καταλάβω το πώς κάποιος μπορεί να δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο στο μυαλό του. Η Κλερ έχει την ικανότητα να επιστρέφει στη ζωή όταν όλα έχουν καταστραφεί… αυτό δείχνει η ταινία.

Στην πραγματικότητα, η Κλερ είναι κάποια που πέφτει, ξανασηκώνεται, σκοντάφτει ξανά κλπ. Κάποια που περιφέρει τη δυστυχία της, στα αλήθεια…

Τελικά, όταν έχεις φτάσει στον πάτο, όταν έχεις χάσει τα πάντα και δεν μπορείς πια να επιστρέψεις σε μια περασμένη κατάσταση, εμφανίζεται κάτι άλλο. Η πραγματική δυστυχία είναι όταν βιώνεις κάτι κοντά στο θάνατο: μπορεί να σε συντρίψει, αλλά σε κάνει πιο ανθρώπινο. Η περηφάνεια δεν μπορεί πια να σε σώσει - πρέπει να εγκαταλείψεις τα πιστεύω σου, τις αξίες σου που έμοιαζαν τόσο απαραίτητες! Όταν η δυστυχία δεν σε συντρίβει, μπορεί να γίνει ένας πραγματικός εσωτερικός οδηγός. Στην αρχή της ταινίας, η Κλερ βιώνει την απόρριψη από δύο άνδρες: τον σύζυγό της και τον νεαρό εραστή της. Δημιουργεί την διαδικτυακή της περσόνα για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στα χτυπήματά αυτά, να δηλώσει ότι δεν έχει ηττηθεί. Τολμάει να γίνει ένας κατακτητής.

Δεν προκαλεί σύγχυση να υποδύεστε μια γυναίκα που κάποιες στιγμές δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα στην μυθοπλασία και την πραγματικότητα;

Δεν είναι η πρώτη φορά! Έχω ήδη εμπειρία από τρεις ταινίες που έχω παίξει με τα όρια μυθοπλασίας και πραγματικότητας… Είναι μια θεματική που αγαπούν οι σκηνοθέτες, αλλά και οι ηθοποιοί, αφού χρειάζεται να διατηρήσεις μια κάποια απόσταση - όπως δηλαδή και στη ζωή. Ίσως είναι επειδή οι ιστορίες-μέσα-σε ιστορίες είναι κάτι σαν καθρέφτης, μας βοηθούν να καταλάβουμε τι κάνουμε, πώς να παίζουμε σύμφωνα με τους κανόνες. Όλοι λέμε ιστορίες στον εαυτό μας, έτσι δεν είναι; Η υποκειμενικότητα είναι το θεμέλιο της ζωής μας, αν και κάπως ξέρουμε ότι η “πραγματικότητα” είναι κάπου αλλού. Όμως δεν ξέρουμε ακριβώς πού, ή τι είναι ακριβώς, ποια είναι τα όριά της.

Ο καθημερινός σεξισμός είναι επίσης ένα από τα βασικά θέματα της ταινίας αυτής. Όταν η Κλερ δημιουργεί μία διαδικτυακή περσόνα, που έχει τα μισά της χρόνια, δεν μπορεί κανείς παρά να μην το δει ως σύμπτωση, σωστά;

Ναι, φυσικά, η διαδικτυακή της περσόνα είναι νεαρή και όμορφη, και εκείνη την χρησιμοποιεί ως μαγικό όπλο. Το alter ego της είναι ταυτόχρονα ο υπ’αριθμό ένα εχθρός της, αλλά και η μεγαλύτερή της δύναμη, που της επιτρέπει να χειραγωγεί, να διασκεδάζει και να είναι μέρος της κοινωνίας, η οποία την έχει ωθήσει προς την πόρτα της εξόδου. Όταν ποστάρει μία φωτογραφία στο ψεύτικο προφίλ της, χρησιμοποιεί τα νιάτα για να επανακτήσει την αξιοπρέπεια και την δύναμή της για λίγο. Θα της πάρει περισσότερο χρόνο για να ανακτήσει την πραγματική της δύναμη: αυτήν που πηγάζει από τη βαθιά ριζωμένη ανεξαρτησία, μακριά από τους φόβους και τις προσδοκίες που έχει ο κόσμος γι’ αυτήν. Το να δέχεσαι να χάσεις είναι μια δύναμη που έρχεται με την ωριμότητα και επιτρέπει να έχεις έναν νέο εσωτερικό χώρο, όπου η ευτυχία βιώνεται διαφορετικά.

Με την ταινία αυτή δουλεύετε για πρώτη φορά με τον Σάφι Νέμπου. Πώς ήταν η εμπειρία σας;

Ξεκινήσαμε θέλοντας να κάνουμε μία ταινία που είναι επικίνδυνη και ατρόμητη - η μεταξύ μας εμπιστοσύνη χτίστηκε στην πορεία. Ήμασταν έτοιμοι να αμφισβητήσουμε ο ένας τον άλλον, αλλά και τους ίδιους μας τους εαυτούς, και αυτό μας έδινε μια αίσθηση ελευθερίας.

Τελικά, η ταινία είναι μία οξυδερκής μελέτη της γυναικείας ψυχολογίας…

Είναι το πορτρέτο μίας πολύπλοκης γυναίκας, που όμως δεν βαρύνεται από κόμπλεξ! Ο Σάφι ξέρει πώς να προσεγγίζει την γυναικεία ουσία των χαρακτήρων του, δεν είναι κάτι που τον φοβίζει - αντίθετα, τον συναρπάζει, αν και δεν είναι σίγουρος ότι την καταλαβαίνει πλήρως. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν τις μετατρέπει σε κάτι το “εξωγήινο”, παρόλο που δεν είναι κάτι που κατέχει εντελώς. Νομίζω η αγάπη του για τον Μπέργκμαν τον βοήθησε να καταλάβει την πολυπλοκότητα της αντίληψής του.

Δίνετε την εντύπωση ότι αγγίζετε κάτι το προσωπικό -και σημαντικό- μέσω της Κλερ. Ισχύει αυτό;
Όταν παίζεις έναν ρόλο, σου επιτρέπεται να εξερευνήσεις ένα καινούργιο κομμάτι του εαυτού σου. Κάθε φορά. Για μένα, η ιδέα τού να βάζεις τον εαυτό σου σε κίνδυνο, το να φτάνεις τον εαυτό σου πέρα από την βολή του, δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την διαδικασία της δημιουργίας. Από την άλλη, είναι αλήθεια ότι  η Κλερ ήταν ένας από τους ρόλους, στους οποίους τόλμησα να έρθω αντιμέτωπη με το τι σημαίνει το πέρασμα του χρόνου και για μένα…

Σκηνοθεσία: Σάφι Νέμπου
Σενάριο: Σάφι Νέμπου, Ζιλί Περ - βασισμένο στο μυθιστόρημα της Καμίλ Λοράν
Ηθοποιοί: Ζιλιέτ Μπινός, Φρανσουά Σιβίλ, Νικόλ Γκαρσία, Μαρί-Ανζ Κάστα, Ζιλ Ουπλέν, Ζιλ Γκοζελέν, Σαρλ Μπερλίνγκ, Κλοντ Περόν
Διάρκεια: 101 λεπτά
Διανομή: Rosebud.21, SevenGroup