Χωρίς οικογένεια

Τις άγιες ημέρες του Πάσχα, θυμήθηκα όταν ήμουν στο δημοτικό, αλλά και μεγάλη κοπέλα πια στο γυμνάσιο, σε κάθε  τριήμερο, Χριστουγεννιάτικες ή καλοκαιρινές διακοπές, ήθελα να το σκάω από το σπίτι μου και να κοιμάμαι σε φίλες μου. Οχι σε οποιεσδήποτε φίλες μου, αλλά σε εκείνες που είχαν μια οικογένεια όπως την ονειρευόμουν.

Στο σπίτι αυτό των ονείρων μου υπήρχε μπαμπάς (στο δικό μας όχι), νέος κατά προτίμηση (που να μην φέρνει σε παππού), σήκωνε τις κόρες του αγκαλιά, τις πήγαινε βόλτα με την μηχανή του, αγκάλιαζε την μαμά, έκανε αστεία, ήξερε πράγματα για την ζωή, την φύση, τα ζώα, τα αστέρια και τα μοιραζόταν με τα παιδιά του στο τραπέζι. Στα σπίτια που πήγαινα, υπήρχαν κι άλλα αδελφάκια (στο δικό μας όχι), οπότε αυτό δημιουργούσε ένα παρείστικο κλίμα που μου έλειπε φρικτά. Υπήρχε μια υπέροχη, στιλάτη και δυναμική μαμά (ευτυχώς και στο δικό μας), αλλά αυτό δεν ήταν το πρόβλημά μου.

Εγώ έψαχνα ολόκληρη οικογένεια που να αγαπιέται και να κάνει πράγματα μαζί. Ένας ανήλικος junkie οικογενειακής ευδαιμονίας… Να τι ήμουν. Το  ένστικτό μου ασύλληπτο και  οι επιλογές μου δεν με πρόδιδαν ποτέ. Έμενα ολόκληρα δεκαπενθήμερα φιλοξενούμενη σε κολλητές μου, προσπαθώντας να ζήσω αυτό που μου έλειπε: μια δεμένη, αγαπημένη οικογένεια που να μοιράζεται την ζωή της, να μην υπάρχει ένταση και φωνή, να μην υπάρχει ανία, να έχουμε ένα σκύλο, να κάνουμε πράγματα μαζί, κυρίως όμως να έχουμε αυτό το μαγικό υλικό από το οποίο ευλογούνται τα σπίτια, όταν μέσα μένουν άνθρωποι που αγαπιούνται.

Κι όχι οι άνθρωποι που μένουν μαζί από ανάγκη, γιατί ο ένας εξυπηρετεί τον άλλον ή επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Γιατί χθες βράδυ μετά από πολύ καιρό μπήκα σε ένα τέτοιο σπίτι. Σε μια φίλη από τα παλιά που είπαμε να βρεθούμε για να δουλέψουμε μαζί. Εισέπραξα ξανά αυτή την μαγεία, την ζεστασιά της αγαπημένης χωρίς συμβάσεις οικογένειας.

Τα τρία κορίτσια του ζεύγους χάρμα οφθαλμών, η μικρή κουταβίνα  πανευτυχής, μόλις είχε έρθει στο σπίτι από ένα άσυλο αδεσπότων. Και μπορεί ο σύζυγος εκείνη τη στιγμή να έλειπε για δουλειές, όμως το sonar μου, αυτό που με κάνει να μην μπορώ να ξεκολλήσω από ένα σπιτικό όταν αναγνωρίσω την πληρότητα… χτύπησε δυνατά. Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί. Οι άνθρωποι αυτοί ζορίζονται σε κάθε επίπεδο, όπως όλοι οι φίλοι μας ανεξαιρέτως. H φίλη μου ξυπνάει από τα χαράματα, τρέχει 50 πρότζεκτ μαζί, όταν φτάσει σπίτι φτιάχνει κι ένα σουφλέ στο γόνατο, προλαβαίνει να βγάλει το σκύλο βόλτα, συν το τρέξιμο για τα 3 παιδιά. Όταν όμως την ρωτάνε κάτι, όσο κουρασμένη κι αν είναι, βγάζει μια γλύκα άλλο πράγμα.

Όταν κάποτε ρώτησα έναν φωτογράφο γάμου ποιό είναι το Sos tip για να βγουν επιτυχημένες οι φωτογραφίες του γάμου, ξέρετε τι μου απάντησε; Δεν υπάρχουν tips. Ωραία βγαίνουν μόνο τα ζευγάρια που αγαπιούνται, που είναι ερωτευμένα. Ολα τα άλλα βγαίνουν στημένα!