Οι μυγδαλιές, κορίτσια με τ’ άσπρα τους φορέματα πιασμένα χέρι χέρι

Η Εαρινή Ισημερία και η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης συμπίπτουν χρονικά, στις 21/3. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο ταίριασμα, αφού η εποχή της αναγέννησης της φύσης έχει εμπνεύσει μερικούς από τους ομορφότερους στίχους που έχουν γραφτεί ποτέ.

Με αφορμή αυτή τη διπλή γιορτή, απόλαυσε ένα απόσπασμα από το «Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού» του Γιάννη Ρίτσου (ολόκληρο θα το βρεις εδώ):

ΤΗ ΝΥΧΤΑ οι μυγδαλιές με τ’ άσπρα τους φορέματα περάσαν κάτου απ’ τα παράθυρα μας αργές και λυπημένες, όμοιες με κείνα τα χλωμά κορίτσια του ορφανοτροφείου όταν γυρίζουν από μια μικρή εκδρομή, την Κυριακή, πιασμένες δυό δυό απ’ το χέρι, χωρίς να μιλάνε, χωρίς να βλέπουν τ’ άστρα που φυτρώνουν ένα ένα μες στον ίσκιο, μακρινά κι ευτυχισμένα. 

Αύριο θα στείλουμε τις μυγδαλιές περίπατο στο ακροθαλάσσι να πλύνουνε τα πρόσωπα τους απ’ τη σκόνη της λύπης μας. 

Και το βράδυ που θα γυρίσουν χαρούμενες, θα μας φέρουν τα πρώτα μας λόγια πλυμένα στη θάλασσα, κι εμείς θα κλαίμε στο ανοιχτό παράθυρο απ’ τη χαρά μας που μπορούμε να κλαίμε.

ΑΠΟΨΕ κοιμηθήκαμε στην ποδιά της Άνοιξης, ακουμπώντας το κεφάλι στην καρδιά της. 

Ακούγαμε στον ύπνο μας τις ανάσες των πουλιών και την καρδιά μας. 

Το πρωί που ξυπνήσαμε, είδαμε τον ουρανό να περπατάει στην κάμαρα μας σα γαλανό πουλί με χρυσά μάτια που τσίμπαγε τα ψίχουλα των σκιών που ‘χαν μείνει από χτες βράδυ στο πάτωμα. 

Μια στιγμή, να νιφτούμε, και φτάσαμε.